Dodgy neighbor

2 Ιουλίου, 2008

Πριν κάνα μήνα μετακόμισε ένας τύπος στο διαμέρισμα από κάτω μου που ήταν άδειο για μήνες. Δεν περνάνε μερικές μέρες και η γειτόνισά (μια μεσήλικη κυρία) μου είπε όταν συναντηθήκαμε τυχαία.

«You should watch out him… Its one of them dodgy types.»

Δεν έδωσα και πολύ σημασία καθώς οι μεσήλικες κυρίες λένε τα ίδια ανεξαρτήτου τόπου κατοικίας. Η αλήθεια είναι ότι ο τύπος δεν δημιούργησε ποτέ πρόβλημα και μόνο μία φορά τον είχα πετύχει στις σκάλες.

Χτες το βράδυ μάλλον αποφάσισε να τα δημιουργήσει μαζεμένα….

Το νταβαντούρι άρχισε σχετικά νωρίς κατά τις 10. Ενώ έπαιζα τον ρόλο του θύματος στο Battlefield 2 άκουγα μουσικές από κάπου. Μετά από προσεκτική ακρόαση κατάλαβα ότι η μουσική ακουγόταν από κάτω μου. Στο δωμάτιο μου δεν ακουγόταν δυνατά οπότε τους έγραψα κανονικά. Το βιολί συνεχίστηκε για ώρες και μία φορά που πήγα στο σαλόνι ακουγόταν πιο δυνατά και μαζί κάτι τύποι να λένε όλη την ώρα «fuck off» και «fuck off». Την έπεσα μετά από λίγο και κατάφερα να κουτσοκοιμηθώ παρόλο την φασαρία.

Σε κάποια φάση ξυπνάω από κάτι φωνές και ένα σαματά. Κοιτάω την ώρα και ήταν 4:30. «Ησυχία δεν έχουν οι πούστηδες» σκέφτηκα και γύρισα από την άλλη. Πάνω που με ξανάπαιρνε ο ύπνος, ακούω κάτι χτυπήματα. Μέσα στον ύπνο μου δεν κατάλαβα και πολλά, αλλά μετά από 1 λεπτό τα ξανάκουσα. Τότε πήρα χαμπάρι ότι κάποιος χτυπάει την πόρτα μου 5 η ώρα τα ξημερώματα.

Κλάνωντας ελαφρώς μέντες, σηκώθηκα από το κρεβάτι όσο πιο αθόρυβα μπορούσα. Εν το μεταξύ ο τύπος στην πόρτα να συνεχίζει να βαράει ανά διαστήματα. Όντας όχι και τόσο σίγουρος στο τι να κάνω, πληκτρολογώ στο κινητό μου το τηλέφωνο της αστυνομίας να το έχω έτοιμο, και παίρνω την θήκη από ένα από τα γιαπωνέζικα ψευτοσπαθιά που έχω, για άμυνα και καλά.

Λέγοντας μέσα μου «Με το επόμενο χτύπημα παίρνω τηλέφωνο», πλήσιάζω αθόρυβα την πόρτα και κοιτάω από την κλειδαρότρυπα. Δεν είδα τίποτα αλλά βρώμαγε αλκοόλ ο τόπος. Το μόνο που άκουσα ήταν κάτι σαν σύρσιμο. Γύρισα στο δωμάτιο αλλά που λόγος για ύπνος από την τόση υπερένταση.

Μετά από λίγο άκουσα ομιλίες έξω από την πόρτα μου. Κοιτώντας από το παράθυρο, είδα ένα παρκαρισμένο περιπολικό και από την κλειδαρότρυπα, είδα έναν αστυνομικό. Ξεμυτάω το κεφάλι μου από την πόρτα και ήταν ένας τύπος σωριασμένος κάτω με το μισό του πρόσωπο γεμάτο αίματα.Κλείνω την πόρτα και κάθομαι στο κρεβάτι και περιμένω σαν το μαλάκα να τελειώσει το όλο θέμα μπας και μπορέσω να κοιμηθώ.

Αμ δε. Ξανά χτύπημα στην πόρτα, αυτή την φορά η αστυνομία. Με ρωτάνε τι έγινε και εγώ τους λέω την ιστορία μέσες άκρες. Μετά από λίγο βλέπω από το παράθυρο να έχουν περάσει χειροπέδες στον τύπο που μένει από κάτω και να τον τσουβαλίαζουν στο περιπολικό.

Κοντά 6 η ώρα. Και μία ακόμα μέχρι να ηρεμήσω, 7. Ξυπνάω με τα χίλια ζόρια, ντύνομαι και ξεκινάω να πάω στην δουλειά. Στις σκάλες όμως βλέπω αίματα. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι αν και πάσχω από οξείας μορφής αιμοφοβία, η πρώτη αντίδρασή μου στο αίμα ήταν να πάρω την κάμερα και να τραβήξω φωτογραφίες.

Δεν ξέρω αν αυτό που κάνω είναι σωστό ή όχι αλλά τις ποστάρω εδώ. Το αν θέλετε να τις δείτε ή όχι είναι δική σας απόφαση. (1,2,3,4).

Να μάθω άλλη φορά να ακούω τις μεσήλικες κυρίες.