Ни шагу назад! (Νot a step back!)

15 Δεκεμβρίου 1942. Στάλινγκραντ. Η κάποτε όμορφη πόλη στις όχθες του Βόλγα έχει μειωθεί σε ερείπια και το μόνο που ακούς είναι εκρήξεις, πυροβολισμούς και κραυγές.

-Σύντροφε Ειδωμενόφσκι…. είναι ώρα.

Χωρίς να πω κάτι σηκώνω το όπλο μου προχωράω. Ακόμα μια μέρα σε αυτή την κόλαση δεν έχει σημασία. Η αποστολή μας όμως σύμφωνα με τον σύντροφο κομισάριο έχει. Μετά από πολλά ‘χάδια’ και ‘γλυκόλογα’, ένας Γερμανός ανθυπολοχαγός μας αποκάλυψε την τοποθεσία ενός προσωρινού κέντρου επιχειρήσεων της Wermacht. Αυτό σημαίνει αρκετούς ‘καλούς στόχους’.

Η ομάδα μας είναι κάπως μικρή από όλες τις απόψεις. Ο σύντροφος λοχίας Νικολάι Χλεπάνοφ, 19 χρονών. Φοιτητής Γερμανικής λογοτεχνίας διαλεγμένος ειδικά για αυτή την αποστολή καθώς μιλάει γερμανικά. Και η συντρόφισσα Ταμίλα Παζάρευα 20 χρονών και από τις καλύτερες σκοπεύτριες. Και εγώ ο μεγαλύτερος στα 28 κάποτε δίδασκα σε λύκειο αλλά τους τελευταίους μήνες είμαι αρχιλοχίας του κόκκινου στρατού. Τώρα η δουλειά μας είναι να σκοτώνουμε Γερμανούς.

(Πατήστε εδώ για να φτιάξετε ατμόσφαιρα.)

Ξεκινάμε με την κάλυψη της νύχτας και προχωράμε προσεκτικά. Παλαιότερα, το να καλύψουμε την απόσταση μέχρι το αρχηγείο ήταν μισή ώρα περπάτημα. Τώρα θα χρειαστούμε τουλάχιστον τρεις, και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να σκοτωθούμε. Περπατάμε τοίχο με τοίχο, από δωμάτιο σε δωμάτιο. Σταματώντας σε κάθε θόρυβο. Μετά από τέσσερις ώρες φτάνουμε στον προορισμό μας. Ήμασταν τυχεροί οι μόνοι εχθροί που συναντήσαμε ήταν δύο περίπολοι που δεν μας εντόπισαν μέσα στη νύχτα. Aμέσως βρίσκουμε μία καλή τοποθεσία για την επίθεσή μας. Ένα παλιό κτίριο το οποίο δεν έχει πάθει μεγάλη ζημιά και έχει και αρκετές διόδους διαφυγής. Το αρχηγείο είναι στην άλλη άκρη μιας μικρής πλατείας. Ακροβολιζόμαστε στον 3ο όροφο και περιμένουμε ως το πρωί.

Το άλλο πρωί τα πράματα δεν πάνε και τόσο καλά. Οι Γερμανοί μετακομίζουν το αρχηγείο και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί για να μην μας ανακαλύψουν. Περιμένουμε μέχρι να έρθει κάποιος υψηλόβαθμος καθώς μέχρι στιγμής μόνο μερικοί υπαξιωματικοί είναι ανάμεσα στους στρατιώτες. Ξαφνικά από το κτίριο βγαίνουν ένας ταγματάρχης και δυο λοχαγοί. Έχοντας συνεννοηθεί από πριν, ο καθένας παίρνει την θέση του. Εγώ στο κέντρο, ο Νικολάι δεξιά μου και η Ταμίλα αριστερά.

