Αρχίσαμε… (Βαράτε βιολιτζίδες….)

5 Μαρτίου, 2008

Και να που έβαλα μπρος το blog μου… Βέβαια κάποιος μπορεί να μου πει: ‘Τώρα βρήκες και εσύ βρε μάστορα πού γίνεται της επιδιδομένης επί χρήμασι γυνής το σιδηρούν παραπέτασμα;’ (Βλέπε υπόθεση press.gr). Τι να κάνουμε… από timing έπασχα από μικρός. Κατά έναν ειρωνικό τρόπο όμως, το timing δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Ο βασικός λόγος που αυτή την στιγμή υπάρχουν αυτές οι γραμμές, είναι η ανωνυμία που παρέχουν τα blogs. Και εξηγούμαι….

Το να κάνω register το blog δεν μου ήταν και πολύ δύσκολο. Το δύσκολο ήταν να αρχίσω να γράφω. Όντας άτομο εσωστρεφές μου ήταν πάντα δύσκολο να μιλάω σε οποιονδήποτε. Η πολύ εσωτερικότης βλάπτει όμως. Και αυτός είναι ένας από τους πολλούς λόγους που με έκαναν να αρχίσω το γράψιμο (τώρα αν θα σταματήσω σύντομα, αυτό μόνο ο χρόνος θα το δείξει). Το να μιλάς ανώνυμα σε πολλούς (μέσα σε κάποια πλαίσια νομιμότητας για να μην ξεχνιόμαστε έτσι;) μέσω των blog, είχε κάποιες ιαματικές ιδιότητες καθώς πρώτον: δεν υποχρεώνεις κανέναν να σε ακούει. ( Εντάξει… διαβάζει αλλά ας μην κολλάμε σε λεπτομέρειες…) και δεύτερον και κυριότερων τα λες και ξεσκάς.

Στην γενική προσπάθεια που καταβάλω τον τελευταίο καιρό για αυτοβελτίωση ελπίζω το γεγονός ότι βγάζω τα σώψυχά (μην τρομάζετε… θα κάνουμε και χαβαλέ….) μου θα παίξει τον δικό του θετικό ρόλο.’Ενας απρόσωπος ομιλητής να απευθύνεται σε ένα απρόσωπο κοινό…. ψιλοσουρρεάλ καταστάσεις. Ελπίζω να έχει πλάκα στην τελική.

Είδωμεν… (Όπως αρέσκεται να επαναλαμβάνει η λατρευτή μου μητέρα!)

Advertisements