Γέννεση

9 Δεκέμβριος, 2008

Πάει ένας μήνας που δεν έχω γράψει τίποτα. Μέσα σε αυτόν τον μήνα όμως, γινήκαν σημαδιακά γεγονότα.  Ο συνδυασμός θετικών και αρνητικών γεγονότων, είχαν σαν αποτέλεσμα να αλλάξω. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι εύκολο ένας άνθρωπος που πατάει τα 30 να αλλάξει μέσα σε μία εβδομάδα αλλά έγινε σε μένα και μπορεί εκ πρώτης να φαίνεται παράξενο και μη φυσιολογικό (και σε μένα ακόμα) , αλλά έγινε.

Ο μήνας άρχισε φαινομενικά άσχημα. Έπαθα κάτι που εγώ τουλάχιστον το καταλαβαίνω ως νευρική κρίση. Μια αλυσιδωτή αντίδραση συναισθημάτων, με έκανε να περάσω μία νύχτα η οποία με βρήκε να παίρνει ο ύπνος εξαντλημένο από το κλάμα. Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό λένε. Αλλά ταυτόχρονα, σε αφήνει για λίγο καιρό στην άκρη του δρόμου να αιμορραγείς. Αλλά χαίρομαι. Χαίρομαι γιατί χτύπησε το καμπανάκι και άκουσα. Έβαλα τα πράματα κάτω και αυτό το γαμημένο παζλ που υπάρχει στο μυαλό μου έχει ακόμα να λυθεί αλλά τα κομμάτια σιγά σιγά μπαίνουν σε μία τάξη. Η γέννηση είναι επώδυνη και γι’αυτόν που γεννιέται και γι’αύτόν που γεννάει. Στην περίπτωση μου είμαι και τα δύο ταυτόχρονα.

Ανακαλύπτω έναν άλλον εαυτό μου. Αρχίζω και ανοίγομαι σε αυτούς κοντά μου. Για πρώτη φορά στην ζωή μου, κατάλαβα ότι είμαι πλούσιος. Ναι, έχω μία δουλειά που μου δίνει μια οικονομική άνεση. Ζω σε μία από τις ομορφότερες πόλεις στην Ευρώπη. Αλλά ο πλούτος μου είναι οι άνθρωποι που νοιάζονται για μένα και που νοιάζομαι για αυτούς.

Δεν είμαι σίγουρος αν μου έχει ξανασυμβεί το σημερινό. Κοίταξα το φεγγάρι και τα άστρα και ένα χαμόγελο έσκασε στα χείλη μου. Ένιωσα πραγματικά ευτυχισμένος. Μία αισιοδοξία άγνωστη σε μένα έλουσε το είναι μου. Δεν ξέρω γιατί. Αλλά πραγματικά δεν με νοιάζει. Ίσως και για πρώτη φορά στην ζώή μου, ήμουν σίγουρος ότι από άυριο οι μέρες θα είναι καλύτερες.

Ίσως είναι παροδικό. Αλλά άμα γευτείς το μέλι μία φορα, την γεύση του δεν την ξεχνάς. Και εγώ το γέυτικα σήμερα. Από άυριο θα είναι μια καλύτερη μέρα. Είμια ποιό δυνατός το ξέρω. Βρήκα το κουράγιο να πω σε έναν σημαντικό άνθρωπο για μένα ότι τον αγαπάω. Το βρήκε πάραξενο η αλήθεια είναι γιατί δεν είναι συνηθισμένος σε κάτι τέτοια αλλά χαίρομαι γιατί ήταν κάτι το οποίο ήθελα να το πώ εδώ και καιρό αλλά δεν που έβγαινε. Πόσο δύσκολα τελικά είναι τα εύκολα πράγματα στην ζωή…

Advertisements

Σκέψεις…

21 Αύγουστος, 2008

Είναι νομίζω ασφαλές να υποθέσουμε ότι η γέννηση του κάθε ανθρώπου δεν αποτελεί επιλογή του. Κατ’ επέκταση, δεν αποτελεί ούτε υποχρέωσή του. Στο κάτω κάτω κάποιος που δεν υπάρχει, δεν έχει υποχρεώσεις αλλά ούτε και κάνει επιλογές. Έχοντας στα υπόψιν τις παραπάνω υποθέσεις, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η γέννηση δεν είναι παρά ένα γεγονός. Γεγονός μεγάλης σημασίας για το άτομο που γεννιέται χωρίς αμφιβολία, αλλά δεν παύει να παραμένει ένα γεγονός. Δηλαδή έτυχε να γεννηθούμε.