Με το που σκάει η επόμενη οβίδα πυροβολούμε ταυτόχρονα. Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο τα κεφάλια του ταγματάρχη και των λοχαγών δέχονται τις σφαίρες μας μπροστά στα σαστισμένα μάτια των Γερμανών. Περιμένοντας για μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να σιγουρευτούμε ότι δεν μας έχουν ανακαλύψει, ένας διαπεραστικός θόρυβος σκίζει τον αέρα και ξαφνικά νιώθω κάτι να με σηκώνει βίαια από την αριστερή μου πλευρά και να με πετάει στον απέναντι τοίχο. Περάσαν μερικές στιγμές μέχρι να καταλάβω που βρίσκομαι και να κοιτάξω γύρω μου. Εκεί που στεκόταν η Ταμίλα δεν υπάρχουν παρά μόνο συντρίμμια από την οβίδα που χτύπησε τον τοίχο και ήδη έχει αρχίσει ο καταιγισμός πυρός από τους Γερμανούς. Χωρίς να πούμε κουβέντα εγώ και ο Νικολάι τρέχουμε προς την κοντινότερη έξοδο. Ανάμεσα από σφαίρες που πετάνε και σποραδικές εκρήξεις καταφέρνουμε να φτάσουμε στο ισόγειο. Μπαίνοντας όμως στο επόμενο δωμάτιο, σταματάμε και μην μπορώντας να κάνουμε αλλιώς αφήνουμε τα όπλα μας. Το δωμάτιο είναι γεμάτο από Γερμανούς που μας σημαδεύουν με τα όπλα τους. Ένας υπολοχαγός με πλησιάζει και τραβώντας το όπλο του με σημαδεύει στο κεφάλι.

– Kommunisten swein.

Έντρομος κοιτάω το δάκτυλο του να πιέζει την σκανδάλη… κλείνω τα μάτια μου και ξαφνικά……

ΝΤΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΝΝΝΝΝΝ

ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΟ ΓΑΜΙΔΙ ΤΟ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ!!!!!!!!!!!!!!! πω ρε πούστη μου και είναι 5 το πρωί… και μάλιστα Σαββάτο που έχω να ξυπνήσω τέτοια ώρα κάτι αιώνες. Αλλά σήμερα είναι για ευγενή σκοπό. Πρέπει να αντιπροσωπεύσω τη γαλανόλευκη σε αγώνα σκοποβολής. Τσακιζόμαστε όλη η ομάδα από το Εδιμβούργο στο Αμπερντήν.

Ο αγώνας έχει ως εξής: 4 κάρτες στις οποίες πρέπει να ρίξουμε 10 βολές στην κάθε μία. 2 κάρτες στα 50 μέτρα, και 2 στα 100. Οι κάρτες στα 50 έχουν 4 στόχους και στα 100 2, οπότε πρέπει να ρίξουμε 5 βολές στον κάθε στόχο στα 50 και 10 στον κάθε στόχο στα 100. Για την κάθε κάρτα έχουμε στην διάθεσή μας 20 λεπτά για να ευθυγραμμίσουμε το σκοπευτικό του όπλου και να ρίξουμε τις βολές.

Εύκολο έ;;;;

Μπαααααα!

Μετά από την πρώτη κάρτα το χέρι σου έχει γίνει παστουρμάς από το να κρατάς το όπλο σε σταθερή θέση και ούτε κουβέντα να το αφήσεις κάτω καθώς θα χαθεί η ευθυγράμμιση και εδώ έχουμε περιθώριο λάθους περίπου 1 εκατοστό στα 50 μέτρα και 2 εκατοστά στα 100!!! 10 λεπτά διάλειμμα μεταξύ των καρτών τις ίδιας απόστασης και (ευτυχώς) 1 ώρα μεταξύ των 50 και 100 μέτρων. Και έχεις και να υπολογίζεις τον αέρα που φύσαγε σαν τον πούστη και ποτέ προς την ίδια κατεύθυνση!

Σε γενικές γραμμές όμως καλά τα πήγα. Ειδικά στα 50 μέτρα που κατάφερα στην 2η κάρτα να χάσω μόνο 11 πόντους σε σύνολο 200! Yeahhh hoz da man!!! Yo mothefucka!!! Me rulez !!

Τελικώς το όλο θέμα είχε αρκετό χαβαλέ και άξιζε το ξύπνημα στις 5 το πρωί. Το μόνο κακό ήταν που Κυριακή έπρεπε να ξυπνήσω στις 10 για να κουβαλήσουμε τα όπλα πίσω στο κλαμπ … 😦

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: