Χοιρινά μπριζολάκια με σάλτσα από κρέμα γάλακτος και λαχανικά στον ατμό συνοδεία κρασιού.
Ακολουθεί ουισκοκατάνυξη με προβολή στο youtube κλιπάκια από Monty Python και άλλα που δεν λέγονται.
Αλλά το ποιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά τα έζησα με ένα πραγματικό φίλο που δεν θα διστάσει να με πει και μαλάκα όταν χρειαστεί…

Η ζωή τελικά αναδεικνύεται μέσα από την απλότητα των ανθρωπίνων σχέσεων!

Σιγά σιγά … αρχίζω και πιστεύω ότι που κατεβήκαμε από τα δέντρα δεν ήταν και τόσο κακή ιδέα…

… που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα, ήσυχα , ήσυχα και απλά….

Όπως λέει και το γνωστό τραγούδι … και συμπληρώνω… Σκατά κουβέντα και αρχίδια συνεννόηση είναι το μόνο σίγουρο. ‘Άντε και συνεννοήθηκες, με πόσους το κατάφερες;  5; 10; 50; 100;… και πόσους ξέρεις σε όλη σου την ζωή; 5000; 1000;  Άντε 500… δεν είναι και μεγάλο το ποσοστό…

Κάτι τέτοιες στιγμές αρχίζω και ασπάζομαι την πεποίθηση ότι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου μετά τον σκύλο είναι το αλκοόλ… Ούζο όταν πιεις .. κτλ κτλ κτλ… Δε βαριέσαι…  Εμείς να είμαστε καλά… Να είμαστε καλά και ας μην συνεννοηθούμε με κανένα… στο κάτω κάτω άμα το καλοσκεφτείς… υπάρχουν τόσοι κόσμοι όσοι άνθρωποι επί 2. Ένας ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε και ένας αυτός που θα θέλαμε να ζούμε…

Ένα είναι το σίγουρο… κάθε βράδυ κλείνουμε τα μάτια μας και το επόμενο πρωί τα ανοίγουμε ξανά… μόνο μια φορά δεν θα συμβεί αυτό… και αν λάβουμε υπόψιν ότι τελικά δεν είμαστε παρά ένα μάτσο χημικές διαδικασίες… ε  δε νομίζω να πρέπει να στεναχωρηθούμε και πολύ γιαυτό…

Άντε και καλύ τύχη μάγκες… και μακρυά από κακιά στιγμή και κακιά γυναίκα…

Μια φορά και ένα καιρό, τρία αδέρφια αποφάσισαν να μάθουν το νόημα της ζωής. Ρώτησαν τον ιερέα και τον δάσκαλο του χωριού που ζούσαν αλλά δεν ξέραν να τους απαντήσουν. Φύγαν από το χωριό και πηγαίναν σε όλο και μεγαλύτερες πόλεις αλλά πουθενά κανείς δεν ήξερε το νόημα της ζωής.

Μια μέρα συναντάνε έναν ταξιδιώτη και του λένε την επιθυμία τους. Αυτός απαντάει:

“Το νόημα της ζωής το ξέρει ένας σοφός που κατοικεί στην κορυφή ενός βουνού στην άκρη του κόσμου.”

Χωρίς να χάσουν χρόνο τα τρία αδέρφια ξεκίνησαν να βρούνε το βουνό που τους είπε ο ταξιδιώτης. Μετά από ένα μακρινό ταξίδι βρήκαν μπροστά τους ένα σταυροδρόμι με τρεις δρόμους που όλοι οδηγούσαν στο βουνό. Τα τρία αδέρφια τότε αποφάσισαν να χωρίσουν και να πάρει ο καθένας ξεχωριστό μονοπάτι.

