Σιωπή

5 Μαΐου, 2010

Από in.gr: «Νεκροί είναι οι: Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών, Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών και Επαμεινώνδας Τσακάλης, 36 ετών.»

Αυτοί που χάθηκαν έχουν ονόματα… αυτοί που πέταξαν την μολότοφ προφανώς δεν έχουν ούτε όνομα ούτε μυαλό ούτε αξιοπρέπεια…

Σε 4 μέρες είμαι κάτω … είμαι περίεργος τι πρόσωπα θα δω…

Advertisements

Και να αδερφέ μου…

10 Μαΐου, 2009

… που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα, ήσυχα , ήσυχα και απλά….

Όπως λέει και το γνωστό τραγούδι … και συμπληρώνω… Σκατά κουβέντα και αρχίδια συνεννόηση είναι το μόνο σίγουρο. ‘Άντε και συνεννοήθηκες, με πόσους το κατάφερες;  5; 10; 50; 100;… και πόσους ξέρεις σε όλη σου την ζωή; 5000; 1000;  Άντε 500… δεν είναι και μεγάλο το ποσοστό…

Κάτι τέτοιες στιγμές αρχίζω και ασπάζομαι την πεποίθηση ότι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου μετά τον σκύλο είναι το αλκοόλ… Ούζο όταν πιεις .. κτλ κτλ κτλ… Δε βαριέσαι…  Εμείς να είμαστε καλά… Να είμαστε καλά και ας μην συνεννοηθούμε με κανένα… στο κάτω κάτω άμα το καλοσκεφτείς… υπάρχουν τόσοι κόσμοι όσοι άνθρωποι επί 2. Ένας ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε και ένας αυτός που θα θέλαμε να ζούμε…

Ένα είναι το σίγουρο… κάθε βράδυ κλείνουμε τα μάτια μας και το επόμενο πρωί τα ανοίγουμε ξανά… μόνο μια φορά δεν θα συμβεί αυτό… και αν λάβουμε υπόψιν ότι τελικά δεν είμαστε παρά ένα μάτσο χημικές διαδικασίες… ε  δε νομίζω να πρέπει να στεναχωρηθούμε και πολύ γιαυτό…

Άντε και καλύ τύχη μάγκες… και μακρυά από κακιά στιγμή και κακιά γυναίκα…


Γέννεση

9 Δεκέμβριος, 2008

Πάει ένας μήνας που δεν έχω γράψει τίποτα. Μέσα σε αυτόν τον μήνα όμως, γινήκαν σημαδιακά γεγονότα.  Ο συνδυασμός θετικών και αρνητικών γεγονότων, είχαν σαν αποτέλεσμα να αλλάξω. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι εύκολο ένας άνθρωπος που πατάει τα 30 να αλλάξει μέσα σε μία εβδομάδα αλλά έγινε σε μένα και μπορεί εκ πρώτης να φαίνεται παράξενο και μη φυσιολογικό (και σε μένα ακόμα) , αλλά έγινε.

Ο μήνας άρχισε φαινομενικά άσχημα. Έπαθα κάτι που εγώ τουλάχιστον το καταλαβαίνω ως νευρική κρίση. Μια αλυσιδωτή αντίδραση συναισθημάτων, με έκανε να περάσω μία νύχτα η οποία με βρήκε να παίρνει ο ύπνος εξαντλημένο από το κλάμα. Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό λένε. Αλλά ταυτόχρονα, σε αφήνει για λίγο καιρό στην άκρη του δρόμου να αιμορραγείς. Αλλά χαίρομαι. Χαίρομαι γιατί χτύπησε το καμπανάκι και άκουσα. Έβαλα τα πράματα κάτω και αυτό το γαμημένο παζλ που υπάρχει στο μυαλό μου έχει ακόμα να λυθεί αλλά τα κομμάτια σιγά σιγά μπαίνουν σε μία τάξη. Η γέννηση είναι επώδυνη και γι’αυτόν που γεννιέται και γι’αύτόν που γεννάει. Στην περίπτωση μου είμαι και τα δύο ταυτόχρονα.

Ανακαλύπτω έναν άλλον εαυτό μου. Αρχίζω και ανοίγομαι σε αυτούς κοντά μου. Για πρώτη φορά στην ζωή μου, κατάλαβα ότι είμαι πλούσιος. Ναι, έχω μία δουλειά που μου δίνει μια οικονομική άνεση. Ζω σε μία από τις ομορφότερες πόλεις στην Ευρώπη. Αλλά ο πλούτος μου είναι οι άνθρωποι που νοιάζονται για μένα και που νοιάζομαι για αυτούς.

