Κατάθλιψη Part II: Πάρτα άρρωστη!

22 Οκτώβριος, 2008

Και να που έγινε η υπέρβαση!!! Η κατάθλιψη μου πέρασε μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα! Σαφέστατα και είμαι χαρούμενος γιαυτό επειδή κατά ένα μέρος δεν κάθισα να μου περάσει αλλά το πολέμησα και στη ουσία ‘σύρθηκα’ έξω από αυτήν την κατάστασή.

Αυτό που παρατήρησα όμως είναι πως το προηγούμενο post μου είχε μια αυξημένη κίνηση σε σχέση με τα άλλα από διάφορες search engines (δεν κάνω διαφήμιση, θα δείτε που το πάω). Γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλά άτομα που είναι στην κατάσταση (και ποτέ κατάντια) που ήμουν και εγώ. Το γεγονός ότι αυτά τα άτομα οδηγήθηκαν στο post μου σημαίνει ότι ψάχνουν για βοήθεια με τον έναν ή άλλον τρόπο. Αυτό το post δεν το γράφω για μένα… το γράφω για όλους όσους θέλουν να ξεφύγουν από αυτήν την πουτάνα που μας καταδυναστεύει την ζωή ανά περιόδους. Δεν είμαι ειδήμονας, ούτε έχω το χρυσό χάπι δια πάσα νόσο και μαλακίαν. Απλά κατάφερα κάτι που δεν νόμιζα ότι μπορούσε να γίνει. Θα γράψω απλά τι έκανα. Αν (λέω αν) καταφέρω και βοηθήσω έστω και έναν να ξεφύγει από την κατάθλιψη, τότε αυτό το κείμενο πραγματικά θα έχει πιάσει τόπο.

Ας αρχίσουμε….

-1ον. Κάθε φορά που ‘ξανακυλούσα’ (για να χαριτολογήσουμε λίγο) ένιωθα έναν μικρό θυμό. Αυτός ο θυμός είτε πνιγόταν εντελώς, είτε στρεφόταν εναντίον μου επειδή επέτρεψα τον εαυτό μου να πάθει κατάθλιψη πάλι. Αυτή την φορά έθρεψα αυτό τον θυμό και τον έστρεψα κατά της κατάστασης που ήμουν. Δεν είπα δηλαδή «Ο μαλάκας πάλι κατάθλιψη έχω!». Εννόησα την κατάθλιψη σαν ένα γεγονός που απλά έτυχε και δεν το προκάλεσα εγώ. Πιστεύω ότι αυτό έθεσε γερές βάσεις στο να την αντιμετωπίσω πιο αποτελεσματικά διότι αυτός ο θυμός λειτούργησε σαν ‘ασπίδα’ (ας το πούμε έτσι) ώστε να μην χειροτερέψει η κατάσταση.

-2ον. Κρίνοντας από τον εαυτό μου, υποθέτω ότι κάποιος με κατάθλιψη, επαναλαμβάνει μια ρουτίνα. Π.χ. εγώ έπαιζα από το πρωί μέχρι το βράδυ βιντεοπαιχνίδια. Δεν έκανα τίποτα άλλο πέρα από την δουλειά μου και μερικά άλλα απαραίτητα. Αυτή την φορά δεν κατανάλωσα ούτε λεπτό σε αυτή την δραστηριότητα. Δεν είναι ότι έχω συνδέσει τα βιντεοπαιχνίδια με την κατάθλιψη, αλλά αυτή την φορά, δεν τα άγγιξα. Έκανα ένα σωρό άλλες μαλακίες αλλά ποτέ αυτό που έκανα συνήθως. Κατά κάποιο τρόπο, αυτό έσπασε την λούπα που βρισκόμουν και βρήκα μία διέξοδο.

-3ον. Αύξησα τις συναναστροφές μου. Βγήκα έξω και γνώρισα κόσμο. Βέβαια ξέρω ότι αυτό σε τέτοιες καταστάσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο αλλά την ίδια στιγμή βοηθάει σε μεγάλο βαθμό. Σου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσεις για τον εαυτό σου ή να ακούσεις κάτι καινούργιο και αυτό σου αποσπά την προσοχή. Επαναλαμβάνω ότι είναι τρομερά δύσκολο να κουνηθεί κανείς και το ξέρω από πρώτο χέρι. Αυτό που βοήθησε πού είναι ο θυμός που ανάφερα προηγουμένως.

