Στις τουαλέτες…

28 Ιουνίου, 2010

Μπορεί κανείς να διαβάσει ένα σωρό μαλακίες στους τοίχους…
Στις τουαλέτες του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, διαβάζεις μαθηματικούς τύπους…


Always look on the bright side of life…

18 Μαΐου, 2009

Χοιρινά μπριζολάκια με σάλτσα από κρέμα γάλακτος και λαχανικά στον ατμό συνοδεία κρασιού.
Ακολουθεί ουισκοκατάνυξη με προβολή στο youtube κλιπάκια από Monty Python και άλλα που δεν λέγονται.
Αλλά το ποιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά τα έζησα με ένα πραγματικό φίλο που δεν θα διστάσει να με πει και μαλάκα όταν χρειαστεί…

Η ζωή τελικά αναδεικνύεται μέσα από την απλότητα των ανθρωπίνων σχέσεων!

Σιγά σιγά … αρχίζω και πιστεύω ότι που κατεβήκαμε από τα δέντρα δεν ήταν και τόσο κακή ιδέα…


Γέννεση

9 Δεκέμβριος, 2008

Πάει ένας μήνας που δεν έχω γράψει τίποτα. Μέσα σε αυτόν τον μήνα όμως, γινήκαν σημαδιακά γεγονότα.  Ο συνδυασμός θετικών και αρνητικών γεγονότων, είχαν σαν αποτέλεσμα να αλλάξω. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι εύκολο ένας άνθρωπος που πατάει τα 30 να αλλάξει μέσα σε μία εβδομάδα αλλά έγινε σε μένα και μπορεί εκ πρώτης να φαίνεται παράξενο και μη φυσιολογικό (και σε μένα ακόμα) , αλλά έγινε.

Ο μήνας άρχισε φαινομενικά άσχημα. Έπαθα κάτι που εγώ τουλάχιστον το καταλαβαίνω ως νευρική κρίση. Μια αλυσιδωτή αντίδραση συναισθημάτων, με έκανε να περάσω μία νύχτα η οποία με βρήκε να παίρνει ο ύπνος εξαντλημένο από το κλάμα. Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό λένε. Αλλά ταυτόχρονα, σε αφήνει για λίγο καιρό στην άκρη του δρόμου να αιμορραγείς. Αλλά χαίρομαι. Χαίρομαι γιατί χτύπησε το καμπανάκι και άκουσα. Έβαλα τα πράματα κάτω και αυτό το γαμημένο παζλ που υπάρχει στο μυαλό μου έχει ακόμα να λυθεί αλλά τα κομμάτια σιγά σιγά μπαίνουν σε μία τάξη. Η γέννηση είναι επώδυνη και γι’αυτόν που γεννιέται και γι’αύτόν που γεννάει. Στην περίπτωση μου είμαι και τα δύο ταυτόχρονα.

Ανακαλύπτω έναν άλλον εαυτό μου. Αρχίζω και ανοίγομαι σε αυτούς κοντά μου. Για πρώτη φορά στην ζωή μου, κατάλαβα ότι είμαι πλούσιος. Ναι, έχω μία δουλειά που μου δίνει μια οικονομική άνεση. Ζω σε μία από τις ομορφότερες πόλεις στην Ευρώπη. Αλλά ο πλούτος μου είναι οι άνθρωποι που νοιάζονται για μένα και που νοιάζομαι για αυτούς.

Δεν είμαι σίγουρος αν μου έχει ξανασυμβεί το σημερινό. Κοίταξα το φεγγάρι και τα άστρα και ένα χαμόγελο έσκασε στα χείλη μου. Ένιωσα πραγματικά ευτυχισμένος. Μία αισιοδοξία άγνωστη σε μένα έλουσε το είναι μου. Δεν ξέρω γιατί. Αλλά πραγματικά δεν με νοιάζει. Ίσως και για πρώτη φορά στην ζώή μου, ήμουν σίγουρος ότι από άυριο οι μέρες θα είναι καλύτερες.

