Η σύνταξη είναι για τις αδερφές

31 Μαρτίου, 2008

Ακολουθώντας την ατέρμονη συζήτηση για το ασφαλιστικό έχω και εγώ να πώ 1-2 πραματάκια….

Είστε όλοι ένα μάτσο σκοταδιστές και οπισθοδρομικοί… Η σύνταξη είναι απολειφάδι του παρελθόντος. Επειδή δηλαδή είχαν οι παππούδες σας πρέπει να έχετε και εσείς;;;; Οι παππούδες μας είχαν κάρα και βοϊδάμαξες. Δεν βλέπω κανέναν να διαμαρτύρεται που δεν έχει κάρο την σήμερον ημέραν….

Και η οικονομία μας ;;;; Ποιος θα φροντίσει την οικονομία μας;;;;; Αυτό το λαμπρό διαμάντι μέσα στον ορυμαγδό του παγκοσμίου καπιταλιστικού συστήματος που αλλοτριώνει τις μάζες και τις ωθεί σε μια ad hoc ελιτίστικη επιλογή επιβίωσης με το να πουλάν ψυχή, σώμα, συνείδηση στην απρόσωπη και αδηφάγα δίνη των πολυεθνικών που θεωρούν προϊόντα τους ανθρώπους και συμπεριφέρονται στα αντικείμενα σαν γυναίκες!!

Αλλά την έχουμε γραμμένη στα @@ μας την οικονομία μας!!!!

Έτσι δεν είναι;;;; Τυπική συμπεριφορά lumpen Ελληνίσκου που δεν μπορεί να δει το όραμα της θεόσταλτης Κυβερνήσεώς (το κεφαλαίο Κ δεν είναι τυχαίο) και του εξαίρετου Υπουργού (πάλι όχι τυχαίο το κεφαλαίο) κκ Αλογοσκούφη. Ανθρωπάρια… πάτε να καταστρέψετε την χαρά της κας Πάάάάάάάλι Πετραλία. Τόσο κόπο κάνει η γυναίκα και έχει και να γυρνάει σπίτι και να βάζει το τσουκάλι στην φωτιά και να τινάζει της φλοκάτες.

Δεν ντρέπεστε λέω εγώ!!! Εγωϊσταί!!!! Πάρτε σαν παράδειγμα τον σεπτό μας Πρωθυπουργό (που το όνομά του δεν είμαι καν άξιος να προφέρω). Τον είδατε μία στιγμή να διαμαρτύρεται που δεν θα πάρει σύνταξη;;;; Ή μήπως διαμαρτυρήθηκε κανείς από τους υπουργούς του;;; Και έχει και δίδυμα να φροντίζει και να ξεσκατίζει γιατί η γυναίκα του ξημεροβραδιάζεται στα χειρουργεία αμισθί. Αλλά έχουμε επιλεκτική όραση μου φαίνεται.

Αλλά όόόόόχι…. τα θέλουμε όλα στο πιάτο… και 8ωρο και 5ήμερο και σύνταξη…. ΒΡΕ ΟΥΣΤ!!! Αλλά έτσι είναι. Αντί να λέτε ευχαριστώ που δεν σας ζητάμε να μας πληρώνετε για να δουλεύετε μας ζητάτε όχι μόνο τα παραπάνω αλλά και σεβασμό… ΣΕΒΑΣΜΟ!!!! ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ.. πρέπει να πέσει λίγο κνούτο μου φαίνεται να αλλάξουν λίγο μερικά μυαλά προς το καλύτερο….

Μετά τιμής

Αρχέλαος Ταπαιρναποπάντογλου

Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Κουμπάρων, Υμετέρων, Υπερεργολάβων και Συναφών Επαγγελμάτων.

Editorial…

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Humma Kavula με την προτροπή του οποίου ένα απλό και ταπεινό σχόλιο μετατράπηκε σε αυτό το αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Επίσης από βάθος καρδίας θα ήθελα να ευχαριστήσω τον πρωθυπουργό κ Καραμανλή και όλο το επιτελείο του που με το τεράστιο έργο τους έχουν δημιουργήσει κοντά 10.000.000 εθελοντές εποίκους για την πρώτη αποικία σε άλλον γαλαξία κάνοντας έτσι την Ελλάδα παγκόσμιο κέντρο στην διαστημική ερεύνα.

Advertisements

Ρίξε το καλό στο γυαλό πριν το κάνεις.