-4ον. Έκανα πράματα που με ευχαριστούσαν και που ήταν παραγωγικά. Δε νομίζω ότι κανένας Έλληνας στην Σκωτία να ανοίγει φύλλο για σπανακόπιτα στις 10 το βράδυ καθημερινή. Αυτό από την μία με κρατούσε απασχολημένο με κάτι το οποίο απαιτεί συντονισμό και προσπάθεια, και από την άλλη ήταν μία διαδικασία που σαν αποτέλεσμα είχε την παραγωγή ενός πράγματος. Αυτό ξόρκισε το αίσθημα ‘αχρηστοσύνης’ που χαρακτηρίζει την κατάθλιψη.

-5ον. Το έκανα γνωστό σε όλους. Το έγραψα εδώ, το έβαλα στο MSN, και όταν με ρωτούσαν τι κάνω τους απαντούσα κοφτά «Έχω κατάθλιψη». Εξωτερίκευσα το πρόβλημα και κατά κάποιο τρόπο δεν μου φαινόταν πλέον βουνό.

-6ον. (Και αυτό απευθήνεται στην ομύγηρη). Είχα την τύχη να αντιμετωπιστώ σωστά από γνωστούς και συγγενείς. Τα σχόλια του τύπου «Αντε ρε μαλάκα πάλι κατάθλιψη και παπαρίες» , «Έλα άσε τις μαλακίες που είσαι πάλι κατσούφης» και άλλα πολλά ανάλογα οχι μόνο δεν βοηθάνε αλλά χειροτερεύουν την κατάσταση. Αναγνωρίζω το γεγονός ότι αυτοί που λένε τέτοιες κουβέντες προσπαθούν να βοηθήσουν αλλά δυστυχώς το πράμα δεν λειτουργεί έτσι. Την επόμενη φορά που θα θελήσετε να φτίαξετε το κέφι ενός φίλου με κατάθλιψη αυτό που πραγματικά βοηθάει είναι ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη ή μια αγγαλιά και μια φιλική κουβέντα του τύπου «Έλα ρε συ όλα οκ θα πάνε» ή κάτι ανάλογό. Ένα μύνημα που να λες τον άλλον ότι τον σκέφτεσαι και ελπίζεις να είναι καλύτερα, μαλακώνει το αίσθημα τις εγκατάλειψης.

Ο καθένας μας έχει και κάποιο βάρος που κουβαλάει χωρίς αμφιβολία. Δεν γνωρίζω κατά πόσο οι συμβουλές μου (που δεν είναι συμβουλές αλλά τέλος πάντων) θα βοηθήσουν κάποιον αλλά πραγματικά το ελπίζω.

Εν κατακλείδι αυτό που θέλω να επισημάνω, είναι ότι δεν φταίμε εμείς βρε αδερφέ… είναι μια κατάσταση που συμβαίνει και δεν χρειάζεται να νιώθουμε άσχημα γιαυτό. Δεν είναι ούτε πρόβλημα, ούτε αρρώστια ( με την κλασσική έννοια ) ούτε κατάντια. Είναι πολλές φορές το πως είμαστε ‘κατασκευασμένοι’. Δεν έχω δει καμιά φορά κανέναν διαβητικό να ζητάει συγγνώμη που έχει διαβήτη (ολίγον μαλακία παράδειγμα αλλά το νόημα είναι που μετράει). Μπορούμε όμως να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας κάθε φορά που έρχεται η ρουφιάνα να την διαολοστέλνουμε κανονικά και με τον νόμο…

Good luck lads and lassies!!

Advertisements

Κατάθλιψη…

7 Οκτώβριος, 2008

Και να λοιπόν που μετά από 11 μήνες αποφάσισες να με επισκεφτείς ξανά. Ούτε και αυτή την φορά με ρώτησες. Δεν μου έκανες ούτε την χάρη να περιμένεις λίγο να κλείσει χρόνο η απουσία σου έτσι για μία φορά να μετρήσω σε κάτι διαφορετικό από μήνες. Και όπως πάντα δεν θα μου πεις πότε θα φύγεις.