Ίσως είναι παροδικό. Αλλά άμα γευτείς το μέλι μία φορα, την γεύση του δεν την ξεχνάς. Και εγώ το γέυτικα σήμερα. Από άυριο θα είναι μια καλύτερη μέρα. Είμια ποιό δυνατός το ξέρω. Βρήκα το κουράγιο να πω σε έναν σημαντικό άνθρωπο για μένα ότι τον αγαπάω. Το βρήκε πάραξενο η αλήθεια είναι γιατί δεν είναι συνηθισμένος σε κάτι τέτοια αλλά χαίρομαι γιατί ήταν κάτι το οποίο ήθελα να το πώ εδώ και καιρό αλλά δεν που έβγαινε. Πόσο δύσκολα τελικά είναι τα εύκολα πράγματα στην ζωή…


Μπερδεμένος (για ακόμα μία φορά)

28 Οκτώβριος, 2008

Είμαι πεισμένος ότι τελικά το μυαλό μου είναι μπερδεμένο. Μπορεί να έχω μια υπολογιστική προσέγγιση σε ότι αφορά αποφάσεις, αλλά στην περίπτωση που έχει λόγο όχι μόνο το μυαλό αλλά και η καρδιά, τότε μπερδεύομαι ολότελα. Το αποτέλεσμα είναι να μην έχω το κουράγιο καν να πάρω μια απόφαση και να αποσύρομαι χωρίς τουλάχιστον να μάθω.

Στο μεγάλο καζίνο που ονομάζεται ερωτική σχέση ήμουν τις πιο πολλές φορές απλά ένας θεατής. Εκτός από μερικές φορές που κέρδισα δεν έχω χάσει καμία φορά γιατί δεν τόλμησα να ποντάρω. Αποτέλεσμα; Έχανα την ευκαιρία που είχα θυσιάζοντας πολύ λίγα, να κερδίσω το άπειρο. Και η ιστορία πάντα να τελειώνει με μένα να είμαι κατήγορος και κατηγορούμενος σε μία δίκη που έχω στήσει για τον εαυτό μου.

Γιατί όμως; Δεν θεωρώ τον εαυτό μου γεννημένο νικητή για να με πτοεί η αποτυχία. Και τελευταία έχω υιοθετήσει την προσέγγιση στην ζωή ότι όλα σε ένα βαθμό απλά τυχαίνουν οπότε δεν αξίζει να στεναχωριέμαι πολύ για το τι θα μου τύχει και να κοιτάω μπροστά.

Και να που για ακόμα μία φορά πέρασα την πύλη από το καζίνο και στέκομαι μπροστά στο τραπέζι με τις μάρκες στο χέρι. Και πάλι δεν έχω το κουράγιο να απλώσω το χέρι και να ρίξω τα ζάρια.

Ξέρω ότι από την στιγμή που θα ανοίξω το στόμα μου, αυτός ο κυκεώνας σκέψεων θα μπει σε μία σειρά και τα λόγια μου θα αποκτήσουν νόημα. Με εμποδίζει το γεγονός ότι περνάς μια δύσκολη περίοδο και δεν θέλω να σε φορτίσω πιο πολύ συναισθηματικά ή μήπως φοβάμαι το ‘όχι’ γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν θα σε είμαι πλέον κοντά σου; Όποιο και να ισχύει δεν έχει σημασία … σημασία έχει το γεγονός ότι δεν έχω το σθένος να πω αυτά που νιώθω.

Το τέλος της κάθε συνάντησης μας, είναι ταυτόχρονα η πιο ευτυχισμένη αλλά και η πιο δύσκολη στιγμή. Ευτυχισμένη γιατί σε αγκαλιάζω και νιώθω μία ζεστασιά να με κατακλύζει. Κρατάω το χέρι σου και νιώθω μια γαλήνη. Δύσκολη γιατί ήρθε η ώρα να σου πω ‘γεια΄και να έχω μόνο την εικόνα σου στην μνήμη μου μέχρι να ξανασυναντηθούμε. Κάθε φορά μου είναι και πιο δύσκολο να αφήσω το χέρι σου λες και μια άγνωστη δύναμη μου το παραλύει.

Δεν ξέρω τι νιώθεις και φοβάμαι να σε ρωτήσω. Βλέπω την σπίθα στα μάτια σου ακόμα και όταν είναι κουρασμένα. Όταν αγκαλιαζόμαστε με σφίγγεις αλλά δεν ξέρω αν αγκαλιάζεις ένα φίλο ή κάποιον που νιώθεις κάτι περισσότερο γι’ αυτόν. Άραγε φοβάσαι τόσο όσο φοβάμαι και εγώ και δεν μου δείχνεις τίποτα; Ο μόνος τρόπος για να μάθω είναι να βρω το κουράγιο να σου μιλήσω. Ελπίζω να το κάνω σύντομα και τα ζάρια που θα ρίξω να μας βγάλουν νικητές.

