Είδωμεν το φως το αληθινόν.

4 Μαΐου, 2008

Μέχρι πρότινος ήμουν ένας αμαρτωλός. Ένα χαμένο πρόβατο που μακρία από τον Ποιμένα μου περιπλανιόμουν άσκοπα στην ερημιά νομίζοντας ότι μακρυά από Αυτόν θα έβρισκα πιο νόστιμο χορτάρι και πιο γαλανό ουρανό. Όμως τι ανόητος που ήμουν… περιπλανιόμουν άδικα στην ερημιά στερημένος από την τροφή και την φροντίδα που μόνο Εκείνος μπορούσε να μου παρέχει. Και ο λύκος πάντα καραδοκούσε να με κατασπαράξει με την πρώτη ευκαιρία.

Οι αμαρτίες μου πολλές. Η πιο μεγάλη όμως ήταν μία. Τυφλός όπως ήμουν είχα την ψευδαίσθηση ότι η ζωή ήταν προϊόν εξέλιξης. Ότι τα χιλιάδες είδη που ζουν σε αυτό τον κόσμο δεν δημιουργήθηκαν αλλά «εξελίχθηκαν» από άλλα παλιότερα. Ευτυχώς όμως που υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που γνωρίζουν την Αλήθεια και που την μοιράζονται μαζί μας. Κάποιοι άνθρωποι που δεν φοβούνται να πουν το σωστό και προτάσσουν τα στήθη τους ενάντια στους «επιστήμονες» και «ορθολογιστές» που στην ουσία είναι μια πανούκλα που μοναδικό σκοπό έχει να υποτάξει την Δημιουργία στον σατανά.

Ιδού!!! Δείτε και εσείς με τα μάτια σας την αλήθεια και ας αλλάξει η ζωή σας.

Advertisements

Ни шагу назад! (Νot a step back!)

27 Απρίλιος, 2008

15 Δεκεμβρίου 1942. Στάλινγκραντ. Η κάποτε όμορφη πόλη στις όχθες του Βόλγα έχει μειωθεί σε ερείπια και το μόνο που ακούς είναι εκρήξεις, πυροβολισμούς και κραυγές.

-Σύντροφε Ειδωμενόφσκι…. είναι ώρα.

Χωρίς να πω κάτι σηκώνω το όπλο μου προχωράω. Ακόμα μια μέρα σε αυτή την κόλαση δεν έχει σημασία. Η αποστολή μας όμως σύμφωνα με τον σύντροφο κομισάριο έχει. Μετά από πολλά ‘χάδια’ και ‘γλυκόλογα’, ένας Γερμανός ανθυπολοχαγός μας αποκάλυψε την τοποθεσία ενός προσωρινού κέντρου επιχειρήσεων της Wermacht. Αυτό σημαίνει αρκετούς ‘καλούς στόχους’.

Η ομάδα μας είναι κάπως μικρή από όλες τις απόψεις. Ο σύντροφος λοχίας Νικολάι Χλεπάνοφ, 19 χρονών. Φοιτητής Γερμανικής λογοτεχνίας διαλεγμένος ειδικά για αυτή την αποστολή καθώς μιλάει γερμανικά. Και η συντρόφισσα Ταμίλα Παζάρευα 20 χρονών και από τις καλύτερες σκοπεύτριες. Και εγώ ο μεγαλύτερος στα 28 κάποτε δίδασκα σε λύκειο αλλά τους τελευταίους μήνες είμαι αρχιλοχίας του κόκκινου στρατού. Τώρα η δουλειά μας είναι να σκοτώνουμε Γερμανούς.

(Πατήστε εδώ για να φτιάξετε ατμόσφαιρα.)

Ξεκινάμε με την κάλυψη της νύχτας και προχωράμε προσεκτικά. Παλαιότερα, το να καλύψουμε την απόσταση μέχρι το αρχηγείο ήταν μισή ώρα περπάτημα. Τώρα θα χρειαστούμε τουλάχιστον τρεις, και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να σκοτωθούμε. Περπατάμε τοίχο με τοίχο, από δωμάτιο σε δωμάτιο. Σταματώντας σε κάθε θόρυβο. Μετά από τέσσερις ώρες φτάνουμε στον προορισμό μας. Ήμασταν τυχεροί οι μόνοι εχθροί που συναντήσαμε ήταν δύο περίπολοι που δεν μας εντόπισαν μέσα στη νύχτα. Aμέσως βρίσκουμε μία καλή τοποθεσία για την επίθεσή μας. Ένα παλιό κτίριο το οποίο δεν έχει πάθει μεγάλη ζημιά και έχει και αρκετές διόδους διαφυγής. Το αρχηγείο είναι στην άλλη άκρη μιας μικρής πλατείας. Ακροβολιζόμαστε στον 3ο όροφο και περιμένουμε ως το πρωί.

