Ήθελα απλώς να μιλήσω.

Για κάποιο λόγο δεν θεωρώ την Αγγλική γλώσσα ισάξια της Ελληνικής. Ίσως παίζει ρόλο το γεγονός ότι την κατέχω σε ακαδημαϊκό επίπεδο και μπορώ να εκφράζομαι χρησιμοποιώντας περίπλοκο λεξιλόγιο. Εκεί όμως που κατά την γνώμη μου η Ελληνική κερδίζει πόντους έναντι της Αγγλικής, είναι στον διαχωρισμό του «έρωτα», «φιλίας», «στοργής» και της «αγάπης». Ενώ στην Αγγλική συναντάμε την ίδια λέξη (love) και απλά η κάθε έννοια προσδιορίζεται από τα συμφραζόμενα.  Αν και στην ουσία η έννοιες δεν αλλάζουν είτε χρησιμοποιούμε την Ελληνική ή την Αγγλική, δεν παύει να με γοητεύει αυτός ο λεκτικός διαχωρισμός.

Αυτές έννοιες, αν και σαφέστατα είναι  αλληλοσυνδεόμενες, δεν μπορώ παρά να τις διαχωρίζω ριζικά την μία από την άλλη. Φαντάζομαι αυτές τις έννοιες να ακολουθούν μία πορεία. Το μονοπάτι δεν μπορεί να είναι απόλυτο, αλλά σε μέσες άκρες θα μπορούσε να να περιγραφεί ως έρωτας -> στοργή -> αγάπη με την φιλία να παίζει σαν μπαλαντέρ πριν και μετά από τον έρωτα. Η φαντασίωση μου συνεχίζει με τον έρωτα να παίζει τον ρόλο μιας προνύμφης που εξελίσσεται με τον χρόνο και την «τροφή» που της παρέχεται σε έρωτα. Είναι όμως φυσικός νόμος να μην μεταμορφώνονται όλες οι προνύμφες σε πεταλούδες.

Αυτές τις μέρες, νιώθω πολύ παραπάνω συναισθηματικός. Αυτή την στιγμή, κάνω κάτι που τη ουσία δεν έχω κάνει ποτέ. Κάθομαι μόνος σε ένα δωμάτιο και πίνω ουΐσκι. Δεν έχω σκοπό να γίνω λιώμα. Αυτή η μελαγολία που νιώθο δεν είναι σαν τις προηγούμενες που με κατακλήζαν αρνητικές σκέψεις. Οι σκέψεις που τριγυρίζουν στο μυαλό μου είναι, πέρα από ένα συγκεκριμένο χαμόγελο, αναμνήσεις από το παρελθόν μου. Και για ακόμα μια φορά έχει γίνει η υπέρβαση διότι αυτές οι αναμνήσεις είναι ευχάριστες και ζεστές σε αντίθεση με όλες τις άσχημες που ξεπηδάνε κάθε φορά που σκαλίζω το παρελθόν.

Θυμάμαι οικογενειακές στιγμές, τον πατέρα μου που αν και γυρνούσε από μια μέρα δουλειάς να κάθεται και να παίζει με μένα και τον αδερφό μου και την μητέρα μου να κάθεται στην πολυθρόνα και να κεντάει ενώ μας βλέπει. Ακόμα και όταν ήταν κουρασμένος, ο πατέρας μου να εφευρίσκει χρονοβόρα παιχνιδάκια (π.χ. να βρούμε μία προπέλα στην βιβλιοθήκη)  για να μας κρατάει απασχολημένους και να ασχολείται κατα κάποιο τρόπο μαζί μας την ίδια στιγμή.

Είναι εκπληκτικό (και νομίζω ότι δεν ισχύει μόνο για μένα) το ότι δεν αντιλαμβανόμασταν το πόση αγάπη ξεπηδούσε από αυτές τις καταστάσεις. Δεν προπαθώ να κάνω κύρηγμα για το που φτάσαμε και για τις παλιές καλές μέρες και αξίες. Και πραγματικά δεν ξέρω τι με έχει πιάσει και θυμάμαι κάτι τέτοιες καταστάσεις. Λίγο το γεγονός ότι διαβάζω ένα βιβλίο με κεντρικό θέμα την αγάπη, λίγο αυτό το χαμόγελο που με έχει αναστατώσει τις τελευταίες μέρες, λίγο το φθινόπορο και φυσικά λίγο το αλκοόλ σιγά σιγά θρέψαν την νοσταλγία μέσα μου.

Γράφοντας αυτές τις γραμμές, δεν ήθελα να εξετάσω τίποτα, δεν ήθελα να πω τίποτα, δεν ήθελα να κάνω κάποιο σχόλιο…

Ήθελα να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου. Ήθελα απλώς να μιλήσω.

Ίσως αυτό με βοηθήσει την επόμενη φορά να μιλησω σε κάποιον κοντά μου…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: