Μπερδεμένος (για ακόμα μία φορά)

28 Οκτώβριος, 2008

Είμαι πεισμένος ότι τελικά το μυαλό μου είναι μπερδεμένο. Μπορεί να έχω μια υπολογιστική προσέγγιση σε ότι αφορά αποφάσεις, αλλά στην περίπτωση που έχει λόγο όχι μόνο το μυαλό αλλά και η καρδιά, τότε μπερδεύομαι ολότελα. Το αποτέλεσμα είναι να μην έχω το κουράγιο καν να πάρω μια απόφαση και να αποσύρομαι χωρίς τουλάχιστον να μάθω.

Στο μεγάλο καζίνο που ονομάζεται ερωτική σχέση ήμουν τις πιο πολλές φορές απλά ένας θεατής. Εκτός από μερικές φορές που κέρδισα δεν έχω χάσει καμία φορά γιατί δεν τόλμησα να ποντάρω. Αποτέλεσμα; Έχανα την ευκαιρία που είχα θυσιάζοντας πολύ λίγα, να κερδίσω το άπειρο. Και η ιστορία πάντα να τελειώνει με μένα να είμαι κατήγορος και κατηγορούμενος σε μία δίκη που έχω στήσει για τον εαυτό μου.

Γιατί όμως; Δεν θεωρώ τον εαυτό μου γεννημένο νικητή για να με πτοεί η αποτυχία. Και τελευταία έχω υιοθετήσει την προσέγγιση στην ζωή ότι όλα σε ένα βαθμό απλά τυχαίνουν οπότε δεν αξίζει να στεναχωριέμαι πολύ για το τι θα μου τύχει και να κοιτάω μπροστά.

Και να που για ακόμα μία φορά πέρασα την πύλη από το καζίνο και στέκομαι μπροστά στο τραπέζι με τις μάρκες στο χέρι. Και πάλι δεν έχω το κουράγιο να απλώσω το χέρι και να ρίξω τα ζάρια.

Ξέρω ότι από την στιγμή που θα ανοίξω το στόμα μου, αυτός ο κυκεώνας σκέψεων θα μπει σε μία σειρά και τα λόγια μου θα αποκτήσουν νόημα. Με εμποδίζει το γεγονός ότι περνάς μια δύσκολη περίοδο και δεν θέλω να σε φορτίσω πιο πολύ συναισθηματικά ή μήπως φοβάμαι το ‘όχι’ γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν θα σε είμαι πλέον κοντά σου; Όποιο και να ισχύει δεν έχει σημασία … σημασία έχει το γεγονός ότι δεν έχω το σθένος να πω αυτά που νιώθω.

Το τέλος της κάθε συνάντησης μας, είναι ταυτόχρονα η πιο ευτυχισμένη αλλά και η πιο δύσκολη στιγμή. Ευτυχισμένη γιατί σε αγκαλιάζω και νιώθω μία ζεστασιά να με κατακλύζει. Κρατάω το χέρι σου και νιώθω μια γαλήνη. Δύσκολη γιατί ήρθε η ώρα να σου πω ‘γεια΄και να έχω μόνο την εικόνα σου στην μνήμη μου μέχρι να ξανασυναντηθούμε. Κάθε φορά μου είναι και πιο δύσκολο να αφήσω το χέρι σου λες και μια άγνωστη δύναμη μου το παραλύει.

Δεν ξέρω τι νιώθεις και φοβάμαι να σε ρωτήσω. Βλέπω την σπίθα στα μάτια σου ακόμα και όταν είναι κουρασμένα. Όταν αγκαλιαζόμαστε με σφίγγεις αλλά δεν ξέρω αν αγκαλιάζεις ένα φίλο ή κάποιον που νιώθεις κάτι περισσότερο γι’ αυτόν. Άραγε φοβάσαι τόσο όσο φοβάμαι και εγώ και δεν μου δείχνεις τίποτα; Ο μόνος τρόπος για να μάθω είναι να βρω το κουράγιο να σου μιλήσω. Ελπίζω να το κάνω σύντομα και τα ζάρια που θα ρίξω να μας βγάλουν νικητές.