Ο μεγαλύτερος πήρε τον αριστερό δρόμο. Πέρασε μία έρημο, πέρασε ένα επικίνδυνο δάσος και έφτασε σε ένα χωριό. Οι χωριανοί που δεν βλέπανε πολλούς ξένους από τα μέρη τους τον καλωσόρισαν και του ζήτησαν να τους πει την ιστορία του. Αυτός τους είπε για το βουνό , τον σοφό και ότι έψαχνε το νόημα της ζωής. Μια κοπέλα άκουσε την ιστορία του και τον κάλεσε να ξαπλώσει στα γόνατα της για να ξεκουραστεί. Και ο μεγαλύτερος αδερφός μόλις ξάπλωσε, έκλεισε τα μάτια του και ξέχασε το βουνό, ξέχασε τα αδέρφια του, ξέχασε και το νόημα της ζωής.

Ο μεσαίος αδερφός, πήρε τον δρόμο που πήγαινε ευθεία. Πέρασε μία έρημο, πέρασε ένα επικίνδυνο δάσος, κολύμπησε μία τεράστια λίμνη και σκαρφάλωσε απόκρημνους βράχους. Μία μέρα καθώς περπατούσε βρήκε στον δρόμο του μία πηγή. Διψασμένος όπως ήταν, σκύβει να πιει λίγο νερό. Αλλά το νερό ήταν πολύ γλυκό και μόλις ήπιε την πρώτη γουλιά, ξέχασε το βουνό, ξέχασε τα αδέρφια του, ξέχασε και το νόημα της ζωής.

Ο μικρότερος αδερφός, πήρε τον δρόμο δεξιά. Πέρασε μία έρημο, πέρασε ένα επικίνδυνο δάσος, κολύμπησε μία τεράστια λίμνη, σκαρφάλωσε απόκρημνους βράχους, πολέμησε τέρατα και περπάτησε σε χιονοθύελλες και σε καύσωνες. Όσες κοπελιές και αν του ζητούσαν να ξεκουραστεί στα γόνατα τους αρνιόταν και κάθε φορά που έβρισκε μια πηγή έριχνε αλάτι στο νερό της για να γίνει αλμυρό. Και μετά από ένα μεγάλο ταξίδι και αφού είχαν μακρύνει τα γένια του και είχαν ασπρίσει τα μαλλιά του, βρίσκει το βουνό που κατοικούσε ο σοφός.

Με όλες του τις δυνάμεις σκαρφαλώνει στην κορυφή όπου και βλέπει τον σοφό να κάθεται και να τον περιμένει. Χωρίς να χάσει χρόνο τον ρωτάει:
“Σοφέ γέροντα έμαθα ότι ξέρεις το νόημα της ζωής. Έκανα μεγάλο ταξίδι για να σε συναντήσω. Σε παρακαλώ μοιράσου το μαζί μου.”

Ο σοφός μετά από μια μικρή παύση του απαντάει:
“Το νόημα της ζωής είναι ένα δέντρο στην μέση της ερήμου που δεν έχει ούτε ρίζες, ούτε κορμό ούτε κλαδιά…”

Ο νεαρός μετά από λίγη σκέψη, του λέει:
“Δηλαδή γέροντα αυτό που θες να μου πεις είναι ότι το νόημα της ζωής δεν υπάρχει πραγματικά, αλλά πρέπει εμείς να το ψάχνουμε για να παίρνουμε δύναμη και να τα καταφέρνουμε στις δυσκολίες της ζωής;”

Τότε ο σοφός αφού του έγνεψε χαμογελώντας, ο νέος ευχαριστημένος που επιτέλους έμαθε το νόημα της ζωής, ξεκίνησε για το ταξίδι της επιστροφής και για να μάθει την τύχη των αδερφών του.

Αφού έφυγε ο νέος, ο σοφός τραβάει κοντά του ένα μεγάλο βιβλίο και γράφει την απάντηση του νεαρού μαζί με τις άλλες που είχαν δώσει όλοι αυτοί που τον ρώτησαν για τον νόημα της ζωής.

