Κατάθλιψη Part II: Πάρτα άρρωστη!

22 Οκτώβριος, 2008

Και να που έγινε η υπέρβαση!!! Η κατάθλιψη μου πέρασε μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα! Σαφέστατα και είμαι χαρούμενος γιαυτό επειδή κατά ένα μέρος δεν κάθισα να μου περάσει αλλά το πολέμησα και στη ουσία ‘σύρθηκα’ έξω από αυτήν την κατάστασή.

Αυτό που παρατήρησα όμως είναι πως το προηγούμενο post μου είχε μια αυξημένη κίνηση σε σχέση με τα άλλα από διάφορες search engines (δεν κάνω διαφήμιση, θα δείτε που το πάω). Γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλά άτομα που είναι στην κατάσταση (και ποτέ κατάντια) που ήμουν και εγώ. Το γεγονός ότι αυτά τα άτομα οδηγήθηκαν στο post μου σημαίνει ότι ψάχνουν για βοήθεια με τον έναν ή άλλον τρόπο. Αυτό το post δεν το γράφω για μένα… το γράφω για όλους όσους θέλουν να ξεφύγουν από αυτήν την πουτάνα που μας καταδυναστεύει την ζωή ανά περιόδους. Δεν είμαι ειδήμονας, ούτε έχω το χρυσό χάπι δια πάσα νόσο και μαλακίαν. Απλά κατάφερα κάτι που δεν νόμιζα ότι μπορούσε να γίνει. Θα γράψω απλά τι έκανα. Αν (λέω αν) καταφέρω και βοηθήσω έστω και έναν να ξεφύγει από την κατάθλιψη, τότε αυτό το κείμενο πραγματικά θα έχει πιάσει τόπο.

Ας αρχίσουμε….

-1ον. Κάθε φορά που ‘ξανακυλούσα’ (για να χαριτολογήσουμε λίγο) ένιωθα έναν μικρό θυμό. Αυτός ο θυμός είτε πνιγόταν εντελώς, είτε στρεφόταν εναντίον μου επειδή επέτρεψα τον εαυτό μου να πάθει κατάθλιψη πάλι. Αυτή την φορά έθρεψα αυτό τον θυμό και τον έστρεψα κατά της κατάστασης που ήμουν. Δεν είπα δηλαδή «Ο μαλάκας πάλι κατάθλιψη έχω!». Εννόησα την κατάθλιψη σαν ένα γεγονός που απλά έτυχε και δεν το προκάλεσα εγώ. Πιστεύω ότι αυτό έθεσε γερές βάσεις στο να την αντιμετωπίσω πιο αποτελεσματικά διότι αυτός ο θυμός λειτούργησε σαν ‘ασπίδα’ (ας το πούμε έτσι) ώστε να μην χειροτερέψει η κατάσταση.

-2ον. Κρίνοντας από τον εαυτό μου, υποθέτω ότι κάποιος με κατάθλιψη, επαναλαμβάνει μια ρουτίνα. Π.χ. εγώ έπαιζα από το πρωί μέχρι το βράδυ βιντεοπαιχνίδια. Δεν έκανα τίποτα άλλο πέρα από την δουλειά μου και μερικά άλλα απαραίτητα. Αυτή την φορά δεν κατανάλωσα ούτε λεπτό σε αυτή την δραστηριότητα. Δεν είναι ότι έχω συνδέσει τα βιντεοπαιχνίδια με την κατάθλιψη, αλλά αυτή την φορά, δεν τα άγγιξα. Έκανα ένα σωρό άλλες μαλακίες αλλά ποτέ αυτό που έκανα συνήθως. Κατά κάποιο τρόπο, αυτό έσπασε την λούπα που βρισκόμουν και βρήκα μία διέξοδο.

-3ον. Αύξησα τις συναναστροφές μου. Βγήκα έξω και γνώρισα κόσμο. Βέβαια ξέρω ότι αυτό σε τέτοιες καταστάσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο αλλά την ίδια στιγμή βοηθάει σε μεγάλο βαθμό. Σου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσεις για τον εαυτό σου ή να ακούσεις κάτι καινούργιο και αυτό σου αποσπά την προσοχή. Επαναλαμβάνω ότι είναι τρομερά δύσκολο να κουνηθεί κανείς και το ξέρω από πρώτο χέρι. Αυτό που βοήθησε πού είναι ο θυμός που ανάφερα προηγουμένως.