Είμαι πολύ παιδί τελικα…


Κατάθλιψη Part II: Πάρτα άρρωστη!

22 Οκτώβριος, 2008

Και να που έγινε η υπέρβαση!!! Η κατάθλιψη μου πέρασε μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα! Σαφέστατα και είμαι χαρούμενος γιαυτό επειδή κατά ένα μέρος δεν κάθισα να μου περάσει αλλά το πολέμησα και στη ουσία ‘σύρθηκα’ έξω από αυτήν την κατάστασή.

Αυτό που παρατήρησα όμως είναι πως το προηγούμενο post μου είχε μια αυξημένη κίνηση σε σχέση με τα άλλα από διάφορες search engines (δεν κάνω διαφήμιση, θα δείτε που το πάω). Γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλά άτομα που είναι στην κατάσταση (και ποτέ κατάντια) που ήμουν και εγώ. Το γεγονός ότι αυτά τα άτομα οδηγήθηκαν στο post μου σημαίνει ότι ψάχνουν για βοήθεια με τον έναν ή άλλον τρόπο. Αυτό το post δεν το γράφω για μένα… το γράφω για όλους όσους θέλουν να ξεφύγουν από αυτήν την πουτάνα που μας καταδυναστεύει την ζωή ανά περιόδους. Δεν είμαι ειδήμονας, ούτε έχω το χρυσό χάπι δια πάσα νόσο και μαλακίαν. Απλά κατάφερα κάτι που δεν νόμιζα ότι μπορούσε να γίνει. Θα γράψω απλά τι έκανα. Αν (λέω αν) καταφέρω και βοηθήσω έστω και έναν να ξεφύγει από την κατάθλιψη, τότε αυτό το κείμενο πραγματικά θα έχει πιάσει τόπο.

Ας αρχίσουμε….

-1ον. Κάθε φορά που ‘ξανακυλούσα’ (για να χαριτολογήσουμε λίγο) ένιωθα έναν μικρό θυμό. Αυτός ο θυμός είτε πνιγόταν εντελώς, είτε στρεφόταν εναντίον μου επειδή επέτρεψα τον εαυτό μου να πάθει κατάθλιψη πάλι. Αυτή την φορά έθρεψα αυτό τον θυμό και τον έστρεψα κατά της κατάστασης που ήμουν. Δεν είπα δηλαδή «Ο μαλάκας πάλι κατάθλιψη έχω!». Εννόησα την κατάθλιψη σαν ένα γεγονός που απλά έτυχε και δεν το προκάλεσα εγώ. Πιστεύω ότι αυτό έθεσε γερές βάσεις στο να την αντιμετωπίσω πιο αποτελεσματικά διότι αυτός ο θυμός λειτούργησε σαν ‘ασπίδα’ (ας το πούμε έτσι) ώστε να μην χειροτερέψει η κατάσταση.

-2ον. Κρίνοντας από τον εαυτό μου, υποθέτω ότι κάποιος με κατάθλιψη, επαναλαμβάνει μια ρουτίνα. Π.χ. εγώ έπαιζα από το πρωί μέχρι το βράδυ βιντεοπαιχνίδια. Δεν έκανα τίποτα άλλο πέρα από την δουλειά μου και μερικά άλλα απαραίτητα. Αυτή την φορά δεν κατανάλωσα ούτε λεπτό σε αυτή την δραστηριότητα. Δεν είναι ότι έχω συνδέσει τα βιντεοπαιχνίδια με την κατάθλιψη, αλλά αυτή την φορά, δεν τα άγγιξα. Έκανα ένα σωρό άλλες μαλακίες αλλά ποτέ αυτό που έκανα συνήθως. Κατά κάποιο τρόπο, αυτό έσπασε την λούπα που βρισκόμουν και βρήκα μία διέξοδο.

-3ον. Αύξησα τις συναναστροφές μου. Βγήκα έξω και γνώρισα κόσμο. Βέβαια ξέρω ότι αυτό σε τέτοιες καταστάσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο αλλά την ίδια στιγμή βοηθάει σε μεγάλο βαθμό. Σου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσεις για τον εαυτό σου ή να ακούσεις κάτι καινούργιο και αυτό σου αποσπά την προσοχή. Επαναλαμβάνω ότι είναι τρομερά δύσκολο να κουνηθεί κανείς και το ξέρω από πρώτο χέρι. Αυτό που βοήθησε πού είναι ο θυμός που ανάφερα προηγουμένως.