Δεν είμαι σίγουρος αν μου έχει ξανασυμβεί το σημερινό. Κοίταξα το φεγγάρι και τα άστρα και ένα χαμόγελο έσκασε στα χείλη μου. Ένιωσα πραγματικά ευτυχισμένος. Μία αισιοδοξία άγνωστη σε μένα έλουσε το είναι μου. Δεν ξέρω γιατί. Αλλά πραγματικά δεν με νοιάζει. Ίσως και για πρώτη φορά στην ζώή μου, ήμουν σίγουρος ότι από άυριο οι μέρες θα είναι καλύτερες.

Ίσως είναι παροδικό. Αλλά άμα γευτείς το μέλι μία φορα, την γεύση του δεν την ξεχνάς. Και εγώ το γέυτικα σήμερα. Από άυριο θα είναι μια καλύτερη μέρα. Είμια ποιό δυνατός το ξέρω. Βρήκα το κουράγιο να πω σε έναν σημαντικό άνθρωπο για μένα ότι τον αγαπάω. Το βρήκε πάραξενο η αλήθεια είναι γιατί δεν είναι συνηθισμένος σε κάτι τέτοια αλλά χαίρομαι γιατί ήταν κάτι το οποίο ήθελα να το πώ εδώ και καιρό αλλά δεν που έβγαινε. Πόσο δύσκολα τελικά είναι τα εύκολα πράγματα στην ζωή…


Χωρίς τίτλο.

1 Νοέμβριος, 2008

1η Νοεμβρίου 2008. 1:55 π.μ. Μετά από 1 μικρό και 1 μεγάλο κρασί από δαμάσκηνα που ήπια στο Γιαπωνέζικο που έφαγα, ακολούθησαν 3 pints μπύρας και 3 κονιάκ remy martin εναλλάξ. Κανονικά θα έπρεπε να είμαι κομμάτια αλλά και πάλι έχω την διαύγεια να γράφω στο blog και να διορθώνω και τα ορθογραφικά λάθη.
ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ ΓΑΜΩ. Δεν ξέρω ποια τι να κάνω για να σταματήσω έστω για 5 λεπτά να ξεφύγω από αυτήν την πουτάνα την διαύγεια. ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΓΙΑ 5 ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΛΕΠΤΑ… ΠΟΛΛΑ ΖΗΤΑΩ;;;
Μάλλον ναι…
Για 2 πράματα όμως είμαι χαρούμενος για απόψε….
1ον.. είδα το χαμόγελο της … και 2ον, ζήτησα από ένα άγνωστο μια μικρή χάρη … να μου χαρίσει μια αγκαλιά και μου την χάρισε.
Σας ευχαριστώ και τους δύο. Κάνατε έναν βλάκα χαρούμενο έστω και για μία βραδιά.
Καληνύχτα σας… δεν νομίζω να μπορέσω να σας το ξεπληρώσω….


Μπερδεμένος (για ακόμα μία φορά)

28 Οκτώβριος, 2008

Είμαι πεισμένος ότι τελικά το μυαλό μου είναι μπερδεμένο. Μπορεί να έχω μια υπολογιστική προσέγγιση σε ότι αφορά αποφάσεις, αλλά στην περίπτωση που έχει λόγο όχι μόνο το μυαλό αλλά και η καρδιά, τότε μπερδεύομαι ολότελα. Το αποτέλεσμα είναι να μην έχω το κουράγιο καν να πάρω μια απόφαση και να αποσύρομαι χωρίς τουλάχιστον να μάθω.

Στο μεγάλο καζίνο που ονομάζεται ερωτική σχέση ήμουν τις πιο πολλές φορές απλά ένας θεατής. Εκτός από μερικές φορές που κέρδισα δεν έχω χάσει καμία φορά γιατί δεν τόλμησα να ποντάρω. Αποτέλεσμα; Έχανα την ευκαιρία που είχα θυσιάζοντας πολύ λίγα, να κερδίσω το άπειρο. Και η ιστορία πάντα να τελειώνει με μένα να είμαι κατήγορος και κατηγορούμενος σε μία δίκη που έχω στήσει για τον εαυτό μου.

Γιατί όμως; Δεν θεωρώ τον εαυτό μου γεννημένο νικητή για να με πτοεί η αποτυχία. Και τελευταία έχω υιοθετήσει την προσέγγιση στην ζωή ότι όλα σε ένα βαθμό απλά τυχαίνουν οπότε δεν αξίζει να στεναχωριέμαι πολύ για το τι θα μου τύχει και να κοιτάω μπροστά.