23 Μαρτίου, 2008

Τελικά υπάρχουν κάποια άτομα που μάλλον δεν ευχαριστιούνται με τίποτα. Εκεί που θα σκοτώνεσαι να τους ευχαριστήσεις για 1002 λόγους, τότε θα κολλήσουν στην παραμικρή λεπτομέρεια που σου ξέφυγε ή στην παραμικρή μαλακία (κατ’αυτούς πάντα) που πέταξες μέσα στον ενθουσιασμό τις στιγμής.

ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ ΓΑΜΩ….

Δηλαδή τι σκατά πρέπει να κάνω δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω. Δεν έχει σημασία αν είναι αφεντικό, φίλος, γκόμενος/α ή οτιδήποτε… θα σε κάνουν να βλαστημήσεις την ώρα που αποφάσισες να βοηθήσεις. Και η πλάκα είναι ότι λες και το κάνουν επίτηδες. Κοιτάνε αυτά που δεν έχεις κάνει. Δεν πα να μετακίνησες ολόκληρο βουνό… θα σου τα κάνουνε τσουρέκια πασχαλινά επειδή μείναν κάτι χαλικάκια…

Η πλάκα στην όλη υπόθεση είναι πως αρκετές φορές δεν μπορείς να αμυνθείς γιατί έχεις να κάνεις με άτομα που δεν θες και να χαλάσεις την σχέση που έχεις με αυτά (βλέπε παραπάνω…).

Αυτό που μου την δίνει δεν είναι και τόσο η γκρίνια, αλλά το γεγονός ότι είναι η πρώτη αντίδραση. Κάποιος σου κάνει ένα θέλημα το φελέκι μου μέσα… πες ένα ευχαριστώ.. δεν θα σου πέσει ο κώλος. Δηλαδή άμα ήσουν εσύ στην θέση του τι θα έκανες;

Πιστεύω πλέον ότι η έννοια του ατόμου μας έχει βλάψει σοβαρά. Είναι αυτό το γαμημένο το Εγώ που νομίζει ότι είναι ο βασιλιάς των πάντων και οι υπόλοιποι είναι υποχρεωμένοι να το υπηρετούν. Δεν κοιτάμε γύρω μας να δούμε τι γίνεται αλλά αντλούμε ευχαρίστηση υποσυνείδητα με το να καταστρέφουμε την χαρά των άλλων. Γιατί αν κάποιος πάει να βοηθήσει πραγματικά το κάνει από χαρά και όχι για κανένα άλλον λόγο (ή τουλάχιστον έχω την αφέλεια να πιστεύω). Αυτός ο έμφυτος εγωισμός που υπάρχει (Ά ρε Dawkins ζημία που μας έκανες…) και που αυξάνει με τον καιρό.

Και για να μην παρεξηγούμαι, δεν εξαιρώ τον εαυτό μου. Άν δεν είχε πληγωθεί το Εγώ μου δεν θα καθόμουν 4 τα μεσάνυχτα να γράφω. Ακόμα και η αναγνώριση της προσφοράς είναι θέμα εγωισμού.


Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται!

13 Μαρτίου, 2008

katathlipsi.jpg

Με την ανακοίνωση της μελέτης που δείχνει ότι η ευτυχία εξαρτάται κατά 50% από γενετικούς παράγοντες μια κοινωνική επανάσταση ξέσπασε. Χιλιάδες μη ευτυχισμένοι ξεχύθηκαν στους δρόμους με δάκρυα στα μάτια και κρατώντας εικόνες του Dr Weiss ράντιζαν με αντικαταθλιπτικά τους περαστικούς. Με ομόφωνο ψήφισμα οι ερευνητές ανακηρύχθηκαν άγιοι και άρχισαν κιόλας οι φαγωμάρες για το ποιος θα γίνει αρχιεπίσκοπος της εκκλησίας τους.

Η είδηση αυτή ήρθε με ανακούφιση στους ανά τον κόσμο μη ευτυχισμένους καθώς δεν είχαν μόνο την κατάθλιψή τους αλλά είχαν και τον καθένα να τους πρήζει γιατί είναι κατσούφηδες, μουρτζούφληδες, μίζεροι, ξενέρωτοι κτλ κτλ κτλ… Πλέον όλοι ανακουφισμένοι ότι δεν φταίνε (μόνο) αυτοί, δεν ανέχονται μύγα στο σπαθί τους. Ήδη επαναστατικά δικαστήρια έχουν σχηματιστεί και καταδικάζουν σε πολλά χρόνια κάτεργα όσους χρησιμοποιούν τους παραπάνω χαρακτηρισμούς. Όσοι τις χρησιμοποιούσαν κατά κόρον στο παρελθόν, σύρθηκαν στην πίσω αυλή όπου και εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Με επιείκεια φέρονται μόνο στους χαζοχαρούμενους λόγο το ανίατο τις περίπτωσης τους. Οι αρχές φοβούνται κλιμάκωση των επεισοδίων και συστήνουν αυτοσυγκράτηση και στις δύο πλευρές.