-4ον. Έκανα πράματα που με ευχαριστούσαν και που ήταν παραγωγικά. Δε νομίζω ότι κανένας Έλληνας στην Σκωτία να ανοίγει φύλλο για σπανακόπιτα στις 10 το βράδυ καθημερινή. Αυτό από την μία με κρατούσε απασχολημένο με κάτι το οποίο απαιτεί συντονισμό και προσπάθεια, και από την άλλη ήταν μία διαδικασία που σαν αποτέλεσμα είχε την παραγωγή ενός πράγματος. Αυτό ξόρκισε το αίσθημα ‘αχρηστοσύνης’ που χαρακτηρίζει την κατάθλιψη.

-5ον. Το έκανα γνωστό σε όλους. Το έγραψα εδώ, το έβαλα στο MSN, και όταν με ρωτούσαν τι κάνω τους απαντούσα κοφτά «Έχω κατάθλιψη». Εξωτερίκευσα το πρόβλημα και κατά κάποιο τρόπο δεν μου φαινόταν πλέον βουνό.

-6ον. (Και αυτό απευθήνεται στην ομύγηρη). Είχα την τύχη να αντιμετωπιστώ σωστά από γνωστούς και συγγενείς. Τα σχόλια του τύπου «Αντε ρε μαλάκα πάλι κατάθλιψη και παπαρίες» , «Έλα άσε τις μαλακίες που είσαι πάλι κατσούφης» και άλλα πολλά ανάλογα οχι μόνο δεν βοηθάνε αλλά χειροτερεύουν την κατάσταση. Αναγνωρίζω το γεγονός ότι αυτοί που λένε τέτοιες κουβέντες προσπαθούν να βοηθήσουν αλλά δυστυχώς το πράμα δεν λειτουργεί έτσι. Την επόμενη φορά που θα θελήσετε να φτίαξετε το κέφι ενός φίλου με κατάθλιψη αυτό που πραγματικά βοηθάει είναι ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη ή μια αγγαλιά και μια φιλική κουβέντα του τύπου «Έλα ρε συ όλα οκ θα πάνε» ή κάτι ανάλογό. Ένα μύνημα που να λες τον άλλον ότι τον σκέφτεσαι και ελπίζεις να είναι καλύτερα, μαλακώνει το αίσθημα τις εγκατάλειψης.

Ο καθένας μας έχει και κάποιο βάρος που κουβαλάει χωρίς αμφιβολία. Δεν γνωρίζω κατά πόσο οι συμβουλές μου (που δεν είναι συμβουλές αλλά τέλος πάντων) θα βοηθήσουν κάποιον αλλά πραγματικά το ελπίζω.

Εν κατακλείδι αυτό που θέλω να επισημάνω, είναι ότι δεν φταίμε εμείς βρε αδερφέ… είναι μια κατάσταση που συμβαίνει και δεν χρειάζεται να νιώθουμε άσχημα γιαυτό. Δεν είναι ούτε πρόβλημα, ούτε αρρώστια ( με την κλασσική έννοια ) ούτε κατάντια. Είναι πολλές φορές το πως είμαστε ‘κατασκευασμένοι’. Δεν έχω δει καμιά φορά κανέναν διαβητικό να ζητάει συγγνώμη που έχει διαβήτη (ολίγον μαλακία παράδειγμα αλλά το νόημα είναι που μετράει). Μπορούμε όμως να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας κάθε φορά που έρχεται η ρουφιάνα να την διαολοστέλνουμε κανονικά και με τον νόμο…

Good luck lads and lassies!!

Advertisements

Αποφάσεις

8 Μαρτίου, 2008

Τι ποιο καθημερινό από το να παίρνουμε αποφάσεις. Από το ‘Τι θα φάμε σήμερα ρε παιδιά;’ μέχρι ‘Να το αγοράσω το αμάξι ή όχι ρε γαμώτο;’. Σαφέστατα η βαρύτητα και η σημασία της κάθε απόφασης διαφέρει από άτομο σε άτομο. Π.χ. κάποιος μπορεί να θεωρεί ποιό σημαντικό το τι θα φάει από το αν θα πάρει αμάξι ή όχι (Προφανώς έχει ήδη οπότε δεν τον νοιάζει). Για τα μικρά και καθημερινά πολλές φορές δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη. Το θέμα είναι τί γίνεται στα μεγάλα και τα τρανά. Και επίσης πόσοι και ποιοί παράγοντες μας επηρεάζουν στο να πάρουμε μία απόφαση.

