Σκέψεις…

21 Αύγουστος, 2008

Είναι νομίζω ασφαλές να υποθέσουμε ότι η γέννηση του κάθε ανθρώπου δεν αποτελεί επιλογή του. Κατ’ επέκταση, δεν αποτελεί ούτε υποχρέωσή του. Στο κάτω κάτω κάποιος που δεν υπάρχει, δεν έχει υποχρεώσεις αλλά ούτε και κάνει επιλογές. Έχοντας στα υπόψιν τις παραπάνω υποθέσεις, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η γέννηση δεν είναι παρά ένα γεγονός. Γεγονός μεγάλης σημασίας για το άτομο που γεννιέται χωρίς αμφιβολία, αλλά δεν παύει να παραμένει ένα γεγονός. Δηλαδή έτυχε να γεννηθούμε.

Από την άλλη όσον αφορά τον θάνατο τα πράγματα είναι λιγότερο απλά. Μπορεί να είναι συνειδητή επιλογή (αυτοκτονία), μπορεί να είναι κατά μία έννοια υποχρέωση (αυτοθυσία) ή ακόμα μπορεί να είναι και κάτι το επιβεβλημένο από τρίτους (δολοφονία, θανατική ποινή) και άλλα πολλά. Το αποτέλεσμα του θανάτου όμως, ανεξαρτήτου αιτίας παραμένει το ίδιο. Η αναίρεση της ζωής. Αν και από την στιγμή που η γέννηση σημαίνει ζωή (έστω και στιγμιαία), ο θάνατος αναιρεί την ζωή αλλά όχι και την γέννηση. Συνεπώς, κάποιος δεν θα μπορούσε να ορίσει τον θάνατο ως ένα γεγονός που αναιρεί την γέννηση, διότι όλα τα γεγονότα που μεσολάβησαν μεταξύ γέννησης και θανάτου συνεχίζουν να υφίστανται.

Έχοντας στα υπόψη τα παραπάνω, μπορούμε πιο άνετα να εξετάσουμε το ερώτημα «Τι μας ορίζει ως άτομα;». Η γέννηση σαφώς έχει τρομερό αντίκτυπο στον αυτοπροσδιορισμό μας. Ο συνδιασμός των γεωφραφικών συντενταγμένων και της ημερομηνίας της γέννησης, παίζε δραματικό ρόλο στην μετέπειτα εξέλιξη και αυτοπροσδιορισμό του ατόμου καθώς οι κοινωνικές συνθήκες διαφέρουν από εποχή σε εποχή και από τόπο σε τόπο. Παραδείγματος χάρη, ένας Έλληνας που γεννήθηκε το 2000 διαφέρει κατά πολύ από έναν Έλληνα που γενήθηκε την εποχή του Περικλή. Και ένας Βρετανός θα διαφέρει δραματικά από έναν Έλληνα ακόμα και αν γεννηθήκαν την ίδια στιγμή. Σαφέστατα το άμεσο και έμμεσο περιβάλλον μας παίζουν και αυτά τον ρόλο τους, αλλά χάριν απλούστευσης, αυτό το αφήσουμε σαν μία απλή αναφορά. Με άλλα λόγια το γεγονός της γέννησης είναι και στην ουσία ο καταλύτης που ορίζει τι είδους άτομα θα είμαστε σε ένα μεγάλο βαθμό. Από την άλλη ο θάνατος δεν παίζει κανένα ρόλο στον αυτοπροσδιορισμό μας καθώς πάυει κάθε περεταίρω εξέλιξη του είναι μας.

Ότι που μένει όμως, είναι αυτό που ζούμε στο μεσοδιάστημα μεταξύ γέννησης και θανάτου ανεξαρτήτου διάρκειας. Οι εμπειρίες μας, οι διαπροσωπικές μας σχέσεις, τα πιστεύω μας, τις επιθυμίες μας και ένας συνδιασμός άλλων πραγμάτων. Όλα τα παραπάνω στην ουσία αποτελόυν αναπόσπαστο κομμάτι μας όχι επειδή είναι δικά μας με την κτητική έννοια της έκφρασης, αλλά είναι δικά μας ως κομμάτι του εαυτού μας. Χωρίς τα παραπάνω το μόνο που θα διέκρινε τον ένα άνθρωπο από τον άλλο θα ήταν η εμφάνιση αλλά και πάλι δεν θα μπορούσαμε να το αντιληφθούμε διότι πνευματικά δεν θα υπήρχε καμία διαφορά μεταξύ μας. Εξασκώντας τα παραπάνω είναι στην ουσία αυτό που μας εξανθρωπεύει.