Φαντάσματα

24 Σεπτεμβρίου, 2008

Τελικά τα φαντάσματα είναι αληθινά. Αλλά δεν αυτές οι άυλες μορφές που έχουν μείνε στην γη μετά τον θάνατο τους. Όχι. Είναι προϊόν του μυαλού μας. Μοιράζονται όμως κάτι κοινό με τα φαντάσματα του φολκλόρ. Όπως και οι ψυχές των νεκρών μείναν πίσω από μία ανεκπλήρωτη επιθυμία, έτσι και τα φαντάσματα που στοιχειώνουν το μυαλό μας γεννιούνται από μία δική μας ανεκπλήρωτη επιθυμία.

Είναι συνήθως άτομα με τα οποία είχαμε ένα δυνατό συναισθηματικό δεσμό αλλά μονόπλευρο. Γυναίκες που ερωτευτήκαμε και δεν είδαμε απόκριση αλλά μείναμε κοντά τους. Και είναι πάντα δύσκολο να έχεις κοντά σου το αντικείμενο του πόθου και της λατρείας σου. Κάτι σε καίει μέσα σου. Ακόμα και όταν το φυσικό σώμα της έχει φύγει, το άυλο παραμένει και τριβελίζει μέσα στο μυαλό σου.Το κάθε χαμόγελο και πολλά πρόσωπα που δεν έχεις ξαναδεί γίνονται αυτόματα οικεία. Μία κίνηση, μία τυχαία έκφραση σε παραπέμπει να θυμηθείς και να πονέσεις.

Και καταλήγεις να γίνεσαι και εσύ φάντασμα. Να περιπλανάσαι άσκοπα και την κάθε σου πράξη να στοιχειώνει η σκέψη της. Να μην ζεις με την κλασσική έννοια. Η σωματική σου πείνα και δίψα να σκιάζεται από την ανάγκη για το χαμόγελο και τον ήχο του γέλιου ενός συγκεκριμένου ατόμου. Και είναι κυνήγι μαγισσών. Το χαμόγελο που θυμάσαι μπορεί να έχει σβήσει. Το γέλιο μπορεί να είναι κουρασμένο. Αλλά στο μυαλό σου έμεινε αυτό που εσύ θυμάσαι, αυτό που εσύ θες και αυτό που κάνει την καρδία σου να σφίγγεται λες και η ίδια θέλει να σταματήσει αυτό το μαρτύριο του μυαλού.

Ο εξορκισμός δύσκολος γιατί πρέπει να γίνει από εσένα. Εσένα που δεν έχεις την δύναμη πλέον. Αλλά δεν είναι ανέφικτος αρκεί να σηκώσεις τα βλέφαρα σου και να δεις γύρω σου. Να αφουγκραστείς την καρδιά σου και να ακούσεις ότι χτυπάει. Και τέλος να συνειδητοποιήσεις ότι δεν χρειάζεσαι εσύ το φάντασμα αλλά το φάντασμα χρειάζεται εσένα για να τραφεί και να ζήσει.  Άμα του στερήσεις την τροφή της ανάγκης σου θα σβήσει. Και τότε θα μπορέσεις να ανασάνεις ξανά μετά από καιρό…


Στο σταθμό του Μονάχου.

20 Σεπτεμβρίου, 2008

Δεν σηκώνω κουβέντα… Στην επόμενη Eurovision, θα ψηφίσω Γερμανία. Ακόμα και αν βγάλουν κοιλαράδες να τραγουδούν Βαυβαρικά μπυροτράγουδα πάλι θα τους ψηφίσω. Και να μην περάσει καν στον τελικό την ψήφο μου θα την έχει.

Πήγα διακοπές για 4 μέρες εκέι και δεν ήθελα να φύγω!!! Να τα πάρουμε όλα με την σειρά…

1ον) Φαΐ… φαΐ… ΦΑΙ!!!!! Δεν έχω ξαναφάει τόσο καλά… Τι λουκάνικα, τι πατατοσαλάτες, τι σνίτσελ, γουρουνόπουλα στην σούβλα. Στις 4 μέρες που ήμουν έφαγα για 10. Και οι τιμές τους σχεδόν στα όρια τις ξεφτίλας που συμφέρει τον πελάτη. Βέβαια από την στιγμή που είχα για τουριστικό οδηγό ένα Γερμανό φίλο μου, τα εστιατόρια που με πήγε ήταν μη τουριστικά οπότε το φαΐ ήταν τέλειο.

2ον) Μπύρες…. ότι μπύρες θες και φτηνότερες από το νερό. Και το ωραίο είναι ότι σου έρχονται σε μερίδες του μισού και ενός λίτρου. Η κάθε περιοχή έχει και τα δικά της ζυθοποιία οπότε υπάρχει μία ατελείωτη ποικιλία να διαλέξει κανείς. Μέχρι και στο πρωινό σερβίρουν μπύρα!

3ον) Γενικές παρατηρήσεις. Η χώρα είναι πανέμορφη, και οι Γερμανοί (αν εξαιρέσεις αυτό το γοτθικό που έχουν και αποστασιοποιούνται γενικώς σαν άτομα) ήταν ευγενικοί και φιλόξενοι. Ακόμα και όταν δεν μιλούσαν Αγγλικά, προσπαθούσαν να σε βοηθήσουν όσο το δυνατό περισσότερο.

Εν κατακλείδι, οι εντυπώσεις μου από το ταξίδι ήταν οι καλύτερες και αρχίζω να το σκέφτομαι πως ο επόμενος σταθμός για δουλειά μπορεί να είναι και εκεί πέρα. Αν και το κόβω στον πρώτο μήνα να έχω βγει off από το φαΐ !