Γιατί πραγματικά το νόημα της δεν υπάρχει πραγματικά, αλλά πρέπει εμείς να το ψάχνουμε για να παίρνουμε δύναμη και να τα καταφέρνουμε στις δυσκολίες της ζωής…

Αυτό είναι μια μικρή ιστοριούλα που σκάρωσα μέσα σε λίγη ώρα για κάποιον που μου ζήτησε να του πω ένα παραμύθι. Δεν ήθελα να πω ένα από τα γνωστά παραμύθια, οπότε το ‘κατασκεύασα’ δένοντας μαζί κομμάτια από παραδοσιακά ελληνικά παραμύθια που θυμόμουν και μία ιστοριούλα του Αρκά από το ‘Η ζωή μετά’. Ελπίζω να το απολάυσατε όσο και εγώ όταν το διηγόμουν…

Πάει ένας μήνας που δεν έχω γράψει τίποτα. Μέσα σε αυτόν τον μήνα όμως, γινήκαν σημαδιακά γεγονότα.  Ο συνδυασμός θετικών και αρνητικών γεγονότων, είχαν σαν αποτέλεσμα να αλλάξω. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι εύκολο ένας άνθρωπος που πατάει τα 30 να αλλάξει μέσα σε μία εβδομάδα αλλά έγινε σε μένα και μπορεί εκ πρώτης να φαίνεται παράξενο και μη φυσιολογικό (και σε μένα ακόμα) , αλλά έγινε.

Ο μήνας άρχισε φαινομενικά άσχημα. Έπαθα κάτι που εγώ τουλάχιστον το καταλαβαίνω ως νευρική κρίση. Μια αλυσιδωτή αντίδραση συναισθημάτων, με έκανε να περάσω μία νύχτα η οποία με βρήκε να παίρνει ο ύπνος εξαντλημένο από το κλάμα. Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό λένε. Αλλά ταυτόχρονα, σε αφήνει για λίγο καιρό στην άκρη του δρόμου να αιμορραγείς. Αλλά χαίρομαι. Χαίρομαι γιατί χτύπησε το καμπανάκι και άκουσα. Έβαλα τα πράματα κάτω και αυτό το γαμημένο παζλ που υπάρχει στο μυαλό μου έχει ακόμα να λυθεί αλλά τα κομμάτια σιγά σιγά μπαίνουν σε μία τάξη. Η γέννηση είναι επώδυνη και γι’αυτόν που γεννιέται και γι’αύτόν που γεννάει. Στην περίπτωση μου είμαι και τα δύο ταυτόχρονα.

Ανακαλύπτω έναν άλλον εαυτό μου. Αρχίζω και ανοίγομαι σε αυτούς κοντά μου. Για πρώτη φορά στην ζωή μου, κατάλαβα ότι είμαι πλούσιος. Ναι, έχω μία δουλειά που μου δίνει μια οικονομική άνεση. Ζω σε μία από τις ομορφότερες πόλεις στην Ευρώπη. Αλλά ο πλούτος μου είναι οι άνθρωποι που νοιάζονται για μένα και που νοιάζομαι για αυτούς.

Δεν είμαι σίγουρος αν μου έχει ξανασυμβεί το σημερινό. Κοίταξα το φεγγάρι και τα άστρα και ένα χαμόγελο έσκασε στα χείλη μου. Ένιωσα πραγματικά ευτυχισμένος. Μία αισιοδοξία άγνωστη σε μένα έλουσε το είναι μου. Δεν ξέρω γιατί. Αλλά πραγματικά δεν με νοιάζει. Ίσως και για πρώτη φορά στην ζώή μου, ήμουν σίγουρος ότι από άυριο οι μέρες θα είναι καλύτερες.

Ίσως είναι παροδικό. Αλλά άμα γευτείς το μέλι μία φορα, την γεύση του δεν την ξεχνάς. Και εγώ το γέυτικα σήμερα. Από άυριο θα είναι μια καλύτερη μέρα. Είμια ποιό δυνατός το ξέρω. Βρήκα το κουράγιο να πω σε έναν σημαντικό άνθρωπο για μένα ότι τον αγαπάω. Το βρήκε πάραξενο η αλήθεια είναι γιατί δεν είναι συνηθισμένος σε κάτι τέτοια αλλά χαίρομαι γιατί ήταν κάτι το οποίο ήθελα να το πώ εδώ και καιρό αλλά δεν που έβγαινε. Πόσο δύσκολα τελικά είναι τα εύκολα πράγματα στην ζωή…

1η Νοεμβρίου 2008. 1:55 π.μ. Μετά από 1 μικρό και 1 μεγάλο κρασί από δαμάσκηνα που ήπια στο Γιαπωνέζικο που έφαγα, ακολούθησαν 3 pints μπύρας και 3 κονιάκ remy martin εναλλάξ. Κανονικά θα έπρεπε να είμαι κομμάτια αλλά και πάλι έχω την διαύγεια να γράφω στο blog και να διορθώνω και τα ορθογραφικά λάθη.
ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ ΓΑΜΩ. Δεν ξέρω ποια τι να κάνω για να σταματήσω έστω για 5 λεπτά να ξεφύγω από αυτήν την πουτάνα την διαύγεια. ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΓΙΑ 5 ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΛΕΠΤΑ… ΠΟΛΛΑ ΖΗΤΑΩ;;;
Μάλλον ναι…
Για 2 πράματα όμως είμαι χαρούμενος για απόψε….
1ον.. είδα το χαμόγελο της … και 2ον, ζήτησα από ένα άγνωστο μια μικρή χάρη … να μου χαρίσει μια αγκαλιά και μου την χάρισε.
Σας ευχαριστώ και τους δύο. Κάνατε έναν βλάκα χαρούμενο έστω και για μία βραδιά.
Καληνύχτα σας… δεν νομίζω να μπορέσω να σας το ξεπληρώσω….

Είμαι πεισμένος ότι τελικά το μυαλό μου είναι μπερδεμένο. Μπορεί να έχω μια υπολογιστική προσέγγιση σε ότι αφορά αποφάσεις, αλλά στην περίπτωση που έχει λόγο όχι μόνο το μυαλό αλλά και η καρδιά, τότε μπερδεύομαι ολότελα. Το αποτέλεσμα είναι να μην έχω το κουράγιο καν να πάρω μια απόφαση και να αποσύρομαι χωρίς τουλάχιστον να μάθω.

Στο μεγάλο καζίνο που ονομάζεται ερωτική σχέση ήμουν τις πιο πολλές φορές απλά ένας θεατής. Εκτός από μερικές φορές που κέρδισα δεν έχω χάσει καμία φορά γιατί δεν τόλμησα να ποντάρω. Αποτέλεσμα; Έχανα την ευκαιρία που είχα θυσιάζοντας πολύ λίγα, να κερδίσω το άπειρο. Και η ιστορία πάντα να τελειώνει με μένα να είμαι κατήγορος και κατηγορούμενος σε μία δίκη που έχω στήσει για τον εαυτό μου.

Γιατί όμως; Δεν θεωρώ τον εαυτό μου γεννημένο νικητή για να με πτοεί η αποτυχία. Και τελευταία έχω υιοθετήσει την προσέγγιση στην ζωή ότι όλα σε ένα βαθμό απλά τυχαίνουν οπότε δεν αξίζει να στεναχωριέμαι πολύ για το τι θα μου τύχει και να κοιτάω μπροστά.

Και να που για ακόμα μία φορά πέρασα την πύλη από το καζίνο και στέκομαι μπροστά στο τραπέζι με τις μάρκες στο χέρι. Και πάλι δεν έχω το κουράγιο να απλώσω το χέρι και να ρίξω τα ζάρια.

Ξέρω ότι από την στιγμή που θα ανοίξω το στόμα μου, αυτός ο κυκεώνας σκέψεων θα μπει σε μία σειρά και τα λόγια μου θα αποκτήσουν νόημα. Με εμποδίζει το γεγονός ότι περνάς μια δύσκολη περίοδο και δεν θέλω να σε φορτίσω πιο πολύ συναισθηματικά ή μήπως φοβάμαι το ‘όχι’ γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν θα σε είμαι πλέον κοντά σου; Όποιο και να ισχύει δεν έχει σημασία … σημασία έχει το γεγονός ότι δεν έχω το σθένος να πω αυτά που νιώθω.