Το άλλο πρωί τα πράματα δεν πάνε και τόσο καλά. Οι Γερμανοί μετακομίζουν το αρχηγείο και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί για να μην μας ανακαλύψουν. Περιμένουμε μέχρι να έρθει κάποιος υψηλόβαθμος καθώς μέχρι στιγμής μόνο μερικοί υπαξιωματικοί είναι ανάμεσα στους στρατιώτες. Ξαφνικά από το κτίριο βγαίνουν ένας ταγματάρχης και δυο λοχαγοί. Έχοντας συνεννοηθεί από πριν, ο καθένας παίρνει την θέση του. Εγώ στο κέντρο, ο Νικολάι δεξιά μου και η Ταμίλα αριστερά.

Με το που σκάει η επόμενη οβίδα πυροβολούμε ταυτόχρονα. Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο τα κεφάλια του ταγματάρχη και των λοχαγών δέχονται τις σφαίρες μας μπροστά στα σαστισμένα μάτια των Γερμανών. Περιμένοντας για μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να σιγουρευτούμε ότι δεν μας έχουν ανακαλύψει, ένας διαπεραστικός θόρυβος σκίζει τον αέρα και ξαφνικά νιώθω κάτι να με σηκώνει βίαια από την αριστερή μου πλευρά και να με πετάει στον απέναντι τοίχο. Περάσαν μερικές στιγμές μέχρι να καταλάβω που βρίσκομαι και να κοιτάξω γύρω μου. Εκεί που στεκόταν η Ταμίλα δεν υπάρχουν παρά μόνο συντρίμμια από την οβίδα που χτύπησε τον τοίχο και ήδη έχει αρχίσει ο καταιγισμός πυρός από τους Γερμανούς. Χωρίς να πούμε κουβέντα εγώ και ο Νικολάι τρέχουμε προς την κοντινότερη έξοδο. Ανάμεσα από σφαίρες που πετάνε και σποραδικές εκρήξεις καταφέρνουμε να φτάσουμε στο ισόγειο. Μπαίνοντας όμως στο επόμενο δωμάτιο, σταματάμε και μην μπορώντας να κάνουμε αλλιώς αφήνουμε τα όπλα μας. Το δωμάτιο είναι γεμάτο από Γερμανούς που μας σημαδεύουν με τα όπλα τους. Ένας υπολοχαγός με πλησιάζει και τραβώντας το όπλο του με σημαδεύει στο κεφάλι.

– Kommunisten swein.

Έντρομος κοιτάω το δάκτυλο του να πιέζει την σκανδάλη… κλείνω τα μάτια μου και ξαφνικά……

ΝΤΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΝΝΝΝΝΝ

ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΟ ΓΑΜΙΔΙ ΤΟ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ!!!!!!!!!!!!!!! πω ρε πούστη μου και είναι 5 το πρωί… και μάλιστα Σαββάτο που έχω να ξυπνήσω τέτοια ώρα κάτι αιώνες. Αλλά σήμερα είναι για ευγενή σκοπό. Πρέπει να αντιπροσωπεύσω τη γαλανόλευκη σε αγώνα σκοποβολής. Τσακιζόμαστε όλη η ομάδα από το Εδιμβούργο στο Αμπερντήν.

Ο αγώνας έχει ως εξής: 4 κάρτες στις οποίες πρέπει να ρίξουμε 10 βολές στην κάθε μία. 2 κάρτες στα 50 μέτρα, και 2 στα 100. Οι κάρτες στα 50 έχουν 4 στόχους και στα 100 2, οπότε πρέπει να ρίξουμε 5 βολές στον κάθε στόχο στα 50 και 10 στον κάθε στόχο στα 100. Για την κάθε κάρτα έχουμε στην διάθεσή μας 20 λεπτά για να ευθυγραμμίσουμε το σκοπευτικό του όπλου και να ρίξουμε τις βολές.

Εύκολο έ;;;;

Μπαααααα!