Είμαι πολύ παιδί τελικα…

Advertisements

Κατάθλιψη Part II: Πάρτα άρρωστη!

22 Οκτώβριος, 2008

Και να που έγινε η υπέρβαση!!! Η κατάθλιψη μου πέρασε μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα! Σαφέστατα και είμαι χαρούμενος γιαυτό επειδή κατά ένα μέρος δεν κάθισα να μου περάσει αλλά το πολέμησα και στη ουσία ‘σύρθηκα’ έξω από αυτήν την κατάστασή.

Αυτό που παρατήρησα όμως είναι πως το προηγούμενο post μου είχε μια αυξημένη κίνηση σε σχέση με τα άλλα από διάφορες search engines (δεν κάνω διαφήμιση, θα δείτε που το πάω). Γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλά άτομα που είναι στην κατάσταση (και ποτέ κατάντια) που ήμουν και εγώ. Το γεγονός ότι αυτά τα άτομα οδηγήθηκαν στο post μου σημαίνει ότι ψάχνουν για βοήθεια με τον έναν ή άλλον τρόπο. Αυτό το post δεν το γράφω για μένα… το γράφω για όλους όσους θέλουν να ξεφύγουν από αυτήν την πουτάνα που μας καταδυναστεύει την ζωή ανά περιόδους. Δεν είμαι ειδήμονας, ούτε έχω το χρυσό χάπι δια πάσα νόσο και μαλακίαν. Απλά κατάφερα κάτι που δεν νόμιζα ότι μπορούσε να γίνει. Θα γράψω απλά τι έκανα. Αν (λέω αν) καταφέρω και βοηθήσω έστω και έναν να ξεφύγει από την κατάθλιψη, τότε αυτό το κείμενο πραγματικά θα έχει πιάσει τόπο.

Ας αρχίσουμε….

-1ον. Κάθε φορά που ‘ξανακυλούσα’ (για να χαριτολογήσουμε λίγο) ένιωθα έναν μικρό θυμό. Αυτός ο θυμός είτε πνιγόταν εντελώς, είτε στρεφόταν εναντίον μου επειδή επέτρεψα τον εαυτό μου να πάθει κατάθλιψη πάλι. Αυτή την φορά έθρεψα αυτό τον θυμό και τον έστρεψα κατά της κατάστασης που ήμουν. Δεν είπα δηλαδή «Ο μαλάκας πάλι κατάθλιψη έχω!». Εννόησα την κατάθλιψη σαν ένα γεγονός που απλά έτυχε και δεν το προκάλεσα εγώ. Πιστεύω ότι αυτό έθεσε γερές βάσεις στο να την αντιμετωπίσω πιο αποτελεσματικά διότι αυτός ο θυμός λειτούργησε σαν ‘ασπίδα’ (ας το πούμε έτσι) ώστε να μην χειροτερέψει η κατάσταση.

-2ον. Κρίνοντας από τον εαυτό μου, υποθέτω ότι κάποιος με κατάθλιψη, επαναλαμβάνει μια ρουτίνα. Π.χ. εγώ έπαιζα από το πρωί μέχρι το βράδυ βιντεοπαιχνίδια. Δεν έκανα τίποτα άλλο πέρα από την δουλειά μου και μερικά άλλα απαραίτητα. Αυτή την φορά δεν κατανάλωσα ούτε λεπτό σε αυτή την δραστηριότητα. Δεν είναι ότι έχω συνδέσει τα βιντεοπαιχνίδια με την κατάθλιψη, αλλά αυτή την φορά, δεν τα άγγιξα. Έκανα ένα σωρό άλλες μαλακίες αλλά ποτέ αυτό που έκανα συνήθως. Κατά κάποιο τρόπο, αυτό έσπασε την λούπα που βρισκόμουν και βρήκα μία διέξοδο.

