Ρε μπας και μας κοροϊδεύουν;

2 Απρίλιος, 2008

Διάβασα στην Ελευθεροτυπία ότι τα καθαρά κέρδη των εισηγμένων εταιριών για το 2007 ήταν €11,3 δις. Από αυτά τα μισά ανήκουν στις τράπεζες. Τουτέστιν €5.65 δις κέρδη μοιράστηκαν στις 15 εισηγμένες τράπεζες στο χρηματιστήριο (Ορίστε και η πηγή διότι εμείς κάνομε έρευνα κύριοι…).

Κάνοντας ακόμα ένα υπολογισμό θα δούμε ότι: 5,650,000,000 / 15 = 376,666,666 . Δηλαδή αν θεωρήσουμε ότι όλες οι τράπεζες είχαν τα ίδια κέρδη (που δεν είναι έτσι αλλά χάριν υπολογισμών το θεωρούμε γιατί αλλιώς θα καθόμασταν όλο το βράδυ να ψάχνουμε για μερίδια αγοράς και να κάνουμε υπολογισμούς και @@ μύδια και είπαμε έρευνα αλλά όχι να το ξενυχτήσουμε γιατί δουλεύουμε και αύριο…) αναλογούν περίπου € 376,5 εκ στην κάθε μία.

Χμμμμ …. 376,5 εκατομμύρια. ΚΑΘΑΡΑ κέρδη… 39% αυξημένη κερδοφορία ενώ ο μέσος όρο της Ε.Ε. είναι 10%….. Ρε πάμε καλά;;;;;

Εγώ έχω μείνει με την εντύπωση πως χρήματα δεν κυκλοφορούν στην αγορά … ότι η οικονομία περνάει ύφεση ή κρίση ή κλιμακτήριο σε παγκόσμιο επίπεδο… ότι περνάμε περίοδο λιτότητας… ισχνές αγελάδες και τα ρέστα…

Και όμως υπάρχει κερδοφορία της τάξεως του 39% για το σύνολο των εταιριών και το 70% πάει στα πιστωτικά ιδρύματα…

Κατανοώ το γεγονός ότι «Αντικειμενικός σκοπός μιας επειχήρας είναι το κέρντος άμα λάχει να ουμ…» αλλά εδώ πλέον μιλάμε για αισχροκέρδεια. Από enet.gr αντιγράφουμε:

«Το μέσο επιτόκιο των νέων δανείων στο τέλος του 2007 ήταν 6,68% και των καταθέσεων 2,62%, δηλαδή άνοιγμα της ψαλίδας -ή περιθώριο- 4,06%, όταν στη ζώνη του ευρώ ήταν 3,04%. Στα καταναλωτικά δάνεια το επιτόκιο είναι 8,75%, στα στεγαστικά 4,35% και στις πιστωτικές κάρτες 17%, δηλαδή επιτόκιο-φωτιά.»

Και σαν να μην έφταναν αυτά έχουμε και τον πολύ ωραίο κωδικό ΕΞΔ στο βιβλιάριό που ποτέ κανείς δεν κάνει τον κόπο να σου εξηγήσει τι σκατά έξοδα είναι αυτά. Το θεϊκό όμως είναι το γεγονός ότι πρέπει να πληρώσεις προμήθεια (€ 0,5 τη τελευταία φορά που τσέκαρα) για να κάνεις κατάθεση σε λογαριασμό που δεν έχει ανοιχτεί στο παρόν υποκατάστημα της ίδιας τράπεζας και είμαι αρκετά σίγουρος πως το μεγαλύτερο μέρος των συναλλαγών δεν γίνεται στα ίδια καταστήματα……. Με άλλα λόγια …. αν θες να γίνει η δουλεία σου … ΠΛΗΡΩΝΕ!!!!! Δεν ξέρω ποιόν όρο χρησιμοποιούν στις οικονομικές σχολές γιαυτό αλλά στο χωριό μου το λέμε νταβατζιλίκι…

Στην βικιπέδια διαβάζουμε:

Η κερδοφορία της τράπεζας βασίζεται στην λεγόμενη «ψαλίδα», δηλαδή τη διαφορά ανάμεσα στο επιτόκιο δανεισμού και στο επιτόκιο καταθέσεων. Έτσι αν για παράδειγμα μία τράπεζα χορηγεί ένα δάνειο με επιτόκιο 9% και δέχεται κατάθεση με ετήσιο επιτόκιο 2% η διαφορά αυτή (7%) αποτελεί την ψαλίδα που οδηγεί στα κέρδη της τράπεζας. Βέβαια οι τράπεζες αποκομίζουν και από αλλού χρήματα όπως από προμήθειες ή από συμμετοχές και επενδύσεις. Ωστόσο η κύρια λειτουργία της έγκειται στον δανεισμό (χορηγήσεις και καταθέσεις).

Με άλλα λόγια εμείς ‘δανείζουμε’ στη τράπεζα και αυτή με της σειρά της δανείζει ή επενδύει και γενικώς εκμεταλεύεται αυτά τα χρήματα που εμείς της δανείσαμε…. Και μας χρεώνει και από πάνω… ‘Σε πληρώνω για να κερδοφορείς με τα λεφτά μου’.

Το γεγονός το οτί το συστημα πάσχει το ήξερα, αλλά σε τέτοιο βαθμό καταντάει αηδία. Το εξωφρενικό της υπόθεσης είναι ότι σε χώρες της Ε.Ε. με πιο αναπτυγμένη οικονομία τα κέρδη τους είναι συγκριτικά μικρότερα.

Προσωπικά αποφεύγω την τράπεζα σαν τον διάολο μου από ανέκαθεν. Την θεωρώ απλά ένα αναγκαίο κακό. Όμως ζώντας στο εξωτερικό και σε μία καθαρά καπιταλιστική χώρα και βλέποντας μια πιό ήπια αντιμετώπιση από της τράπεζες… ( εδώ και 2,5 χρόνια δεν μου ζητήθηκε τίποτα για έξοδα λογαριασμού ούτε προμήθειες καταθέσεων) και διαβάζοντας αυτές τις καφρίλες μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι…

Τι σκατά… ρε μπας κι γερνάω και δεν το έχω καταλάβει ή μας γερνάνε αυτοί πριν της ώρας μας;;;;


Ρίξε το καλό στο γυαλό πριν το κάνεις.

23 Μαρτίου, 2008

Τελικά υπάρχουν κάποια άτομα που μάλλον δεν ευχαριστιούνται με τίποτα. Εκεί που θα σκοτώνεσαι να τους ευχαριστήσεις για 1002 λόγους, τότε θα κολλήσουν στην παραμικρή λεπτομέρεια που σου ξέφυγε ή στην παραμικρή μαλακία (κατ’αυτούς πάντα) που πέταξες μέσα στον ενθουσιασμό τις στιγμής.

ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ ΓΑΜΩ….

Δηλαδή τι σκατά πρέπει να κάνω δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω. Δεν έχει σημασία αν είναι αφεντικό, φίλος, γκόμενος/α ή οτιδήποτε… θα σε κάνουν να βλαστημήσεις την ώρα που αποφάσισες να βοηθήσεις. Και η πλάκα είναι ότι λες και το κάνουν επίτηδες. Κοιτάνε αυτά που δεν έχεις κάνει. Δεν πα να μετακίνησες ολόκληρο βουνό… θα σου τα κάνουνε τσουρέκια πασχαλινά επειδή μείναν κάτι χαλικάκια…

Η πλάκα στην όλη υπόθεση είναι πως αρκετές φορές δεν μπορείς να αμυνθείς γιατί έχεις να κάνεις με άτομα που δεν θες και να χαλάσεις την σχέση που έχεις με αυτά (βλέπε παραπάνω…).

Αυτό που μου την δίνει δεν είναι και τόσο η γκρίνια, αλλά το γεγονός ότι είναι η πρώτη αντίδραση. Κάποιος σου κάνει ένα θέλημα το φελέκι μου μέσα… πες ένα ευχαριστώ.. δεν θα σου πέσει ο κώλος. Δηλαδή άμα ήσουν εσύ στην θέση του τι θα έκανες;

Πιστεύω πλέον ότι η έννοια του ατόμου μας έχει βλάψει σοβαρά. Είναι αυτό το γαμημένο το Εγώ που νομίζει ότι είναι ο βασιλιάς των πάντων και οι υπόλοιποι είναι υποχρεωμένοι να το υπηρετούν. Δεν κοιτάμε γύρω μας να δούμε τι γίνεται αλλά αντλούμε ευχαρίστηση υποσυνείδητα με το να καταστρέφουμε την χαρά των άλλων. Γιατί αν κάποιος πάει να βοηθήσει πραγματικά το κάνει από χαρά και όχι για κανένα άλλον λόγο (ή τουλάχιστον έχω την αφέλεια να πιστεύω). Αυτός ο έμφυτος εγωισμός που υπάρχει (Ά ρε Dawkins ζημία που μας έκανες…) και που αυξάνει με τον καιρό.

Και για να μην παρεξηγούμαι, δεν εξαιρώ τον εαυτό μου. Άν δεν είχε πληγωθεί το Εγώ μου δεν θα καθόμουν 4 τα μεσάνυχτα να γράφω. Ακόμα και η αναγνώριση της προσφοράς είναι θέμα εγωισμού.