Μετά από την πρώτη κάρτα το χέρι σου έχει γίνει παστουρμάς από το να κρατάς το όπλο σε σταθερή θέση και ούτε κουβέντα να το αφήσεις κάτω καθώς θα χαθεί η ευθυγράμμιση και εδώ έχουμε περιθώριο λάθους περίπου 1 εκατοστό στα 50 μέτρα και 2 εκατοστά στα 100!!! 10 λεπτά διάλειμμα μεταξύ των καρτών τις ίδιας απόστασης και (ευτυχώς) 1 ώρα μεταξύ των 50 και 100 μέτρων. Και έχεις και να υπολογίζεις τον αέρα που φύσαγε σαν τον πούστη και ποτέ προς την ίδια κατεύθυνση!

Σε γενικές γραμμές όμως καλά τα πήγα. Ειδικά στα 50 μέτρα που κατάφερα στην 2η κάρτα να χάσω μόνο 11 πόντους σε σύνολο 200! Yeahhh hoz da man!!! Yo mothefucka!!! Me rulez !!

Τελικώς το όλο θέμα είχε αρκετό χαβαλέ και άξιζε το ξύπνημα στις 5 το πρωί. Το μόνο κακό ήταν που Κυριακή έπρεπε να ξυπνήσω στις 10 για να κουβαλήσουμε τα όπλα πίσω στο κλαμπ … 😦


Das dokumente ist kaput!!

17 Απρίλιος, 2008

Απρίλιος 2008 Μία Παρασκευή βράδυ κατά τις 10:00. Ο φιλήσυχος πλην φιλομαθής κύριος γυρνάει σπίτι μετά από μια βολτίτσα με το ένα βιβλίο υπό μάλης… Ξαφνικά…

‘HAAAAALT!!!!!’

Το αίμα του παγώνει… Γυρνάει αργά να δει 2 ένστολους στα μαύρα και με κάτι σταυρουδάκια στις επωμίδες τους.

‘Kommen zie … snell!’

Μην μπορώντας να κάνει και αλλιώς υπακούει.

‘Was ist das?’ Τον ρωτάει ο ένας ένστολος δείχνοντας το βιβλίο.

΄Ε…. να …. ξέρετε… ένα παιδικό βιβλίο είναι… έχει ο γιος μου γενέθλια σήμερα…’

‘Geben…’ και το αρπάζει από τα χέρια του. Τον κύριό μας εν το μεταξύ τον λούζει κρύος ιδρώτας και πιάνει σκόρπιες λέξεις από τους ένστολους που ξεφυλλίζουν το βιβλίο.

….. Kommunisten …… Nicht Griechischer Orthodoxer …. Juden …. Partisan….

Ακούγοντας όλα αυτά ο κύριος μας ξέρει ότι είναι ήδη χαμένος… είχε ακούσει αρκετές ιστορίες από ανθρώπους που είχαν εξαφανιστεί επειδή είχαν στην κατοχή τους το λάθος παιδικό βιβλίο αλλά ποτέ δεν φανταζόταν ότι θα συμβεί σε αυτόν…

‘Sind sie dabei seiend, ihrem sohn dieses pornographical dokument zu geben? Schwein!!!’

‘Μα ξέρετε….’

‘Verschlossen!!! Sie sollten an ort und stelle durchgeführt werden!!’ Οπότε εκείνη την στιγμή τον παίρνουν σηκωτό και τον πάνε στα αρχηγεία της αστυνομίας ήθους όπου και κανείς δεν πρόκειται να τον ξαναδεί…

Και τώρα το ερώτημά μας….. Σε ποιά χώρα διαδραματίζονται τα παραπάνω; Όποιος απαντήσει σωστά κερδίζει ένα αντίτυπο του Mein Kampf με αφιέρωση του συγγραφέα.

===============================================

Τελικά έχει ξεφύγει η κατάσταση εντελώς. Εδώ ο κόσμος χάνεται και το μουνί χτενίζεται. Μέσα από ακρίβειες, ασφαλιστικό και 1002 μαλακίες αυτό που είναι σημαντικό είναι ένα βιβλίο που θεωρείται από μερικούς ότι διαφθείρει την νεολαία. Εν το μεταξύ η μεγάλη πλάκα είναι πως θεωρείται κακό το γεγονός ότι το βιβλίο είναι παιδικό, πορνογράφημα και ότι βρίσκεται στις δημόσιες βιβλιοθήκες. Και ερωτώ….