Και να που για ακόμα μία φορά πέρασα την πύλη από το καζίνο και στέκομαι μπροστά στο τραπέζι με τις μάρκες στο χέρι. Και πάλι δεν έχω το κουράγιο να απλώσω το χέρι και να ρίξω τα ζάρια.

Ξέρω ότι από την στιγμή που θα ανοίξω το στόμα μου, αυτός ο κυκεώνας σκέψεων θα μπει σε μία σειρά και τα λόγια μου θα αποκτήσουν νόημα. Με εμποδίζει το γεγονός ότι περνάς μια δύσκολη περίοδο και δεν θέλω να σε φορτίσω πιο πολύ συναισθηματικά ή μήπως φοβάμαι το ‘όχι’ γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν θα σε είμαι πλέον κοντά σου; Όποιο και να ισχύει δεν έχει σημασία … σημασία έχει το γεγονός ότι δεν έχω το σθένος να πω αυτά που νιώθω.

Το τέλος της κάθε συνάντησης μας, είναι ταυτόχρονα η πιο ευτυχισμένη αλλά και η πιο δύσκολη στιγμή. Ευτυχισμένη γιατί σε αγκαλιάζω και νιώθω μία ζεστασιά να με κατακλύζει. Κρατάω το χέρι σου και νιώθω μια γαλήνη. Δύσκολη γιατί ήρθε η ώρα να σου πω ‘γεια΄και να έχω μόνο την εικόνα σου στην μνήμη μου μέχρι να ξανασυναντηθούμε. Κάθε φορά μου είναι και πιο δύσκολο να αφήσω το χέρι σου λες και μια άγνωστη δύναμη μου το παραλύει.

Δεν ξέρω τι νιώθεις και φοβάμαι να σε ρωτήσω. Βλέπω την σπίθα στα μάτια σου ακόμα και όταν είναι κουρασμένα. Όταν αγκαλιαζόμαστε με σφίγγεις αλλά δεν ξέρω αν αγκαλιάζεις ένα φίλο ή κάποιον που νιώθεις κάτι περισσότερο γι’ αυτόν. Άραγε φοβάσαι τόσο όσο φοβάμαι και εγώ και δεν μου δείχνεις τίποτα; Ο μόνος τρόπος για να μάθω είναι να βρω το κουράγιο να σου μιλήσω. Ελπίζω να το κάνω σύντομα και τα ζάρια που θα ρίξω να μας βγάλουν νικητές.

Είμαι πολύ παιδί τελικα…


Κατάθλιψη…

7 Οκτώβριος, 2008

Και να λοιπόν που μετά από 11 μήνες αποφάσισες να με επισκεφτείς ξανά. Ούτε και αυτή την φορά με ρώτησες. Δεν μου έκανες ούτε την χάρη να περιμένεις λίγο να κλείσει χρόνο η απουσία σου έτσι για μία φορά να μετρήσω σε κάτι διαφορετικό από μήνες. Και όπως πάντα δεν θα μου πεις πότε θα φύγεις.

Θα με συνοδεύεις παντού όπως πάντα έκανες… Στο σπίτι, στην δουλειά ακόμα και στον ύπνο μου. Θα στέκεσαι πάντα δίπλα μου και θα με κοιτάς με αυτό το ατσάλινο βλέμμα σου. Θα με κοιτάς τόσο έντονα που θα κάνεις το δικό μου βλέμμα να αδειάζει. Θα μου κλέψεις τα πάντα. Το χαμόγελό μου, το γέλιο μου και όση ζωντάνια έχω. Και στην θέση τους θα αφήσεις κακέκτυπα αντίγραφά τους.

Θα υπομείνω για ακόμα μία φορά το μαρτύριο μου. Αν υπάρχει μονάχα ένας λόγος που το αξίζω είναι που δεν έχω την δύναμη να διώξω. Ποτέ δεν την είχα και μάλλον δεν θα την έχω την επόμενη φορά που θα θελήσεις να με επισκεφτείς.


Ήθελα απλώς να μιλήσω.