-3ον. Αύξησα τις συναναστροφές μου. Βγήκα έξω και γνώρισα κόσμο. Βέβαια ξέρω ότι αυτό σε τέτοιες καταστάσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο αλλά την ίδια στιγμή βοηθάει σε μεγάλο βαθμό. Σου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσεις για τον εαυτό σου ή να ακούσεις κάτι καινούργιο και αυτό σου αποσπά την προσοχή. Επαναλαμβάνω ότι είναι τρομερά δύσκολο να κουνηθεί κανείς και το ξέρω από πρώτο χέρι. Αυτό που βοήθησε πού είναι ο θυμός που ανάφερα προηγουμένως.

-4ον. Έκανα πράματα που με ευχαριστούσαν και που ήταν παραγωγικά. Δε νομίζω ότι κανένας Έλληνας στην Σκωτία να ανοίγει φύλλο για σπανακόπιτα στις 10 το βράδυ καθημερινή. Αυτό από την μία με κρατούσε απασχολημένο με κάτι το οποίο απαιτεί συντονισμό και προσπάθεια, και από την άλλη ήταν μία διαδικασία που σαν αποτέλεσμα είχε την παραγωγή ενός πράγματος. Αυτό ξόρκισε το αίσθημα ‘αχρηστοσύνης’ που χαρακτηρίζει την κατάθλιψη.

-5ον. Το έκανα γνωστό σε όλους. Το έγραψα εδώ, το έβαλα στο MSN, και όταν με ρωτούσαν τι κάνω τους απαντούσα κοφτά «Έχω κατάθλιψη». Εξωτερίκευσα το πρόβλημα και κατά κάποιο τρόπο δεν μου φαινόταν πλέον βουνό.

-6ον. (Και αυτό απευθήνεται στην ομύγηρη). Είχα την τύχη να αντιμετωπιστώ σωστά από γνωστούς και συγγενείς. Τα σχόλια του τύπου «Αντε ρε μαλάκα πάλι κατάθλιψη και παπαρίες» , «Έλα άσε τις μαλακίες που είσαι πάλι κατσούφης» και άλλα πολλά ανάλογα οχι μόνο δεν βοηθάνε αλλά χειροτερεύουν την κατάσταση. Αναγνωρίζω το γεγονός ότι αυτοί που λένε τέτοιες κουβέντες προσπαθούν να βοηθήσουν αλλά δυστυχώς το πράμα δεν λειτουργεί έτσι. Την επόμενη φορά που θα θελήσετε να φτίαξετε το κέφι ενός φίλου με κατάθλιψη αυτό που πραγματικά βοηθάει είναι ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη ή μια αγγαλιά και μια φιλική κουβέντα του τύπου «Έλα ρε συ όλα οκ θα πάνε» ή κάτι ανάλογό. Ένα μύνημα που να λες τον άλλον ότι τον σκέφτεσαι και ελπίζεις να είναι καλύτερα, μαλακώνει το αίσθημα τις εγκατάλειψης.

Ο καθένας μας έχει και κάποιο βάρος που κουβαλάει χωρίς αμφιβολία. Δεν γνωρίζω κατά πόσο οι συμβουλές μου (που δεν είναι συμβουλές αλλά τέλος πάντων) θα βοηθήσουν κάποιον αλλά πραγματικά το ελπίζω.

Εν κατακλείδι αυτό που θέλω να επισημάνω, είναι ότι δεν φταίμε εμείς βρε αδερφέ… είναι μια κατάσταση που συμβαίνει και δεν χρειάζεται να νιώθουμε άσχημα γιαυτό. Δεν είναι ούτε πρόβλημα, ούτε αρρώστια ( με την κλασσική έννοια ) ούτε κατάντια. Είναι πολλές φορές το πως είμαστε ‘κατασκευασμένοι’. Δεν έχω δει καμιά φορά κανέναν διαβητικό να ζητάει συγγνώμη που έχει διαβήτη (ολίγον μαλακία παράδειγμα αλλά το νόημα είναι που μετράει). Μπορούμε όμως να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας κάθε φορά που έρχεται η ρουφιάνα να την διαολοστέλνουμε κανονικά και με τον νόμο…

Good luck lads and lassies!!