-4ον. Έκανα πράματα που με ευχαριστούσαν και που ήταν παραγωγικά. Δε νομίζω ότι κανένας Έλληνας στην Σκωτία να ανοίγει φύλλο για σπανακόπιτα στις 10 το βράδυ καθημερινή. Αυτό από την μία με κρατούσε απασχολημένο με κάτι το οποίο απαιτεί συντονισμό και προσπάθεια, και από την άλλη ήταν μία διαδικασία που σαν αποτέλεσμα είχε την παραγωγή ενός πράγματος. Αυτό ξόρκισε το αίσθημα ‘αχρηστοσύνης’ που χαρακτηρίζει την κατάθλιψη.

-5ον. Το έκανα γνωστό σε όλους. Το έγραψα εδώ, το έβαλα στο MSN, και όταν με ρωτούσαν τι κάνω τους απαντούσα κοφτά «Έχω κατάθλιψη». Εξωτερίκευσα το πρόβλημα και κατά κάποιο τρόπο δεν μου φαινόταν πλέον βουνό.

-6ον. (Και αυτό απευθήνεται στην ομύγηρη). Είχα την τύχη να αντιμετωπιστώ σωστά από γνωστούς και συγγενείς. Τα σχόλια του τύπου «Αντε ρε μαλάκα πάλι κατάθλιψη και παπαρίες» , «Έλα άσε τις μαλακίες που είσαι πάλι κατσούφης» και άλλα πολλά ανάλογα οχι μόνο δεν βοηθάνε αλλά χειροτερεύουν την κατάσταση. Αναγνωρίζω το γεγονός ότι αυτοί που λένε τέτοιες κουβέντες προσπαθούν να βοηθήσουν αλλά δυστυχώς το πράμα δεν λειτουργεί έτσι. Την επόμενη φορά που θα θελήσετε να φτίαξετε το κέφι ενός φίλου με κατάθλιψη αυτό που πραγματικά βοηθάει είναι ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη ή μια αγγαλιά και μια φιλική κουβέντα του τύπου «Έλα ρε συ όλα οκ θα πάνε» ή κάτι ανάλογό. Ένα μύνημα που να λες τον άλλον ότι τον σκέφτεσαι και ελπίζεις να είναι καλύτερα, μαλακώνει το αίσθημα τις εγκατάλειψης.

Ο καθένας μας έχει και κάποιο βάρος που κουβαλάει χωρίς αμφιβολία. Δεν γνωρίζω κατά πόσο οι συμβουλές μου (που δεν είναι συμβουλές αλλά τέλος πάντων) θα βοηθήσουν κάποιον αλλά πραγματικά το ελπίζω.

Εν κατακλείδι αυτό που θέλω να επισημάνω, είναι ότι δεν φταίμε εμείς βρε αδερφέ… είναι μια κατάσταση που συμβαίνει και δεν χρειάζεται να νιώθουμε άσχημα γιαυτό. Δεν είναι ούτε πρόβλημα, ούτε αρρώστια ( με την κλασσική έννοια ) ούτε κατάντια. Είναι πολλές φορές το πως είμαστε ‘κατασκευασμένοι’. Δεν έχω δει καμιά φορά κανέναν διαβητικό να ζητάει συγγνώμη που έχει διαβήτη (ολίγον μαλακία παράδειγμα αλλά το νόημα είναι που μετράει). Μπορούμε όμως να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας κάθε φορά που έρχεται η ρουφιάνα να την διαολοστέλνουμε κανονικά και με τον νόμο…

Good luck lads and lassies!!


Kiwi

2 Οκτώβριος, 2008

Βλέποντας αυτό το βιντεάκι ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι.  Αλλά δεν μπορώ να πω ότι το συναίσθημα ήταν δυσάρεστο γιατί ταυτόχρονα στα χείλη μου υπήρχε ένα μειδίαμα και το συναίσθημα που μου άφησε ήταν κάπως απροσδιόριστο αλλά όχι αρνητικό. Βλέποντας ένα μικρό πουλάκι έστω και σε μία καθαρά φανταστική ιστορία να δίνει το είναι του (μεταφορικά και κυριολεκτικά) για να πετύχει κάτι το οποίο εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να κάνει, στην ουσία να δίνει τα πάντα για να δημιουργήσει μία ψευδαίσθηση, για κάποιο λόγο με έκανε να νιώσω ποιο σίγουρος για τον εαυτό μου. Και αυτό ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Έχω κάτι να κάνω και εγώ. Δεν μπορώ να πω ότι είναι ακατόρθωτο, ούτε ότι θα μου κοστίσει πολύ. Απλά θα το κάνω όμως γιατί αυτό που θα κερδίσω δεν θα είναι ψευδαίσθηση…


Ни шагу назад! (Νot a step back!)