Το τέλος της κάθε συνάντησης μας, είναι ταυτόχρονα η πιο ευτυχισμένη αλλά και η πιο δύσκολη στιγμή. Ευτυχισμένη γιατί σε αγκαλιάζω και νιώθω μία ζεστασιά να με κατακλύζει. Κρατάω το χέρι σου και νιώθω μια γαλήνη. Δύσκολη γιατί ήρθε η ώρα να σου πω ‘γεια΄και να έχω μόνο την εικόνα σου στην μνήμη μου μέχρι να ξανασυναντηθούμε. Κάθε φορά μου είναι και πιο δύσκολο να αφήσω το χέρι σου λες και μια άγνωστη δύναμη μου το παραλύει.

Δεν ξέρω τι νιώθεις και φοβάμαι να σε ρωτήσω. Βλέπω την σπίθα στα μάτια σου ακόμα και όταν είναι κουρασμένα. Όταν αγκαλιαζόμαστε με σφίγγεις αλλά δεν ξέρω αν αγκαλιάζεις ένα φίλο ή κάποιον που νιώθεις κάτι περισσότερο γι’ αυτόν. Άραγε φοβάσαι τόσο όσο φοβάμαι και εγώ και δεν μου δείχνεις τίποτα; Ο μόνος τρόπος για να μάθω είναι να βρω το κουράγιο να σου μιλήσω. Ελπίζω να το κάνω σύντομα και τα ζάρια που θα ρίξω να μας βγάλουν νικητές.

Είμαι πολύ παιδί τελικα…

Και να που έγινε η υπέρβαση!!! Η κατάθλιψη μου πέρασε μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα! Σαφέστατα και είμαι χαρούμενος γιαυτό επειδή κατά ένα μέρος δεν κάθισα να μου περάσει αλλά το πολέμησα και στη ουσία ‘σύρθηκα’ έξω από αυτήν την κατάστασή.

Αυτό που παρατήρησα όμως είναι πως το προηγούμενο post μου είχε μια αυξημένη κίνηση σε σχέση με τα άλλα από διάφορες search engines (δεν κάνω διαφήμιση, θα δείτε που το πάω). Γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλά άτομα που είναι στην κατάσταση (και ποτέ κατάντια) που ήμουν και εγώ. Το γεγονός ότι αυτά τα άτομα οδηγήθηκαν στο post μου σημαίνει ότι ψάχνουν για βοήθεια με τον έναν ή άλλον τρόπο. Αυτό το post δεν το γράφω για μένα… το γράφω για όλους όσους θέλουν να ξεφύγουν από αυτήν την πουτάνα που μας καταδυναστεύει την ζωή ανά περιόδους. Δεν είμαι ειδήμονας, ούτε έχω το χρυσό χάπι δια πάσα νόσο και μαλακίαν. Απλά κατάφερα κάτι που δεν νόμιζα ότι μπορούσε να γίνει. Θα γράψω απλά τι έκανα. Αν (λέω αν) καταφέρω και βοηθήσω έστω και έναν να ξεφύγει από την κατάθλιψη, τότε αυτό το κείμενο πραγματικά θα έχει πιάσει τόπο.

Ας αρχίσουμε….

-1ον. Κάθε φορά που ‘ξανακυλούσα’ (για να χαριτολογήσουμε λίγο) ένιωθα έναν μικρό θυμό. Αυτός ο θυμός είτε πνιγόταν εντελώς, είτε στρεφόταν εναντίον μου επειδή επέτρεψα τον εαυτό μου να πάθει κατάθλιψη πάλι. Αυτή την φορά έθρεψα αυτό τον θυμό και τον έστρεψα κατά της κατάστασης που ήμουν. Δεν είπα δηλαδή “Ο μαλάκας πάλι κατάθλιψη έχω!”. Εννόησα την κατάθλιψη σαν ένα γεγονός που απλά έτυχε και δεν το προκάλεσα εγώ. Πιστεύω ότι αυτό έθεσε γερές βάσεις στο να την αντιμετωπίσω πιο αποτελεσματικά διότι αυτός ο θυμός λειτούργησε σαν ‘ασπίδα’ (ας το πούμε έτσι) ώστε να μην χειροτερέψει η κατάσταση.