1ον. Ποίο πιτσιρίκι την σήμερον ημέραν πατάει το πόδι του στας δανειστικάς ή σχολικάς βιβλίοθήκας;

και 2ον. ‘έστω ότι το διάβασε,  λέτε να σοκαριστεί με αυτά που διαβάζει ή μήπως θα κάνει ένα υπόμνημα στην συγγραφέα να βάλει περισότερο ζουμί στα άλλα της βιβλία γιατί αυτά τα ξέρουμε.’;

Διαβάζοντας δε την δικαστική απόφαση έιχα να ρίξω τέτοιο γέλιο από δεν θυμάμαι πότε. Τόσες ασυναρτησίες μαζεμένες ποτέ δεν έχω δει. Ο δικαστής μπλέκει μέσα κομμουνιστές, εβραίους,  χριστιανούς, τον πάπα, γερμανοτσολίαδες και εξωγήινους. Ίσως κάνω τον κόπο να το σχολιάσω λίγο λίγο ίσως όχι. Θα δείξει.

Μου φαίνεται ότι αυτή η χώρα λειτουργεί με 2 ταχύτητες. Νεκρά και όπισθεν.


Η σύνταξη είναι για τις αδερφές

31 Μαρτίου, 2008

Ακολουθώντας την ατέρμονη συζήτηση για το ασφαλιστικό έχω και εγώ να πώ 1-2 πραματάκια….

Είστε όλοι ένα μάτσο σκοταδιστές και οπισθοδρομικοί… Η σύνταξη είναι απολειφάδι του παρελθόντος. Επειδή δηλαδή είχαν οι παππούδες σας πρέπει να έχετε και εσείς;;;; Οι παππούδες μας είχαν κάρα και βοϊδάμαξες. Δεν βλέπω κανέναν να διαμαρτύρεται που δεν έχει κάρο την σήμερον ημέραν….

Και η οικονομία μας ;;;; Ποιος θα φροντίσει την οικονομία μας;;;;; Αυτό το λαμπρό διαμάντι μέσα στον ορυμαγδό του παγκοσμίου καπιταλιστικού συστήματος που αλλοτριώνει τις μάζες και τις ωθεί σε μια ad hoc ελιτίστικη επιλογή επιβίωσης με το να πουλάν ψυχή, σώμα, συνείδηση στην απρόσωπη και αδηφάγα δίνη των πολυεθνικών που θεωρούν προϊόντα τους ανθρώπους και συμπεριφέρονται στα αντικείμενα σαν γυναίκες!!

Αλλά την έχουμε γραμμένη στα @@ μας την οικονομία μας!!!!

Έτσι δεν είναι;;;; Τυπική συμπεριφορά lumpen Ελληνίσκου που δεν μπορεί να δει το όραμα της θεόσταλτης Κυβερνήσεώς (το κεφαλαίο Κ δεν είναι τυχαίο) και του εξαίρετου Υπουργού (πάλι όχι τυχαίο το κεφαλαίο) κκ Αλογοσκούφη. Ανθρωπάρια… πάτε να καταστρέψετε την χαρά της κας Πάάάάάάάλι Πετραλία. Τόσο κόπο κάνει η γυναίκα και έχει και να γυρνάει σπίτι και να βάζει το τσουκάλι στην φωτιά και να τινάζει της φλοκάτες.

Δεν ντρέπεστε λέω εγώ!!! Εγωϊσταί!!!! Πάρτε σαν παράδειγμα τον σεπτό μας Πρωθυπουργό (που το όνομά του δεν είμαι καν άξιος να προφέρω). Τον είδατε μία στιγμή να διαμαρτύρεται που δεν θα πάρει σύνταξη;;;; Ή μήπως διαμαρτυρήθηκε κανείς από τους υπουργούς του;;; Και έχει και δίδυμα να φροντίζει και να ξεσκατίζει γιατί η γυναίκα του ξημεροβραδιάζεται στα χειρουργεία αμισθί. Αλλά έχουμε επιλεκτική όραση μου φαίνεται.

Αλλά όόόόόχι…. τα θέλουμε όλα στο πιάτο… και 8ωρο και 5ήμερο και σύνταξη…. ΒΡΕ ΟΥΣΤ!!! Αλλά έτσι είναι. Αντί να λέτε ευχαριστώ που δεν σας ζητάμε να μας πληρώνετε για να δουλεύετε μας ζητάτε όχι μόνο τα παραπάνω αλλά και σεβασμό… ΣΕΒΑΣΜΟ!!!! ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ.. πρέπει να πέσει λίγο κνούτο μου φαίνεται να αλλάξουν λίγο μερικά μυαλά προς το καλύτερο….