Κατάθλιψη…

7 Οκτώβριος, 2008

Και να λοιπόν που μετά από 11 μήνες αποφάσισες να με επισκεφτείς ξανά. Ούτε και αυτή την φορά με ρώτησες. Δεν μου έκανες ούτε την χάρη να περιμένεις λίγο να κλείσει χρόνο η απουσία σου έτσι για μία φορά να μετρήσω σε κάτι διαφορετικό από μήνες. Και όπως πάντα δεν θα μου πεις πότε θα φύγεις.

Θα με συνοδεύεις παντού όπως πάντα έκανες… Στο σπίτι, στην δουλειά ακόμα και στον ύπνο μου. Θα στέκεσαι πάντα δίπλα μου και θα με κοιτάς με αυτό το ατσάλινο βλέμμα σου. Θα με κοιτάς τόσο έντονα που θα κάνεις το δικό μου βλέμμα να αδειάζει. Θα μου κλέψεις τα πάντα. Το χαμόγελό μου, το γέλιο μου και όση ζωντάνια έχω. Και στην θέση τους θα αφήσεις κακέκτυπα αντίγραφά τους.

Θα υπομείνω για ακόμα μία φορά το μαρτύριο μου. Αν υπάρχει μονάχα ένας λόγος που το αξίζω είναι που δεν έχω την δύναμη να διώξω. Ποτέ δεν την είχα και μάλλον δεν θα την έχω την επόμενη φορά που θα θελήσεις να με επισκεφτείς.


Ήθελα απλώς να μιλήσω.

4 Οκτώβριος, 2008

Για κάποιο λόγο δεν θεωρώ την Αγγλική γλώσσα ισάξια της Ελληνικής. Ίσως παίζει ρόλο το γεγονός ότι την κατέχω σε ακαδημαϊκό επίπεδο και μπορώ να εκφράζομαι χρησιμοποιώντας περίπλοκο λεξιλόγιο. Εκεί όμως που κατά την γνώμη μου η Ελληνική κερδίζει πόντους έναντι της Αγγλικής, είναι στον διαχωρισμό του «έρωτα», «φιλίας», «στοργής» και της «αγάπης». Ενώ στην Αγγλική συναντάμε την ίδια λέξη (love) και απλά η κάθε έννοια προσδιορίζεται από τα συμφραζόμενα.  Αν και στην ουσία η έννοιες δεν αλλάζουν είτε χρησιμοποιούμε την Ελληνική ή την Αγγλική, δεν παύει να με γοητεύει αυτός ο λεκτικός διαχωρισμός.

Αυτές έννοιες, αν και σαφέστατα είναι  αλληλοσυνδεόμενες, δεν μπορώ παρά να τις διαχωρίζω ριζικά την μία από την άλλη. Φαντάζομαι αυτές τις έννοιες να ακολουθούν μία πορεία. Το μονοπάτι δεν μπορεί να είναι απόλυτο, αλλά σε μέσες άκρες θα μπορούσε να να περιγραφεί ως έρωτας -> στοργή -> αγάπη με την φιλία να παίζει σαν μπαλαντέρ πριν και μετά από τον έρωτα. Η φαντασίωση μου συνεχίζει με τον έρωτα να παίζει τον ρόλο μιας προνύμφης που εξελίσσεται με τον χρόνο και την «τροφή» που της παρέχεται σε έρωτα. Είναι όμως φυσικός νόμος να μην μεταμορφώνονται όλες οι προνύμφες σε πεταλούδες.