-2ον. Κρίνοντας από τον εαυτό μου, υποθέτω ότι κάποιος με κατάθλιψη, επαναλαμβάνει μια ρουτίνα. Π.χ. εγώ έπαιζα από το πρωί μέχρι το βράδυ βιντεοπαιχνίδια. Δεν έκανα τίποτα άλλο πέρα από την δουλειά μου και μερικά άλλα απαραίτητα. Αυτή την φορά δεν κατανάλωσα ούτε λεπτό σε αυτή την δραστηριότητα. Δεν είναι ότι έχω συνδέσει τα βιντεοπαιχνίδια με την κατάθλιψη, αλλά αυτή την φορά, δεν τα άγγιξα. Έκανα ένα σωρό άλλες μαλακίες αλλά ποτέ αυτό που έκανα συνήθως. Κατά κάποιο τρόπο, αυτό έσπασε την λούπα που βρισκόμουν και βρήκα μία διέξοδο.

-3ον. Αύξησα τις συναναστροφές μου. Βγήκα έξω και γνώρισα κόσμο. Βέβαια ξέρω ότι αυτό σε τέτοιες καταστάσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο αλλά την ίδια στιγμή βοηθάει σε μεγάλο βαθμό. Σου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσεις για τον εαυτό σου ή να ακούσεις κάτι καινούργιο και αυτό σου αποσπά την προσοχή. Επαναλαμβάνω ότι είναι τρομερά δύσκολο να κουνηθεί κανείς και το ξέρω από πρώτο χέρι. Αυτό που βοήθησε πού είναι ο θυμός που ανάφερα προηγουμένως.

-4ον. Έκανα πράματα που με ευχαριστούσαν και που ήταν παραγωγικά. Δε νομίζω ότι κανένας Έλληνας στην Σκωτία να ανοίγει φύλλο για σπανακόπιτα στις 10 το βράδυ καθημερινή. Αυτό από την μία με κρατούσε απασχολημένο με κάτι το οποίο απαιτεί συντονισμό και προσπάθεια, και από την άλλη ήταν μία διαδικασία που σαν αποτέλεσμα είχε την παραγωγή ενός πράγματος. Αυτό ξόρκισε το αίσθημα ‘αχρηστοσύνης’ που χαρακτηρίζει την κατάθλιψη.

-5ον. Το έκανα γνωστό σε όλους. Το έγραψα εδώ, το έβαλα στο MSN, και όταν με ρωτούσαν τι κάνω τους απαντούσα κοφτά “Έχω κατάθλιψη”. Εξωτερίκευσα το πρόβλημα και κατά κάποιο τρόπο δεν μου φαινόταν πλέον βουνό.

-6ον. (Και αυτό απευθήνεται στην ομύγηρη). Είχα την τύχη να αντιμετωπιστώ σωστά από γνωστούς και συγγενείς. Τα σχόλια του τύπου “Αντε ρε μαλάκα πάλι κατάθλιψη και παπαρίες” , “Έλα άσε τις μαλακίες που είσαι πάλι κατσούφης” και άλλα πολλά ανάλογα οχι μόνο δεν βοηθάνε αλλά χειροτερεύουν την κατάσταση. Αναγνωρίζω το γεγονός ότι αυτοί που λένε τέτοιες κουβέντες προσπαθούν να βοηθήσουν αλλά δυστυχώς το πράμα δεν λειτουργεί έτσι. Την επόμενη φορά που θα θελήσετε να φτίαξετε το κέφι ενός φίλου με κατάθλιψη αυτό που πραγματικά βοηθάει είναι ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη ή μια αγγαλιά και μια φιλική κουβέντα του τύπου “Έλα ρε συ όλα οκ θα πάνε” ή κάτι ανάλογό. Ένα μύνημα που να λες τον άλλον ότι τον σκέφτεσαι και ελπίζεις να είναι καλύτερα, μαλακώνει το αίσθημα τις εγκατάλειψης.

Ο καθένας μας έχει και κάποιο βάρος που κουβαλάει χωρίς αμφιβολία. Δεν γνωρίζω κατά πόσο οι συμβουλές μου (που δεν είναι συμβουλές αλλά τέλος πάντων) θα βοηθήσουν κάποιον αλλά πραγματικά το ελπίζω.