27 Απρίλιος, 2008

15 Δεκεμβρίου 1942. Στάλινγκραντ. Η κάποτε όμορφη πόλη στις όχθες του Βόλγα έχει μειωθεί σε ερείπια και το μόνο που ακούς είναι εκρήξεις, πυροβολισμούς και κραυγές.

-Σύντροφε Ειδωμενόφσκι…. είναι ώρα.

Χωρίς να πω κάτι σηκώνω το όπλο μου προχωράω. Ακόμα μια μέρα σε αυτή την κόλαση δεν έχει σημασία. Η αποστολή μας όμως σύμφωνα με τον σύντροφο κομισάριο έχει. Μετά από πολλά ‘χάδια’ και ‘γλυκόλογα’, ένας Γερμανός ανθυπολοχαγός μας αποκάλυψε την τοποθεσία ενός προσωρινού κέντρου επιχειρήσεων της Wermacht. Αυτό σημαίνει αρκετούς ‘καλούς στόχους’.

Η ομάδα μας είναι κάπως μικρή από όλες τις απόψεις. Ο σύντροφος λοχίας Νικολάι Χλεπάνοφ, 19 χρονών. Φοιτητής Γερμανικής λογοτεχνίας διαλεγμένος ειδικά για αυτή την αποστολή καθώς μιλάει γερμανικά. Και η συντρόφισσα Ταμίλα Παζάρευα 20 χρονών και από τις καλύτερες σκοπεύτριες. Και εγώ ο μεγαλύτερος στα 28 κάποτε δίδασκα σε λύκειο αλλά τους τελευταίους μήνες είμαι αρχιλοχίας του κόκκινου στρατού. Τώρα η δουλειά μας είναι να σκοτώνουμε Γερμανούς.

(Πατήστε εδώ για να φτιάξετε ατμόσφαιρα.)

Ξεκινάμε με την κάλυψη της νύχτας και προχωράμε προσεκτικά. Παλαιότερα, το να καλύψουμε την απόσταση μέχρι το αρχηγείο ήταν μισή ώρα περπάτημα. Τώρα θα χρειαστούμε τουλάχιστον τρεις, και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να σκοτωθούμε. Περπατάμε τοίχο με τοίχο, από δωμάτιο σε δωμάτιο. Σταματώντας σε κάθε θόρυβο. Μετά από τέσσερις ώρες φτάνουμε στον προορισμό μας. Ήμασταν τυχεροί οι μόνοι εχθροί που συναντήσαμε ήταν δύο περίπολοι που δεν μας εντόπισαν μέσα στη νύχτα. Aμέσως βρίσκουμε μία καλή τοποθεσία για την επίθεσή μας. Ένα παλιό κτίριο το οποίο δεν έχει πάθει μεγάλη ζημιά και έχει και αρκετές διόδους διαφυγής. Το αρχηγείο είναι στην άλλη άκρη μιας μικρής πλατείας. Ακροβολιζόμαστε στον 3ο όροφο και περιμένουμε ως το πρωί.

Το άλλο πρωί τα πράματα δεν πάνε και τόσο καλά. Οι Γερμανοί μετακομίζουν το αρχηγείο και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί για να μην μας ανακαλύψουν. Περιμένουμε μέχρι να έρθει κάποιος υψηλόβαθμος καθώς μέχρι στιγμής μόνο μερικοί υπαξιωματικοί είναι ανάμεσα στους στρατιώτες. Ξαφνικά από το κτίριο βγαίνουν ένας ταγματάρχης και δυο λοχαγοί. Έχοντας συνεννοηθεί από πριν, ο καθένας παίρνει την θέση του. Εγώ στο κέντρο, ο Νικολάι δεξιά μου και η Ταμίλα αριστερά.