Από την άλλη όσον αφορά τον θάνατο τα πράγματα είναι λιγότερο απλά. Μπορεί να είναι συνειδητή επιλογή (αυτοκτονία), μπορεί να είναι κατά μία έννοια υποχρέωση (αυτοθυσία) ή ακόμα μπορεί να είναι και κάτι το επιβεβλημένο από τρίτους (δολοφονία, θανατική ποινή) και άλλα πολλά. Το αποτέλεσμα του θανάτου όμως, ανεξαρτήτου αιτίας παραμένει το ίδιο. Η αναίρεση της ζωής. Αν και από την στιγμή που η γέννηση σημαίνει ζωή (έστω και στιγμιαία), ο θάνατος αναιρεί την ζωή αλλά όχι και την γέννηση. Συνεπώς, κάποιος δεν θα μπορούσε να ορίσει τον θάνατο ως ένα γεγονός που αναιρεί την γέννηση, διότι όλα τα γεγονότα που μεσολάβησαν μεταξύ γέννησης και θανάτου συνεχίζουν να υφίστανται.

Έχοντας στα υπόψη τα παραπάνω, μπορούμε πιο άνετα να εξετάσουμε το ερώτημα «Τι μας ορίζει ως άτομα;». Η γέννηση σαφώς έχει τρομερό αντίκτυπο στον αυτοπροσδιορισμό μας. Ο συνδιασμός των γεωφραφικών συντενταγμένων και της ημερομηνίας της γέννησης, παίζε δραματικό ρόλο στην μετέπειτα εξέλιξη και αυτοπροσδιορισμό του ατόμου καθώς οι κοινωνικές συνθήκες διαφέρουν από εποχή σε εποχή και από τόπο σε τόπο. Παραδείγματος χάρη, ένας Έλληνας που γεννήθηκε το 2000 διαφέρει κατά πολύ από έναν Έλληνα που γενήθηκε την εποχή του Περικλή. Και ένας Βρετανός θα διαφέρει δραματικά από έναν Έλληνα ακόμα και αν γεννηθήκαν την ίδια στιγμή. Σαφέστατα το άμεσο και έμμεσο περιβάλλον μας παίζουν και αυτά τον ρόλο τους, αλλά χάριν απλούστευσης, αυτό το αφήσουμε σαν μία απλή αναφορά. Με άλλα λόγια το γεγονός της γέννησης είναι και στην ουσία ο καταλύτης που ορίζει τι είδους άτομα θα είμαστε σε ένα μεγάλο βαθμό. Από την άλλη ο θάνατος δεν παίζει κανένα ρόλο στον αυτοπροσδιορισμό μας καθώς πάυει κάθε περεταίρω εξέλιξη του είναι μας.

Ότι που μένει όμως, είναι αυτό που ζούμε στο μεσοδιάστημα μεταξύ γέννησης και θανάτου ανεξαρτήτου διάρκειας. Οι εμπειρίες μας, οι διαπροσωπικές μας σχέσεις, τα πιστεύω μας, τις επιθυμίες μας και ένας συνδιασμός άλλων πραγμάτων. Όλα τα παραπάνω στην ουσία αποτελόυν αναπόσπαστο κομμάτι μας όχι επειδή είναι δικά μας με την κτητική έννοια της έκφρασης, αλλά είναι δικά μας ως κομμάτι του εαυτού μας. Χωρίς τα παραπάνω το μόνο που θα διέκρινε τον ένα άνθρωπο από τον άλλο θα ήταν η εμφάνιση αλλά και πάλι δεν θα μπορούσαμε να το αντιληφθούμε διότι πνευματικά δεν θα υπήρχε καμία διαφορά μεταξύ μας. Εξασκώντας τα παραπάνω είναι στην ουσία αυτό που μας εξανθρωπεύει.