Εν κατακλείδι αυτό που θέλω να επισημάνω, είναι ότι δεν φταίμε εμείς βρε αδερφέ… είναι μια κατάσταση που συμβαίνει και δεν χρειάζεται να νιώθουμε άσχημα γιαυτό. Δεν είναι ούτε πρόβλημα, ούτε αρρώστια ( με την κλασσική έννοια ) ούτε κατάντια. Είναι πολλές φορές το πως είμαστε ‘κατασκευασμένοι’. Δεν έχω δει καμιά φορά κανέναν διαβητικό να ζητάει συγγνώμη που έχει διαβήτη (ολίγον μαλακία παράδειγμα αλλά το νόημα είναι που μετράει). Μπορούμε όμως να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας κάθε φορά που έρχεται η ρουφιάνα να την διαολοστέλνουμε κανονικά και με τον νόμο…

Good luck lads and lassies!!

Και να λοιπόν που μετά από 11 μήνες αποφάσισες να με επισκεφτείς ξανά. Ούτε και αυτή την φορά με ρώτησες. Δεν μου έκανες ούτε την χάρη να περιμένεις λίγο να κλείσει χρόνο η απουσία σου έτσι για μία φορά να μετρήσω σε κάτι διαφορετικό από μήνες. Και όπως πάντα δεν θα μου πεις πότε θα φύγεις.

Θα με συνοδεύεις παντού όπως πάντα έκανες… Στο σπίτι, στην δουλειά ακόμα και στον ύπνο μου. Θα στέκεσαι πάντα δίπλα μου και θα με κοιτάς με αυτό το ατσάλινο βλέμμα σου. Θα με κοιτάς τόσο έντονα που θα κάνεις το δικό μου βλέμμα να αδειάζει. Θα μου κλέψεις τα πάντα. Το χαμόγελό μου, το γέλιο μου και όση ζωντάνια έχω. Και στην θέση τους θα αφήσεις κακέκτυπα αντίγραφά τους.

Θα υπομείνω για ακόμα μία φορά το μαρτύριο μου. Αν υπάρχει μονάχα ένας λόγος που το αξίζω είναι που δεν έχω την δύναμη να διώξω. Ποτέ δεν την είχα και μάλλον δεν θα την έχω την επόμενη φορά που θα θελήσεις να με επισκεφτείς.

Για κάποιο λόγο δεν θεωρώ την Αγγλική γλώσσα ισάξια της Ελληνικής. Ίσως παίζει ρόλο το γεγονός ότι την κατέχω σε ακαδημαϊκό επίπεδο και μπορώ να εκφράζομαι χρησιμοποιώντας περίπλοκο λεξιλόγιο. Εκεί όμως που κατά την γνώμη μου η Ελληνική κερδίζει πόντους έναντι της Αγγλικής, είναι στον διαχωρισμό του “έρωτα”, “φιλίας”, “στοργής” και της “αγάπης”. Ενώ στην Αγγλική συναντάμε την ίδια λέξη (love) και απλά η κάθε έννοια προσδιορίζεται από τα συμφραζόμενα.  Αν και στην ουσία η έννοιες δεν αλλάζουν είτε χρησιμοποιούμε την Ελληνική ή την Αγγλική, δεν παύει να με γοητεύει αυτός ο λεκτικός διαχωρισμός.

Αυτές έννοιες, αν και σαφέστατα είναι  αλληλοσυνδεόμενες, δεν μπορώ παρά να τις διαχωρίζω ριζικά την μία από την άλλη. Φαντάζομαι αυτές τις έννοιες να ακολουθούν μία πορεία. Το μονοπάτι δεν μπορεί να είναι απόλυτο, αλλά σε μέσες άκρες θα μπορούσε να να περιγραφεί ως έρωτας -> στοργή -> αγάπη με την φιλία να παίζει σαν μπαλαντέρ πριν και μετά από τον έρωτα. Η φαντασίωση μου συνεχίζει με τον έρωτα να παίζει τον ρόλο μιας προνύμφης που εξελίσσεται με τον χρόνο και την “τροφή” που της παρέχεται σε έρωτα. Είναι όμως φυσικός νόμος να μην μεταμορφώνονται όλες οι προνύμφες σε πεταλούδες.