Πέρα από την πλάκα, αυτή η είδηση είναι όντως σημαντική. Από την στιγμή που μερικοί άνθρωποι έχουμε γενετική ροπή προς μία κατάθλιψη ελαφριάς μορφής, δεν χρειάζεται να νιώθουμε πλέον άσχημα για το ότι δεν ‘κολλάμε’ σε διάφορες ‘κεφάτες’ καταστάσεις ή που δεν είμαστε 100% ευχαριστημένοι με μας ή με όσα συμβαίνουν γύρω μας. ‘Εχοντας βρεθεί πάμπολλες φορές σε αυτή την θέση, μπορώ να πω ότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να σου επιβάλουν το ‘καλό κέφι’. Πολλοί προσπαθούν να βοηθήσουν η αλήθεια είναι, αλλά ο τρόπος που προσπαθούν να το κάνουν είναι εντελώς λάθος. Ελπίζω με αυτή την μελέτη να μπορέσουν μερικοί να δουν με άλλο μάτι αυτούς που δεν χαμογελάνε συχνά. Το άρθρο επίσης αναφέρει ότι μπορούμε να ‘εκπαιδεύσουμε΄τον εαυτό μας να γίνει χαρούμενος. Οπότε υπάρχει και κάτι το θετικό στην όλη ιστορία. Στο κάτω κάτω έχουμε και εμείς το δικαίωμα (και την ανάγκη) νοιώσουμε λίγο νορμάλ βρε αδερφέ…

Το σκίτσο είναι του Λέανδρου από την φανταστική ‘Xωματερή’.


Αποφάσεις

8 Μαρτίου, 2008

Τι ποιο καθημερινό από το να παίρνουμε αποφάσεις. Από το ‘Τι θα φάμε σήμερα ρε παιδιά;’ μέχρι ‘Να το αγοράσω το αμάξι ή όχι ρε γαμώτο;’. Σαφέστατα η βαρύτητα και η σημασία της κάθε απόφασης διαφέρει από άτομο σε άτομο. Π.χ. κάποιος μπορεί να θεωρεί ποιό σημαντικό το τι θα φάει από το αν θα πάρει αμάξι ή όχι (Προφανώς έχει ήδη οπότε δεν τον νοιάζει). Για τα μικρά και καθημερινά πολλές φορές δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη. Το θέμα είναι τί γίνεται στα μεγάλα και τα τρανά. Και επίσης πόσοι και ποιοί παράγοντες μας επηρεάζουν στο να πάρουμε μία απόφαση.

Ας αρχίσουμε απλά. Η απόφαση αν και σημαντική αφορά εμάς και μόνο εμάς και δεν επηρεάζει (τουλάχισον όχι σε μεγάλο βαθμό) τους γύρω μας. Εδώ το πράμα δεν είναι και τόσο ψυχοφθόρο καθώς δεν θα έχουμε βάρος στην συνειδησή μας άν κάτι πάει στραβά. Εάν όμως δεν ισχύει το παραπάνω, τότε είτε λειτουργούμε ως γνήσιοι εγωιστές (στην καθομιλουμένη τους γράφουμε στα @@ μας) ή αφήνουμε τους εγωισμούς κατά μέρος και συμπεριλαμβάνουμε και άλλα δεδομένα στην εξίσωση.

Τι γίνεται τώρα άμα (κάνουμε το λάθος και) ζητήσουμε συμβουλές από τον περίγυρό μας (φίλοι, γνωστοί, συγγενείς κτλ…). Εδώ το πράμα αγγίζει τα όρια του αστείου (εώς και γελείου θα έλεγα). Ορδές συμβούλων σε κατακλύζουν με κάθε λογής ύφος και άποψεις χωρίς απαραίτητα να κάτσουν να ακούσουν πρώτα και το τι νομίζεις (στο κάτω κάτω εσενα δεν αφορά η γαμημένη η απόφαση;) . Ακολουθεί μία μικρή λίστα παραδειγμάτων ένα ελάχιστο δείγμα από αυτά τα οποιά εχουμε συναντήσει στην ζωή μας:

  • ‘ Καλά το σκεφτηκες αλλά δεν νομίζεις ότι θα πρέπει να λάβεις και το ……….. στα υπόψιν;’
  • ‘Λοιπόν θα κάνεις το ……… και θα με θυμηθείς ε; Καλά τώρα δεν ξέρω εγώ;’
  • ‘Τι λες βρε μαλάκα που θα κάνεις αυτό; Δεν ακούω κουβέντα θα κάνεις το ………..’
  • ‘Τι να σου πώ βρε συ; Κάνε ότι καταλαβαίνεις.’
  • ‘Κάνε ότι κατεβάσει η κούτρα σου… εμένα δεν με νοίαζει καθόλου…

Είμαι σίγουρος ότι όλοι μας έχουμε αντιμετωπίσει μία ή παραπάνω από αυτές τις καταστάσεις. Το κακό δεν είναι να παίρνουμε συμβουλές, το κακό είναι να μας επηρεάζουν αρνητικά. Είτε αυτό είναι ένας εκνευρισμός που θα μας προκαλέσει το ‘ύφος’ του συμβουλάτορα, είτε κάτι το οποίο θα μας κάνει να πάρουμε μία απόφαση που ποτέ δεν θα παίρναμε, μόνο χάσιμο είναι και σαφέστατα κέρδος για κανένα. Μερικές φορες αναροτιέμαι κιόλας κατά πόσο αξίζει τον κόπο να ρωτάμε την γνώμη κάποιου. Πολλές φορές πού δεν ακολούθησα την συμβουλή ενός φίλου τον είχα να μου κρατάει μουτρα που δεν τον άκουσα. Όταν δε η απόφαση δεν αποδείχτικε η σωστή, άκουγα λογιών λογιών κοπλιμέντα (Και στά λεγα μαλακα και έκανες του κεφαλιού σου κτλ κτλ.). Το παράδοξο στην όλη υπόθεση είναι πως όταν η απόφαση ήταν σωστή, δεν υπήρχε η παραμικρή αποδοχή λάθους από μεριάς τους.

Στο κάτω κάτω η απόφαση είναι κάτι το προσωπικό στην τελική. Κάπου είχα διαβάσει ότι οι σωστές αποφάσεις, είναι κατά μεγάλο ποσοστό αυτές οι οποίες παίρνουμε αυθόρμητα. Οπότε καλό είνα να κάνουμε του κεφαλιού μας στην τελική για να μην χαλάμε και τις καρδιές μας…


Αρχίσαμε… (Βαράτε βιολιτζίδες….)

5 Μαρτίου, 2008

Και να που έβαλα μπρος το blog μου… Βέβαια κάποιος μπορεί να μου πει: ‘Τώρα βρήκες και εσύ βρε μάστορα πού γίνεται της επιδιδομένης επί χρήμασι γυνής το σιδηρούν παραπέτασμα;’ (Βλέπε υπόθεση press.gr). Τι να κάνουμε… από timing έπασχα από μικρός. Κατά έναν ειρωνικό τρόπο όμως, το timing δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Ο βασικός λόγος που αυτή την στιγμή υπάρχουν αυτές οι γραμμές, είναι η ανωνυμία που παρέχουν τα blogs. Και εξηγούμαι….

Το να κάνω register το blog δεν μου ήταν και πολύ δύσκολο. Το δύσκολο ήταν να αρχίσω να γράφω. Όντας άτομο εσωστρεφές μου ήταν πάντα δύσκολο να μιλάω σε οποιονδήποτε. Η πολύ εσωτερικότης βλάπτει όμως. Και αυτός είναι ένας από τους πολλούς λόγους που με έκαναν να αρχίσω το γράψιμο (τώρα αν θα σταματήσω σύντομα, αυτό μόνο ο χρόνος θα το δείξει). Το να μιλάς ανώνυμα σε πολλούς (μέσα σε κάποια πλαίσια νομιμότητας για να μην ξεχνιόμαστε έτσι;) μέσω των blog, είχε κάποιες ιαματικές ιδιότητες καθώς πρώτον: δεν υποχρεώνεις κανέναν να σε ακούει. ( Εντάξει… διαβάζει αλλά ας μην κολλάμε σε λεπτομέρειες…) και δεύτερον και κυριότερων τα λες και ξεσκάς.

Στην γενική προσπάθεια που καταβάλω τον τελευταίο καιρό για αυτοβελτίωση ελπίζω το γεγονός ότι βγάζω τα σώψυχά (μην τρομάζετε… θα κάνουμε και χαβαλέ….) μου θα παίξει τον δικό του θετικό ρόλο.’Ενας απρόσωπος ομιλητής να απευθύνεται σε ένα απρόσωπο κοινό…. ψιλοσουρρεάλ καταστάσεις. Ελπίζω να έχει πλάκα στην τελική.

Είδωμεν… (Όπως αρέσκεται να επαναλαμβάνει η λατρευτή μου μητέρα!)