Αυτές τις μέρες, νιώθω πολύ παραπάνω συναισθηματικός. Αυτή την στιγμή, κάνω κάτι που τη ουσία δεν έχω κάνει ποτέ. Κάθομαι μόνος σε ένα δωμάτιο και πίνω ουΐσκι. Δεν έχω σκοπό να γίνω λιώμα. Αυτή η μελαγολία που νιώθο δεν είναι σαν τις προηγούμενες που με κατακλήζαν αρνητικές σκέψεις. Οι σκέψεις που τριγυρίζουν στο μυαλό μου είναι, πέρα από ένα συγκεκριμένο χαμόγελο, αναμνήσεις από το παρελθόν μου. Και για ακόμα μια φορά έχει γίνει η υπέρβαση διότι αυτές οι αναμνήσεις είναι ευχάριστες και ζεστές σε αντίθεση με όλες τις άσχημες που ξεπηδάνε κάθε φορά που σκαλίζω το παρελθόν.

Θυμάμαι οικογενειακές στιγμές, τον πατέρα μου που αν και γυρνούσε από μια μέρα δουλειάς να κάθεται και να παίζει με μένα και τον αδερφό μου και την μητέρα μου να κάθεται στην πολυθρόνα και να κεντάει ενώ μας βλέπει. Ακόμα και όταν ήταν κουρασμένος, ο πατέρας μου να εφευρίσκει χρονοβόρα παιχνιδάκια (π.χ. να βρούμε μία προπέλα στην βιβλιοθήκη)  για να μας κρατάει απασχολημένους και να ασχολείται κατα κάποιο τρόπο μαζί μας την ίδια στιγμή.

Είναι εκπληκτικό (και νομίζω ότι δεν ισχύει μόνο για μένα) το ότι δεν αντιλαμβανόμασταν το πόση αγάπη ξεπηδούσε από αυτές τις καταστάσεις. Δεν προπαθώ να κάνω κύρηγμα για το που φτάσαμε και για τις παλιές καλές μέρες και αξίες. Και πραγματικά δεν ξέρω τι με έχει πιάσει και θυμάμαι κάτι τέτοιες καταστάσεις. Λίγο το γεγονός ότι διαβάζω ένα βιβλίο με κεντρικό θέμα την αγάπη, λίγο αυτό το χαμόγελο που με έχει αναστατώσει τις τελευταίες μέρες, λίγο το φθινόπορο και φυσικά λίγο το αλκοόλ σιγά σιγά θρέψαν την νοσταλγία μέσα μου.

Γράφοντας αυτές τις γραμμές, δεν ήθελα να εξετάσω τίποτα, δεν ήθελα να πω τίποτα, δεν ήθελα να κάνω κάποιο σχόλιο…

Ήθελα να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου. Ήθελα απλώς να μιλήσω.

Ίσως αυτό με βοηθήσει την επόμενη φορά να μιλησω σε κάποιον κοντά μου…


Kiwi

2 Οκτώβριος, 2008

Βλέποντας αυτό το βιντεάκι ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι.  Αλλά δεν μπορώ να πω ότι το συναίσθημα ήταν δυσάρεστο γιατί ταυτόχρονα στα χείλη μου υπήρχε ένα μειδίαμα και το συναίσθημα που μου άφησε ήταν κάπως απροσδιόριστο αλλά όχι αρνητικό. Βλέποντας ένα μικρό πουλάκι έστω και σε μία καθαρά φανταστική ιστορία να δίνει το είναι του (μεταφορικά και κυριολεκτικά) για να πετύχει κάτι το οποίο εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να κάνει, στην ουσία να δίνει τα πάντα για να δημιουργήσει μία ψευδαίσθηση, για κάποιο λόγο με έκανε να νιώσω ποιο σίγουρος για τον εαυτό μου. Και αυτό ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Έχω κάτι να κάνω και εγώ. Δεν μπορώ να πω ότι είναι ακατόρθωτο, ούτε ότι θα μου κοστίσει πολύ. Απλά θα το κάνω όμως γιατί αυτό που θα κερδίσω δεν θα είναι ψευδαίσθηση…