Αυτές τις μέρες, νιώθω πολύ παραπάνω συναισθηματικός. Αυτή την στιγμή, κάνω κάτι που τη ουσία δεν έχω κάνει ποτέ. Κάθομαι μόνος σε ένα δωμάτιο και πίνω ουΐσκι. Δεν έχω σκοπό να γίνω λιώμα. Αυτή η μελαγολία που νιώθο δεν είναι σαν τις προηγούμενες που με κατακλήζαν αρνητικές σκέψεις. Οι σκέψεις που τριγυρίζουν στο μυαλό μου είναι, πέρα από ένα συγκεκριμένο χαμόγελο, αναμνήσεις από το παρελθόν μου. Και για ακόμα μια φορά έχει γίνει η υπέρβαση διότι αυτές οι αναμνήσεις είναι ευχάριστες και ζεστές σε αντίθεση με όλες τις άσχημες που ξεπηδάνε κάθε φορά που σκαλίζω το παρελθόν.

Θυμάμαι οικογενειακές στιγμές, τον πατέρα μου που αν και γυρνούσε από μια μέρα δουλειάς να κάθεται και να παίζει με μένα και τον αδερφό μου και την μητέρα μου να κάθεται στην πολυθρόνα και να κεντάει ενώ μας βλέπει. Ακόμα και όταν ήταν κουρασμένος, ο πατέρας μου να εφευρίσκει χρονοβόρα παιχνιδάκια (π.χ. να βρούμε μία προπέλα στην βιβλιοθήκη)  για να μας κρατάει απασχολημένους και να ασχολείται κατα κάποιο τρόπο μαζί μας την ίδια στιγμή.

Είναι εκπληκτικό (και νομίζω ότι δεν ισχύει μόνο για μένα) το ότι δεν αντιλαμβανόμασταν το πόση αγάπη ξεπηδούσε από αυτές τις καταστάσεις. Δεν προπαθώ να κάνω κύρηγμα για το που φτάσαμε και για τις παλιές καλές μέρες και αξίες. Και πραγματικά δεν ξέρω τι με έχει πιάσει και θυμάμαι κάτι τέτοιες καταστάσεις. Λίγο το γεγονός ότι διαβάζω ένα βιβλίο με κεντρικό θέμα την αγάπη, λίγο αυτό το χαμόγελο που με έχει αναστατώσει τις τελευταίες μέρες, λίγο το φθινόπορο και φυσικά λίγο το αλκοόλ σιγά σιγά θρέψαν την νοσταλγία μέσα μου.

Γράφοντας αυτές τις γραμμές, δεν ήθελα να εξετάσω τίποτα, δεν ήθελα να πω τίποτα, δεν ήθελα να κάνω κάποιο σχόλιο…

Ήθελα να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου. Ήθελα απλώς να μιλήσω.

Ίσως αυτό με βοηθήσει την επόμενη φορά να μιλησω σε κάποιον κοντά μου…

Βλέποντας αυτό το βιντεάκι ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι.  Αλλά δεν μπορώ να πω ότι το συναίσθημα ήταν δυσάρεστο γιατί ταυτόχρονα στα χείλη μου υπήρχε ένα μειδίαμα και το συναίσθημα που μου άφησε ήταν κάπως απροσδιόριστο αλλά όχι αρνητικό. Βλέποντας ένα μικρό πουλάκι έστω και σε μία καθαρά φανταστική ιστορία να δίνει το είναι του (μεταφορικά και κυριολεκτικά) για να πετύχει κάτι το οποίο εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να κάνει, στην ουσία να δίνει τα πάντα για να δημιουργήσει μία ψευδαίσθηση, για κάποιο λόγο με έκανε να νιώσω ποιο σίγουρος για τον εαυτό μου. Και αυτό ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Έχω κάτι να κάνω και εγώ. Δεν μπορώ να πω ότι είναι ακατόρθωτο, ούτε ότι θα μου κοστίσει πολύ. Απλά θα το κάνω όμως γιατί αυτό που θα κερδίσω δεν θα είναι ψευδαίσθηση…