4 Οκτώβριος, 2008

Για κάποιο λόγο δεν θεωρώ την Αγγλική γλώσσα ισάξια της Ελληνικής. Ίσως παίζει ρόλο το γεγονός ότι την κατέχω σε ακαδημαϊκό επίπεδο και μπορώ να εκφράζομαι χρησιμοποιώντας περίπλοκο λεξιλόγιο. Εκεί όμως που κατά την γνώμη μου η Ελληνική κερδίζει πόντους έναντι της Αγγλικής, είναι στον διαχωρισμό του «έρωτα», «φιλίας», «στοργής» και της «αγάπης». Ενώ στην Αγγλική συναντάμε την ίδια λέξη (love) και απλά η κάθε έννοια προσδιορίζεται από τα συμφραζόμενα.  Αν και στην ουσία η έννοιες δεν αλλάζουν είτε χρησιμοποιούμε την Ελληνική ή την Αγγλική, δεν παύει να με γοητεύει αυτός ο λεκτικός διαχωρισμός.

Αυτές έννοιες, αν και σαφέστατα είναι  αλληλοσυνδεόμενες, δεν μπορώ παρά να τις διαχωρίζω ριζικά την μία από την άλλη. Φαντάζομαι αυτές τις έννοιες να ακολουθούν μία πορεία. Το μονοπάτι δεν μπορεί να είναι απόλυτο, αλλά σε μέσες άκρες θα μπορούσε να να περιγραφεί ως έρωτας -> στοργή -> αγάπη με την φιλία να παίζει σαν μπαλαντέρ πριν και μετά από τον έρωτα. Η φαντασίωση μου συνεχίζει με τον έρωτα να παίζει τον ρόλο μιας προνύμφης που εξελίσσεται με τον χρόνο και την «τροφή» που της παρέχεται σε έρωτα. Είναι όμως φυσικός νόμος να μην μεταμορφώνονται όλες οι προνύμφες σε πεταλούδες.

Αυτές τις μέρες, νιώθω πολύ παραπάνω συναισθηματικός. Αυτή την στιγμή, κάνω κάτι που τη ουσία δεν έχω κάνει ποτέ. Κάθομαι μόνος σε ένα δωμάτιο και πίνω ουΐσκι. Δεν έχω σκοπό να γίνω λιώμα. Αυτή η μελαγολία που νιώθο δεν είναι σαν τις προηγούμενες που με κατακλήζαν αρνητικές σκέψεις. Οι σκέψεις που τριγυρίζουν στο μυαλό μου είναι, πέρα από ένα συγκεκριμένο χαμόγελο, αναμνήσεις από το παρελθόν μου. Και για ακόμα μια φορά έχει γίνει η υπέρβαση διότι αυτές οι αναμνήσεις είναι ευχάριστες και ζεστές σε αντίθεση με όλες τις άσχημες που ξεπηδάνε κάθε φορά που σκαλίζω το παρελθόν.

Θυμάμαι οικογενειακές στιγμές, τον πατέρα μου που αν και γυρνούσε από μια μέρα δουλειάς να κάθεται και να παίζει με μένα και τον αδερφό μου και την μητέρα μου να κάθεται στην πολυθρόνα και να κεντάει ενώ μας βλέπει. Ακόμα και όταν ήταν κουρασμένος, ο πατέρας μου να εφευρίσκει χρονοβόρα παιχνιδάκια (π.χ. να βρούμε μία προπέλα στην βιβλιοθήκη)  για να μας κρατάει απασχολημένους και να ασχολείται κατα κάποιο τρόπο μαζί μας την ίδια στιγμή.

Είναι εκπληκτικό (και νομίζω ότι δεν ισχύει μόνο για μένα) το ότι δεν αντιλαμβανόμασταν το πόση αγάπη ξεπηδούσε από αυτές τις καταστάσεις. Δεν προπαθώ να κάνω κύρηγμα για το που φτάσαμε και για τις παλιές καλές μέρες και αξίες. Και πραγματικά δεν ξέρω τι με έχει πιάσει και θυμάμαι κάτι τέτοιες καταστάσεις. Λίγο το γεγονός ότι διαβάζω ένα βιβλίο με κεντρικό θέμα την αγάπη, λίγο αυτό το χαμόγελο που με έχει αναστατώσει τις τελευταίες μέρες, λίγο το φθινόπορο και φυσικά λίγο το αλκοόλ σιγά σιγά θρέψαν την νοσταλγία μέσα μου.

Γράφοντας αυτές τις γραμμές, δεν ήθελα να εξετάσω τίποτα, δεν ήθελα να πω τίποτα, δεν ήθελα να κάνω κάποιο σχόλιο…

Ήθελα να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου. Ήθελα απλώς να μιλήσω.

Ίσως αυτό με βοηθήσει την επόμενη φορά να μιλησω σε κάποιον κοντά μου…