Μετά τιμής

Αρχέλαος Ταπαιρναποπάντογλου

Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Κουμπάρων, Υμετέρων, Υπερεργολάβων και Συναφών Επαγγελμάτων.

Editorial…

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Humma Kavula με την προτροπή του οποίου ένα απλό και ταπεινό σχόλιο μετατράπηκε σε αυτό το αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Επίσης από βάθος καρδίας θα ήθελα να ευχαριστήσω τον πρωθυπουργό κ Καραμανλή και όλο το επιτελείο του που με το τεράστιο έργο τους έχουν δημιουργήσει κοντά 10.000.000 εθελοντές εποίκους για την πρώτη αποικία σε άλλον γαλαξία κάνοντας έτσι την Ελλάδα παγκόσμιο κέντρο στην διαστημική ερεύνα.


Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται!

13 Μαρτίου, 2008

katathlipsi.jpg

Με την ανακοίνωση της μελέτης που δείχνει ότι η ευτυχία εξαρτάται κατά 50% από γενετικούς παράγοντες μια κοινωνική επανάσταση ξέσπασε. Χιλιάδες μη ευτυχισμένοι ξεχύθηκαν στους δρόμους με δάκρυα στα μάτια και κρατώντας εικόνες του Dr Weiss ράντιζαν με αντικαταθλιπτικά τους περαστικούς. Με ομόφωνο ψήφισμα οι ερευνητές ανακηρύχθηκαν άγιοι και άρχισαν κιόλας οι φαγωμάρες για το ποιος θα γίνει αρχιεπίσκοπος της εκκλησίας τους.

Η είδηση αυτή ήρθε με ανακούφιση στους ανά τον κόσμο μη ευτυχισμένους καθώς δεν είχαν μόνο την κατάθλιψή τους αλλά είχαν και τον καθένα να τους πρήζει γιατί είναι κατσούφηδες, μουρτζούφληδες, μίζεροι, ξενέρωτοι κτλ κτλ κτλ… Πλέον όλοι ανακουφισμένοι ότι δεν φταίνε (μόνο) αυτοί, δεν ανέχονται μύγα στο σπαθί τους. Ήδη επαναστατικά δικαστήρια έχουν σχηματιστεί και καταδικάζουν σε πολλά χρόνια κάτεργα όσους χρησιμοποιούν τους παραπάνω χαρακτηρισμούς. Όσοι τις χρησιμοποιούσαν κατά κόρον στο παρελθόν, σύρθηκαν στην πίσω αυλή όπου και εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Με επιείκεια φέρονται μόνο στους χαζοχαρούμενους λόγο το ανίατο τις περίπτωσης τους. Οι αρχές φοβούνται κλιμάκωση των επεισοδίων και συστήνουν αυτοσυγκράτηση και στις δύο πλευρές.

Πέρα από την πλάκα, αυτή η είδηση είναι όντως σημαντική. Από την στιγμή που μερικοί άνθρωποι έχουμε γενετική ροπή προς μία κατάθλιψη ελαφριάς μορφής, δεν χρειάζεται να νιώθουμε πλέον άσχημα για το ότι δεν ‘κολλάμε’ σε διάφορες ‘κεφάτες’ καταστάσεις ή που δεν είμαστε 100% ευχαριστημένοι με μας ή με όσα συμβαίνουν γύρω μας. ‘Εχοντας βρεθεί πάμπολλες φορές σε αυτή την θέση, μπορώ να πω ότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να σου επιβάλουν το ‘καλό κέφι’. Πολλοί προσπαθούν να βοηθήσουν η αλήθεια είναι, αλλά ο τρόπος που προσπαθούν να το κάνουν είναι εντελώς λάθος. Ελπίζω με αυτή την μελέτη να μπορέσουν μερικοί να δουν με άλλο μάτι αυτούς που δεν χαμογελάνε συχνά. Το άρθρο επίσης αναφέρει ότι μπορούμε να ‘εκπαιδεύσουμε΄τον εαυτό μας να γίνει χαρούμενος. Οπότε υπάρχει και κάτι το θετικό στην όλη ιστορία. Στο κάτω κάτω έχουμε και εμείς το δικαίωμα (και την ανάγκη) νοιώσουμε λίγο νορμάλ βρε αδερφέ…

Το σκίτσο είναι του Λέανδρου από την φανταστική ‘Xωματερή’.