Θα με συνοδεύεις παντού όπως πάντα έκανες… Στο σπίτι, στην δουλειά ακόμα και στον ύπνο μου. Θα στέκεσαι πάντα δίπλα μου και θα με κοιτάς με αυτό το ατσάλινο βλέμμα σου. Θα με κοιτάς τόσο έντονα που θα κάνεις το δικό μου βλέμμα να αδειάζει. Θα μου κλέψεις τα πάντα. Το χαμόγελό μου, το γέλιο μου και όση ζωντάνια έχω. Και στην θέση τους θα αφήσεις κακέκτυπα αντίγραφά τους.

Θα υπομείνω για ακόμα μία φορά το μαρτύριο μου. Αν υπάρχει μονάχα ένας λόγος που το αξίζω είναι που δεν έχω την δύναμη να διώξω. Ποτέ δεν την είχα και μάλλον δεν θα την έχω την επόμενη φορά που θα θελήσεις να με επισκεφτείς.


Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται!

13 Μαρτίου, 2008

katathlipsi.jpg

Με την ανακοίνωση της μελέτης που δείχνει ότι η ευτυχία εξαρτάται κατά 50% από γενετικούς παράγοντες μια κοινωνική επανάσταση ξέσπασε. Χιλιάδες μη ευτυχισμένοι ξεχύθηκαν στους δρόμους με δάκρυα στα μάτια και κρατώντας εικόνες του Dr Weiss ράντιζαν με αντικαταθλιπτικά τους περαστικούς. Με ομόφωνο ψήφισμα οι ερευνητές ανακηρύχθηκαν άγιοι και άρχισαν κιόλας οι φαγωμάρες για το ποιος θα γίνει αρχιεπίσκοπος της εκκλησίας τους.

Η είδηση αυτή ήρθε με ανακούφιση στους ανά τον κόσμο μη ευτυχισμένους καθώς δεν είχαν μόνο την κατάθλιψή τους αλλά είχαν και τον καθένα να τους πρήζει γιατί είναι κατσούφηδες, μουρτζούφληδες, μίζεροι, ξενέρωτοι κτλ κτλ κτλ… Πλέον όλοι ανακουφισμένοι ότι δεν φταίνε (μόνο) αυτοί, δεν ανέχονται μύγα στο σπαθί τους. Ήδη επαναστατικά δικαστήρια έχουν σχηματιστεί και καταδικάζουν σε πολλά χρόνια κάτεργα όσους χρησιμοποιούν τους παραπάνω χαρακτηρισμούς. Όσοι τις χρησιμοποιούσαν κατά κόρον στο παρελθόν, σύρθηκαν στην πίσω αυλή όπου και εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Με επιείκεια φέρονται μόνο στους χαζοχαρούμενους λόγο το ανίατο τις περίπτωσης τους. Οι αρχές φοβούνται κλιμάκωση των επεισοδίων και συστήνουν αυτοσυγκράτηση και στις δύο πλευρές.

Πέρα από την πλάκα, αυτή η είδηση είναι όντως σημαντική. Από την στιγμή που μερικοί άνθρωποι έχουμε γενετική ροπή προς μία κατάθλιψη ελαφριάς μορφής, δεν χρειάζεται να νιώθουμε πλέον άσχημα για το ότι δεν ‘κολλάμε’ σε διάφορες ‘κεφάτες’ καταστάσεις ή που δεν είμαστε 100% ευχαριστημένοι με μας ή με όσα συμβαίνουν γύρω μας. ‘Εχοντας βρεθεί πάμπολλες φορές σε αυτή την θέση, μπορώ να πω ότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να σου επιβάλουν το ‘καλό κέφι’. Πολλοί προσπαθούν να βοηθήσουν η αλήθεια είναι, αλλά ο τρόπος που προσπαθούν να το κάνουν είναι εντελώς λάθος. Ελπίζω με αυτή την μελέτη να μπορέσουν μερικοί να δουν με άλλο μάτι αυτούς που δεν χαμογελάνε συχνά. Το άρθρο επίσης αναφέρει ότι μπορούμε να ‘εκπαιδεύσουμε΄τον εαυτό μας να γίνει χαρούμενος. Οπότε υπάρχει και κάτι το θετικό στην όλη ιστορία. Στο κάτω κάτω έχουμε και εμείς το δικαίωμα (και την ανάγκη) νοιώσουμε λίγο νορμάλ βρε αδερφέ…

Το σκίτσο είναι του Λέανδρου από την φανταστική ‘Xωματερή’.