Ας αρχίσουμε απλά. Η απόφαση αν και σημαντική αφορά εμάς και μόνο εμάς και δεν επηρεάζει (τουλάχισον όχι σε μεγάλο βαθμό) τους γύρω μας. Εδώ το πράμα δεν είναι και τόσο ψυχοφθόρο καθώς δεν θα έχουμε βάρος στην συνειδησή μας άν κάτι πάει στραβά. Εάν όμως δεν ισχύει το παραπάνω, τότε είτε λειτουργούμε ως γνήσιοι εγωιστές (στην καθομιλουμένη τους γράφουμε στα @@ μας) ή αφήνουμε τους εγωισμούς κατά μέρος και συμπεριλαμβάνουμε και άλλα δεδομένα στην εξίσωση.

Τι γίνεται τώρα άμα (κάνουμε το λάθος και) ζητήσουμε συμβουλές από τον περίγυρό μας (φίλοι, γνωστοί, συγγενείς κτλ…). Εδώ το πράμα αγγίζει τα όρια του αστείου (εώς και γελείου θα έλεγα). Ορδές συμβούλων σε κατακλύζουν με κάθε λογής ύφος και άποψεις χωρίς απαραίτητα να κάτσουν να ακούσουν πρώτα και το τι νομίζεις (στο κάτω κάτω εσενα δεν αφορά η γαμημένη η απόφαση;) . Ακολουθεί μία μικρή λίστα παραδειγμάτων ένα ελάχιστο δείγμα από αυτά τα οποιά εχουμε συναντήσει στην ζωή μας:

  • ‘ Καλά το σκεφτηκες αλλά δεν νομίζεις ότι θα πρέπει να λάβεις και το ……….. στα υπόψιν;’
  • ‘Λοιπόν θα κάνεις το ……… και θα με θυμηθείς ε; Καλά τώρα δεν ξέρω εγώ;’
  • ‘Τι λες βρε μαλάκα που θα κάνεις αυτό; Δεν ακούω κουβέντα θα κάνεις το ………..’
  • ‘Τι να σου πώ βρε συ; Κάνε ότι καταλαβαίνεις.’
  • ‘Κάνε ότι κατεβάσει η κούτρα σου… εμένα δεν με νοίαζει καθόλου…

Είμαι σίγουρος ότι όλοι μας έχουμε αντιμετωπίσει μία ή παραπάνω από αυτές τις καταστάσεις. Το κακό δεν είναι να παίρνουμε συμβουλές, το κακό είναι να μας επηρεάζουν αρνητικά. Είτε αυτό είναι ένας εκνευρισμός που θα μας προκαλέσει το ‘ύφος’ του συμβουλάτορα, είτε κάτι το οποίο θα μας κάνει να πάρουμε μία απόφαση που ποτέ δεν θα παίρναμε, μόνο χάσιμο είναι και σαφέστατα κέρδος για κανένα. Μερικές φορες αναροτιέμαι κιόλας κατά πόσο αξίζει τον κόπο να ρωτάμε την γνώμη κάποιου. Πολλές φορές πού δεν ακολούθησα την συμβουλή ενός φίλου τον είχα να μου κρατάει μουτρα που δεν τον άκουσα. Όταν δε η απόφαση δεν αποδείχτικε η σωστή, άκουγα λογιών λογιών κοπλιμέντα (Και στά λεγα μαλακα και έκανες του κεφαλιού σου κτλ κτλ.). Το παράδοξο στην όλη υπόθεση είναι πως όταν η απόφαση ήταν σωστή, δεν υπήρχε η παραμικρή αποδοχή λάθους από μεριάς τους.

Στο κάτω κάτω η απόφαση είναι κάτι το προσωπικό στην τελική. Κάπου είχα διαβάσει ότι οι σωστές αποφάσεις, είναι κατά μεγάλο ποσοστό αυτές οι οποίες παίρνουμε αυθόρμητα. Οπότε καλό είνα να κάνουμε του κεφαλιού μας στην τελική για να μην χαλάμε και τις καρδιές μας…