Με το που σκάει η επόμενη οβίδα πυροβολούμε ταυτόχρονα. Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο τα κεφάλια του ταγματάρχη και των λοχαγών δέχονται τις σφαίρες μας μπροστά στα σαστισμένα μάτια των Γερμανών. Περιμένοντας για μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να σιγουρευτούμε ότι δεν μας έχουν ανακαλύψει, ένας διαπεραστικός θόρυβος σκίζει τον αέρα και ξαφνικά νιώθω κάτι να με σηκώνει βίαια από την αριστερή μου πλευρά και να με πετάει στον απέναντι τοίχο. Περάσαν μερικές στιγμές μέχρι να καταλάβω που βρίσκομαι και να κοιτάξω γύρω μου. Εκεί που στεκόταν η Ταμίλα δεν υπάρχουν παρά μόνο συντρίμμια από την οβίδα που χτύπησε τον τοίχο και ήδη έχει αρχίσει ο καταιγισμός πυρός από τους Γερμανούς. Χωρίς να πούμε κουβέντα εγώ και ο Νικολάι τρέχουμε προς την κοντινότερη έξοδο. Ανάμεσα από σφαίρες που πετάνε και σποραδικές εκρήξεις καταφέρνουμε να φτάσουμε στο ισόγειο. Μπαίνοντας όμως στο επόμενο δωμάτιο, σταματάμε και μην μπορώντας να κάνουμε αλλιώς αφήνουμε τα όπλα μας. Το δωμάτιο είναι γεμάτο από Γερμανούς που μας σημαδεύουν με τα όπλα τους. Ένας υπολοχαγός με πλησιάζει και τραβώντας το όπλο του με σημαδεύει στο κεφάλι.

– Kommunisten swein.

Έντρομος κοιτάω το δάκτυλο του να πιέζει την σκανδάλη… κλείνω τα μάτια μου και ξαφνικά……

ΝΤΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΝΝΝΝΝΝ

ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΟ ΓΑΜΙΔΙ ΤΟ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ!!!!!!!!!!!!!!! πω ρε πούστη μου και είναι 5 το πρωί… και μάλιστα Σαββάτο που έχω να ξυπνήσω τέτοια ώρα κάτι αιώνες. Αλλά σήμερα είναι για ευγενή σκοπό. Πρέπει να αντιπροσωπεύσω τη γαλανόλευκη σε αγώνα σκοποβολής. Τσακιζόμαστε όλη η ομάδα από το Εδιμβούργο στο Αμπερντήν.

Ο αγώνας έχει ως εξής: 4 κάρτες στις οποίες πρέπει να ρίξουμε 10 βολές στην κάθε μία. 2 κάρτες στα 50 μέτρα, και 2 στα 100. Οι κάρτες στα 50 έχουν 4 στόχους και στα 100 2, οπότε πρέπει να ρίξουμε 5 βολές στον κάθε στόχο στα 50 και 10 στον κάθε στόχο στα 100. Για την κάθε κάρτα έχουμε στην διάθεσή μας 20 λεπτά για να ευθυγραμμίσουμε το σκοπευτικό του όπλου και να ρίξουμε τις βολές.

Εύκολο έ;;;;

Μπαααααα!

Μετά από την πρώτη κάρτα το χέρι σου έχει γίνει παστουρμάς από το να κρατάς το όπλο σε σταθερή θέση και ούτε κουβέντα να το αφήσεις κάτω καθώς θα χαθεί η ευθυγράμμιση και εδώ έχουμε περιθώριο λάθους περίπου 1 εκατοστό στα 50 μέτρα και 2 εκατοστά στα 100!!! 10 λεπτά διάλειμμα μεταξύ των καρτών τις ίδιας απόστασης και (ευτυχώς) 1 ώρα μεταξύ των 50 και 100 μέτρων. Και έχεις και να υπολογίζεις τον αέρα που φύσαγε σαν τον πούστη και ποτέ προς την ίδια κατεύθυνση!

Σε γενικές γραμμές όμως καλά τα πήγα. Ειδικά στα 50 μέτρα που κατάφερα στην 2η κάρτα να χάσω μόνο 11 πόντους σε σύνολο 200! Yeahhh hoz da man!!! Yo mothefucka!!! Me rulez !!

Τελικώς το όλο θέμα είχε αρκετό χαβαλέ και άξιζε το ξύπνημα στις 5 το πρωί. Το μόνο κακό ήταν που Κυριακή έπρεπε να ξυπνήσω στις 10 για να κουβαλήσουμε τα όπλα πίσω στο κλαμπ … 😦